Ο νόμος του Μουρ και η ιστορική αριστερά

Του Σταύρου Καπάκου

Η υπόθεση της συνεργασίας και της ενότητας της αριστεράς ασφαλώς δεν είναι νέα, έχει παρελθόν θα έχει μέλλον, καθώς κάθε άλλο παρά δεδομένη είναι η ιδεολογική και κυρίως η πολιτική σύγκλιση των δυνάμεων που διεκδικούν την εκπροσώπηση της αριστερής όχθης. Η ιστορική αριστερά δεν έχει κουλτούρα συνύπαρξης και κοινής δράσης, αλλά μεγάλων εσωτερικών διαιρέσεων και "εμφυλιοπολεμικών" συγκρούσεων.

Η υπόθεση της ενότητας δεν είναι καθόλου εύκολη καθώς ανοίγει με τον έναν ή άλλο τρόπο το μείζον θέμα των συνεργασιών και της εξουσίας, που ιστορικά διχάζει τις δυνάμεις της αριστεράς.

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ δεν είναι αν η συνεργασία των δυνάμεων της αριστεράς είναι πολυπαιγμένο έργο, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι στοχαστές από τον αριστερό χώρο. Το κρίσιμο είναι αν σήμερα υπάρχουν κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις τέτοιες που επιβάλλουν στις δυνάμεις της ιστορικής αριστεράς, αλλά και όχι μόνο σε αυτές, να ξανασκεφθούν την υπόθεση της συνεργασίας. Αν δηλαδή είναι σε εξέλιξη κατακλυσμιαίες επιπτώσεις για τις δυνάμεις της εργασίας, που έχουν κάποιες αναλογίες με μεγάλες στιγμές της ελληνικής πολιτικής ιστορίας, όπως η Αντίσταση ή το εγχείρημα της προδικτατορικής ΕΔΑ, στιγμές που προσέδωσαν τον ιστορικό χαρακτήρα στις δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς.

ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για επιπτώσεις μόνο στην εργατική τάξη με την κλασική έννοια, αυτούς δηλαδή που "πωλούν" την εργατική τους δύναμη, αλλά για τους εργαζόμενους συνολικά. Μισθωτούς, μικρομεσαίους, αγρότες, υπαλλήλους που παράγουν δημόσια αγαθά, νέους, άνεργους, δυνάμεις της κουλτούρας και της τέχνης. Μιλάμε δηλαδή για τη διευρυμένη έννοια της εργατικής τάξης, που δεν είναι σημερινή ανακάλυψη, και αποτελεί το θεμέλιο για την οικοδόμηση ενός νέου συνασπισμού εξουσίας κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων, με στόχο τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Όσοι αντιμετωπίζουν την υπόθεση της συνεργασίας της αριστεράς με όρους παρελθόντος υποτιμούν τις επώδυνες επιπτώσεις της κρίσης στους εργαζόμενους αλλά και την αδήριτη ανάγκη να δοθεί πειστική απάντηση στην κρίση πολιτικής εκπροσώπησης. Στην πολιτική τα κενά καλύπτονται σχετικά γρήγορα. Στην περίπτωση της ιστορικής αριστεράς φαίνεται να ισχύει ο νόμος του Μουρ από την ανάποδη. Δηλαδή σπαταλά όλο και πιο πολλή ενέργεια στα επουσιώδη, ενώ παρακολουθεί ασθμαίνουσα τις εξελίξεις, που τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, αφήνοντας στο περιθώριο τους πλαγιοφύλακες των “ιερών” κειμένων.

ΑΣΦΑΛΩΣ μεταξύ των δυνάμεων της ιστορικής αριστεράς, άλλα και των δυνάμεων που αποδεσμεύονται από τον δικομματισμό, υπάρχουν μεγάλες διαφορές στρατηγικής, προγράμματος, ακόμη και διαφορές αξιών. Ας μην κρυβόμαστε όμως. Μεγάλες διαφορές υπάρχουν και στο εσωτερικό του κάθε πολιτικού φορέα της αριστεράς. Η εμφυλιοπολεμική φρασεολογία που χρησιμοποιεί κυρίως η ηγεσία του ΚΚΕ (σ.σ.: κάποιες φορές και δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ) παραπέμπει δυστυχώς στη στρατηγική της έντασης, που δεν τιμά την ιστορική αριστερά, καθώς είναι κατάλοιπο αυταρχικής, εργαλειακής αντίληψης για την πολιτική εξουσία και τους θεσμούς. Αυτήν την αρχαία σκουριά πλήρωσαν βαθιά οι δυνάμεις της ιστορικής Αριστεράς.

Η ΔΗΜΑΡ αρνείται τη συνεργασία, ακόμη και την κοινή δράση, με το κόμμα υπό τη σημαία του οποίου εξελέγησαν βουλευτές, μόλις δύο χρόνια πριν, τα βασικά της στελέχη. Άλλες προτεραιότητες, άλλοι στόχοι, θεμιτοί ίσως σε άλλες εποχές καθώς παραμένει “ορφανό” και αναζητά πολιτική έκφραση ένα υπαρκτό μεταρρυθμιστικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία. Όσοι στον ΣΥΡΙΖΑ υποτιμούν αυτή τη διάσταση, που είναι εμφανής στη δημοσκοπική έκρηξη της ΔΗΜΑΡ, σφάλλουν και υποτάσσουν στον βολονταρισμό την αναλυτική τους ικανότητα.

ΤΙ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ τη συνύπαρξη, την όσμωση, την κοινή δράση, παρά τις υπαρκτές διαφορές; Γιατί δεν μπορεί να εκφραστεί στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής, ριζοσπαστικής, αριστερής, οικοσοσιαλιστικής εναλλακτικής προγραμματικής συμφωνίας; Γιατί αποτελούν μίνιμουμ οι επεξεργασίες του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς; Ανομολόγητες επιλογές εξουσίας, εμμονή σε νεοδογματικές αντιλήψεις και ιστορικούς αναχρονισμούς, υπερφίαλες συμπεριφορές αποτελούν εμπόδια στη συνεργασία ή, έστω, στην κοινή δράση σε πρώτη φάση. Ωστόσο όλα αυτά φαντάζουν πλέον μικρά κι ασήμαντα σε σχέση με την ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι κατακλυσμιαίες εξελίξεις και να ανοίξει ο δρόμος για τον κοινωνικό μετασχηματισμό.

Ο ΚΟΣΜΟΣ της εργασίας βαθμιαία ξεπερνά τις άγονες διαιρέσεις του παρελθόντος αναζητώντας κοινή δράση και συνεργασία για να αμυνθεί στην επίθεση που δέχονται τα εργασιακά και κοινωνικά του δικαιώματα. Ο κόσμος της εργασίας είναι κάτι πολύ περισσότερο από τους κλειστούς μηχανισμούς, τα κόμματα φρούρια, τις τακτικές εισοδισμού, τους ηγεμονισμούς, τις άγονες ιδεολογικές συγκρούσεις μιας άλλης εποχής.

Όσο η ιστορική αριστερά παραμένει αγκυλωμένη στα “ιερά” κείμενα και στις αδιέξοδες πολιτικές διαιρέσεις, τόσο θα αποτελεί έναν ανοικτό διάδρομο, που θα οδηγεί χιλιάδες αξιόλογους και δημιουργικούς ανθρώπους από τα προτάγματα της αλληλεγγύης στη χαώδη πλέον δεξαμενή των ανένταχτων.

Όπως θα έλεγε ο ποιητής, “δεν έφταιγεν ο ίδιος, τόσος ήτανε”: Όχι ο κόσμος τα κόμματα της αριστεράς...

Πηγη: Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

Read More

Δημοκρατία στην Ευρώπη;

Του Μικαέλ Λεβί

Η μόνη ελπίδα είναι το ιδανικό για μιαν άλλη Ευρώπη, πέρα από το θηριώδη ανταγωνισμό, τις βάρβαρες πολιτικές λιτότητας και τα χρέη που πρέπει να πληρώνονται αιωνίως. Είναι εφικτή μια άλλη Ευρώπη – δημοκρατική, οικολογική και κοινωνική. Αλλά ο στόχος για μια τέτοια Ευρώπη δεν θα επιτευχθεί χωρίς τον κοινό αγώνα των λαών της Ευρώπης, πέρα δηλαδή από τα εθνικά σύνορα και τα στενά πλαίσια του έθνους-κράτους. Με άλλα λόγια, η ελπίδα μας για το μέλλον είναι η λαϊκή αγανάκτηση, που έχει μεγαλώσει ιδιαίτερα ανάμεσα στη νεολαία και τις γυναίκες, σε πολλές χώρες. Για τους «αγανακτισμένους» διαδηλωτές, γίνεται όλο και πιο εμφανές ότι ο αγώνας για τη δημοκρατία είναι αγώνας ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και, σε τελευταία ανάλυση, ενάντια στον ίδιο τον καπιταλισμό, ένα εγγενώς αντιδημοκρατικό σύστημα, όπως έδειξε ο Μαξ Βέμπερ, έναν αιώνα πριν. Αναλυτικά

http://rnbnet.gr/details.php?id=4347

Read More

Αναγγελία θανάτου του Λούτσιο Μάγκρι

Του Ντόναλντ Σασούν

Όμορφος και κομψός, ο Λούτσιο Μάγκρι ήταν δημοφιλής στα ριζοσπαστικά σικ σαλόνια της Ρώμης

Ο Λούτσιο Μάγκρι, ο οποίος πέθανε στην ηλικία των 79, ήταν ένας βετεράνος της ιταλικής Νέας Αριστεράς της δεκαετίας του ΄60 και ΄70. Το τελευταίο του βιβλίο, μια ιστορία για τον ιταλικό κομμουνισμό, η οποία εκδόθηκε πρόσφατα στα αγγλικά, με τίτλο «Ο ράφτης του Ουλμ», ανασύροντας από την ιστορίαέναν γερμανό του 18ου αιώνα που ισχυρίστηκε ότι έχει εφεύρει μια ιπτάμενη μηχανή, και όταν προκλήθηκε να αποδείξει ότι δούλευε, πέταξε από τον καθεδρικό ναο και συνετρίβη στο έδαφος. Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, ο οποίος επανέλαβε την ιστορία, επεσήμανε ότι ο ράφτης ήταν απλώς μπροστά από την εποχή του, αλλά αυτό δεν συνιστούσε παρηγοριά για τον Μάγκρι, ο οποίος προφανώς ήταν απογοητευμένος κυνηγώντας μια ζωή το όραμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας στην Ιταλία που απέτυχε να υλοποιηθεί.

Γεννήθηκε στην Εμίλια – Ρομάνια, μια από τις πιο αριστερές περιοχές της Ιταλίας, αλλά μεγάλωσε στο Μπέργκαμο, της Λομβαρδίας, ένα προπύργιο του καθολικισμού. Η πρώτη ενασχόληση με την πολιτική ήταν στο Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα. Ένας γεννημένος αντιφρονών, ο Μάγκρι άνηκε στο αριστερό περιθώριό του, του οποίου οι κριτικές για το απαράδεκτο πρόσωπο του καπιταλισμού ήταν ανεκτές ακόμα και αν το ίδιο το κόμμα ήταν απασχολημένο με την ανάπτυξη του καπιταλισμού, με όλα του τα στραβά.

Στον κόσμο του πολιτικού καθολικισμού στην Ιταλία, υπήρχαν πολλοί σαν τον Μάγκρι: διανοούμενοι παθιασμένοι για την πολιτική, με σταθερές αρχές και απρόθυμοι να πειθαρχήσουν. Το 1958 ο Μάγκρι ήταν ένας από εκείνους τους καθολικούς διανοούμενους που προσχώρησε στο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PIC), τη στιγμή που εκατοντάδες διανοούμενοι το είχαν ήδη εγκαταλείψει έπειτα από την ομιλία του Χρουστσόφ που κατήγγειλε τις εκκαθαρίσεις του Στάλιν. Οι καθολικοί, με ολοένα και μεγαλύτερη επιρροή έτειναν να είναι στα αριστερά του κόμματος, παρά στη σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα. Ήταν ο ηγέτης αυτού του κομματιού, o Τζόρτζιο Αμέντολα, ο οποίος συμβούλευσε τον Μάγκρι να αποκτήσει επαφές με τη βάση του κόμματος στο Μπέργκαμο. Ο Μάγκρι συμφώνησε, και έχοντας αποδείξει την αξία του, κλήθηκε πίσω στη Ρώμη.

Αν ο Αμέντολα ήλπιζε να ενσταλάξει μια δόση κοινού νου στο φλογερό πνεύμα του Μάγκρι, δεν κατάφερε τον στόχο του. Ο Μάγκρι γρήγορα έγινε κομμάτι της ομάδας των νέων ριζοσπαστών κομμουνιστών, οι οποίοι περιελάμβαναν τη Ροσάνα Ροσάντα και τη Λουτσιάνα Καστελίνα, η οποία ήταν σύντροφος του Μάγκρι για πολλά χρόνια. Η ομάδα ξεκίνησε μια εφημερίδα, το Manifesto, την οποία ο Μάγκρι εξέδωσε με τη Ροσάντα. Αυτό συνέβη τον Ιούνιο του 1969, λίγους μήνες μετά την συντριβή της Άνοιξης της Πράγας, εν μέσω της κινεζικής πολιτιστικής επανάστασης, και μερικές βδομάδες πριν τους αγώνες των συνδικάτων και το Καυτό Φθινόπωρο στην Ιταλία.

Το Manifesto έγινε πολύ δημοφιλές άμεσα, γεγονος που θορύβησε έντονα την ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος. Πήρε την πολιτιστική επανάσταση στα σοβαρά, ενθουσιάστηκε με την Άνοιξη της Πράγας, και, πάνω απ’ όλα, είχε διαπράξει την αμαρτία να δημοσιοποιεί ζητήματα τα οποία θα έπρεπε να έχουν συζητηθεί μέσω των «συμβατικών» καναλιών – πχ, πίσω από κλειστές πόρτες. Μέχρι το τέλος του 1969, ο Μάγκρι και η παρέα του είχαν αποκλειστεί. Αλλά δεν υπήρξε κανένας αφορισμός. Οι παλιές φιλίες παρέμειναν. Η ομάδα του Μανιφέστο και το κόμμα που τελικά σχηματίστηκε γύρω από αυτό το 1972, το PDUP, (Προλεταριακό Κόμμα Ενότητας), ποτέ δεν έπαψαν να θεωρούν το ιταλικό ΚΚ ως τη μοναδική πολιτική δομή η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα σε μια αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Σε αντίθεση με πολλά άλλα αναδυόμενα ριζοσπαστικά κόμματα, θεωρούσαν τον εαυτό τους ως μια ομάδα εμπνευστών και όχι ως την πρωτοπορία της επανάστασης.

Το Manifesto, το οποίο έγινε καθημερινή εφημερίδα μετά το 1970 μέχρι και σήμερα, συνέχισε να ασκεί κριτική στο ρεφορμισμό του ιταλικού ΚΚ. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ΄70, το ιταλικό ΚΚ γινόταν όλο και πιο φιλελεύθερο, πιο πρόθυμο να συναινέσει με τις κυρίαρχες δυνάμεις ενώ τα διάφορα «κόμματα πρωτοπορίας» (Avanguardia Operaia, Potere Operaio και Lotta Continua) βρίσκονταν σε αδιέξοδο. Ο Μάγκρι και το PDUP επανήλθαν στο ιταλικό ΚΚ το 1984, και έμειναν μέχρι που το ίδιο το ιταλικό ΚΚ, μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, άλλαξε το όνομά του και εγκατέλειψε ακόμα και τον προσχηματικό αγώνα για μια σοσιαλιστική κοινωνία. Ο Μάγκρι μάταια αντιτάχθηκε στην απόφαση. Για μερικά χρόνια παρέμεινε μέλος του Rifondazione Comunista (το Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης), το απομεινάρι του παλιού ιταλικού ΚΚ. Το 1995 αποχώρησε από το κόμμα οριστικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποστρατεύτηκε από την υπόθεση της αριστεράς.

Ο Μάγκρι ήταν ένας κομψός άντρας ο οποίος ήταν δημοφιλής στα ριζοσπαστικά, σικ σαλόνια της Ρώμης. Θα μπορούσε να έχει αποκτήσει μεγαλύτερη φήμη και προβολή αν είχε ενστερνιστεί τον πολιτικό κυνισμό που επικρατεί στους κύκλους των ελίτ και συμπυκνώνεται από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Αλλά ήταν αυθεντικός – ένας επαναστάτης που δεν έζησε την επανάσταση.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από κατάθλιψη, η οποία επιδεινώθηκε από τον θάνατο της γυναίκας του, Μάρα, πριν τρία χρόνια. Η ζωή είχε γίνει αφόρητη για τον ίδιον, είπε στους φίλους του. Αποφάσισε να δώσει σε αυτήν ένα τέλος στη Ζυρίχη, στην Ελβετία, με τη βοήθεια γιατρών. Έχει μια κόρη, την Τζέσικα και μια εγγονή, την Έμμα.

Μετάφραση: Αιμιλία Κουκούμα

Πηγή: The Guardian

Read More

Tσίπρας: Η κυβέρνηση ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα παρατείνει το βίο της

Επίθεση στην κυβέρνηση εξαπέλυσε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στο Πολυιατρείο Αθήνας των Γιατρών του Κόσμου.

Ο κ. Τσίπρας τόνισε ότι «η κυβέρνηση φυσικά δεν ασχολείται με το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση. Το μόνο που την απασχολεί είναι πώς θα παρατείνει για λίγο ακόμα το βίο της προκειμένου να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο», επισημαίνοντας ότι ζούμε μια «ανθρωπιστική κρίση».

Αναλυτικά οι δηλώσεις του κ. Τσίπρα:

«Πάνω από δύο εκατομμύρια συμπολίτες μας βρίσκονται κάτω από τα επίσημα όρια της φτώχειας. Χιλιάδες είναι αποκλεισμένοι γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε σε αυτό που ονομάζαμε μέχρι πρότινος κοινωνικό κράτος γιατί δεν έχουν τα απαιτούμενα ένσημα. Χιλιάδες είναι επίσης οι συμπολίτες μας οι οποίοι δεν έχουν πρόσβαση σε βασικά είδη διατροφής, ενώ η παροχή υγείας στη χώρα μας δυστυχώς είναι σε πολύ κακές συνθήκες.

Αυτό το οποίο ζούμε δεν είναι μια οικονομική κρίση. Είναι μια κρίση ανθρωπιστική. Και όσοι αποφάσισαν να μας οδηγήσουν με ταχύτατους ρυθμούς σ΄ αυτή την κρίση, να οδηγήσουν την κοινωνία στην κόλαση, δεν ασχολούνται καν με το πώς θα προσφέρουν στοιχειώδεις παροχές αλληλεγγύης απέναντι στους πολίτες που είναι χιλιάδες και το έχουν ανάγκη. Η κοινωνία πέφτει με μεγάλη ταχύτητα, είναι σε ελεύθερη πτώση χωρίς κανένα δίχτυ προστασίας.

Η κυβέρνηση φυσικά δεν ασχολείται με το πώς θα αντιμετωπιστεί η κρίση. Το μόνο που την απασχολεί είναι πώς θα παρατείνει για λίγο ακόμα το βίο της προκειμένου να συνεχίσει το καταστροφικό της έργο.

Ευτυχώς όμως υπάρχουν πολίτες. Ευτυχώς υπάρχει αυτό το βουβό κύμα αλληλεγγύης. Οι Γιατροί του Κόσμου σχεδόν το σύνολο των δραστηριοτήτων τους πια δεν είναι στις χώρες της Αφρικής και της Ασίας, αλλά είναι στην Ελλάδα. Η δράση τους είναι ιδιαίτερα σημαντική. Στηρίζεται όμως στην προσπάθεια και τη συνδρομή των απλών συμπολιτών μας που έρχονται καθημερινά εδώ και στα άλλα πολυιατρεία σε όλη την Ελλάδα προσφέροντας από τρόφιμα έως φάρμακα αλλά και την ίδια την προσωπική τους εργασία.

Απέναντι σ΄ αυτή την κατάσταση πιστεύουμε ότι δυο πράγματα υπάρχουν. Το ένα είναι η αντίσταση σ΄ αυτή την πολιτική που μας έχει οδηγήσει ως εδώ και το δεύτερο είναι η αλληλεγγύη, να μην αφήσουμε κανέναν μόνο του στην κρίση. Όλοι μαζί, αν ενώσουμε τις δυνάμεις μας, μπορούμε να καταφέρουμε περισσότερα. Μπορούμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη. Η αλληλεγγύη ίσως είναι η μεγαλύτερη δύναμη που μπορεί να έχει η κοινωνία απέναντι σ΄ αυτή την κρίση.

Θα ήθελα, μ΄ αυτή την ευκαιρία, να συγχαρώ και τους Γιατρούς του Κόσμου αλλά και μια σειρά από άλλες μη κυβερνητικές οργανώσεις που αθόρυβα ασχολούνται, δουλεύουν καθημερινά για να περάσουν δράσεις αλληλεγγύης και να προτρέψω χιλιάδες συμπολίτες μας να συνεχίσουν και να διευρύνουν τις δράσεις τους σ΄ αυτόν τον τομέα. Τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ ήδη δραστηριοποιούνται σε μια σειρά από δίκτυα, δομές και δράσεις αλληλεγγύης σε όλη την Ελλάδα. Και αυτή θα είναι μία από τις βασικές μας κατευθύνσεις το επόμενο διάστημα.

Μουζάλας Γιάννης (Γιατρός, μέλος των Γιατρών του Κόσμου): Εμείς να ευχαριστήσουμε τον πρόεδρο της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ για την επίσκεψή τους. Να τονίσουμε ότι η βοήθεια που παίρνουμε μέσα από τις δομές τους είναι πολύ μεγάλη. Να τονίσουμε ότι η ανθρωπιστική κρίση που πριν από δέκα μήνες προαναγγείλαμε δυστυχώς επιβεβαιώνεται. Ευτυχώς υπάρχει μια μεγάλη αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μέσα στην κοινωνία και στον κόσμο. Οι Γιατροί του Κόσμου θα συνεχίσουν να προσπαθούν στα μέτρα των δυνατοτήτων τους να βοηθήσουν και την ίδια ώρα θα συνεχίσουμε να καταγγέλλουμε ότι το έργο των Γιατρών του Κόσμου και το έργο των άλλων Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων είναι ένα έργο που θα έπρεπε να γίνεται από το κράτος και από τις κρατικές δομές. Καλούμε τον κόσμο να εκφράσει την αλληλεγγύη του. Μαζί μπορούμε. Αυτό είναι το δικό μας σύνθημα».

Πηγή www.newpost.gr

Read More

Ο Καρατζαφέρης ζητούσε να πάει φυλακή ο Εφραίμ (βίντεο)

Tι έλεγε στις 27 Νοεμβρίου του 2008 ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης για τον ηγούμενο Εφραίμ και τον μοναχό Αρσένιο;

«Οι κ. Εφραίμ και Αρσένιος παρέδωσαν ένα υπόμνημα (στην Εξεταστική της Βουλής) και δεν μπήκαν στη βάσανο των ερωτήσεων. Αν ήταν Προανακριτική η Επιτροπή, θα είχε άλλες αρμοδιότητες, άλλες εξουσίες, άλλα αποτελέσματα. Οι δύο αυτοί κύριοι πρέπει να περάσουν, από τα κελιά του μοναστηρίου, στα κελιά των φυλακών».

Τι δηλώνει σήμερα: «Η απόφαση για τον Εφραίμ, είναι έμφορτος ημεδαπών και αλλοδαπών σκοπιμοτήτων. Η δικαιοσύνη πρέπει να πείθει τον κόσμο. Είναι μεν ανεξάρτητη, αδέσμευτη και ανεπηρέαστη. Όμως, πρέπει να αντιληφθούν όλοι ότι ορισμένες αποφάσεις αλληλοσυγκρούονται“.

Ο κ. Καρατζαφέρης παρατηρεί επίσης «πρεμούρα για να μπει παραμονή των Χριστουγέννων φυλακή ο Εφραίμ, ελεύθεροι πολλοί από αυτούς που έχουν διασπαθίσει το χρήμα του ελληνικού λαού»

Δείτε τον και “ζωντανά” στο βίντεο:

ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ ΓΙΑ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΙ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙ

http://www.youtube.com/watch?v=wHBadyodUKQ&feature=player_embedded

Read More

Χριστούγεννα 1914

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου

Το Καλά Χριστούγεννα και το Σταυροί στο Μέτωπο, ταινίες που καταπιάνονται με δυο πραγματικά περιστατικά του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτελούν δύο διαφορετικές εκδοχές για το μέλλον της Ευρώπης αν η αριστερά είχε αποτρέψει την επικράτηση του εθνικισμού.

Πρόσφατα ξαναείδα το Καλά Χριστούγεννα (Joyeux Noël) του Christian Carion. Ένα αντιπολεμικό έργο, συγκινητικό, αλλά και λίγο μελό για τα γούστα μου -μια Amelie για τους πολιτικά ενταγμένους. Του λείπει η καυστική και αυστηρή ματιά του Στάνλεϊ Κιούμπρικ στο Paths of Glory (Σταυροί στο Μέτωπο) - από τα δύο-τρία καλύτερα αντιπολεμικά έργα όλων των εποχών. Ωστόσο, το Καλά Χριστούγεννα παρουσιάζει με επιτυχία τη βασική, και απίθανη, ιστορία μιας άτυπης εκεχειρίας μεταξύ στρατιωτών από τα αντίπαλα χαρακώματα κατά τη διάρκεια των πρώτων Χριστουγέννων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι στρατιώτες μοιράστηκαν φαγητά, εμπειρίες και κάλαντα, και σε μερικές περιπτώσεις έπαιξαν και ποδόσφαιρο. Δανείστηκαν εργαλεία ο ένας από τον άλλο για να επισκευάσουν τα χαρακώματά τους και είχαν την ευκαιρία να θάψουν τους νεκρούς.

Έχει ξεφυτρώσει, όπως ήταν αναμενόμενο, αρκετή μυθολογία γύρω από το επεισόδιο. Αλλά μερικά πράγματα μπορούμε να τα ισχυριστούμε με σχετική ασφάλεια. Το πρώτο είναι ότι η πρωτοβουλία ήρθε από τα κάτω, από απλούς φαντάρους δηλαδή. Το δεύτερο είναι ότι το φαινόμενο ήταν αρκετά γενικευμένο, με πολλές εστίες. Όταν κατάλαβαν τις διαστάσεις, οι αξιωματικοί αποφάσισαν είτε να κάνουν τα στραβά μάτια είτε να συμμετάσχουν. Επιπλέον, δεν τελείωσε απότομα. Σε πολλές περιπτώσεις, μας λέει ο Frank Richards (στο ιστορικό περιοδικό του BBC, το 2000), η εκεχειρία κράτησε μέχρι να αντικατασταθούν οι στρατιώτες για μερικές μέρες άδειας ή μέχρι να επαναληφθούν οι εχθροπραξίες με την προηγούμενη ένταση. Με λίγα λόγια, η εκεχειρία είχε τη δική της δυναμική: για να τελειώσει, χρειάστηκε αυταρχική παρέμβαση από τα πάνω.

Το επεισόδιο φέρνει πολλές σκέψεις για το πώς θα μπορούσε να ήταν αλλιώς ο κόσμος στο παρελθόν, αλλά και στο μέλλον. Μόλις τέσσερις μήνες πριν, τον Αύγουστο του 1914, τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα είχαν ψηφίσει, στα αντίστοιχα κοινοβούλιά τους, τις στρατιωτικές δαπάνες για να ξεκινήσει μια αιματηρή σύγκρουση, που το μέγεθος της καταστροφής που θα επέφερε δεν ήταν ακόμη καθόλου σαφές εκείνα τα πρώτα Χριστούγεννα. Στο δίλημμα, αν είμαστε με την τάξη μας ή με το έθνος μας, η απόφαση ήταν συντριπτικά υπέρ της δεύτερης επιλογής. Μια ιστορική απόφαση που σημάδεψε όλη τη μετέπειτα ιστορία της αριστεράς. Και για τις ήττες της αριστεράς μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έπαιξε σημαντικότερο ρόλο και από την εγκαθίδρυση του σταλινισμού και από το γεγονός ότι η αριστερά δεν μπόρεσε να σταματήσει την άνοδο του φασισμού. Και σήμερα τίθεται αυτό το δίλημμα. Θα μπορέσει η αριστερά να προτάξει τον διεθνισμό σε αυτή την κρίση, να αναζητήσει υπερεθνικές λύσεις για υπερεθνικά προβλήματα; Να βρει τι ενώνει, για παράδειγμα, τον κόσμο της εργασίας στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ιταλία, αλλά και στη Γερμανία;

Το επεισόδιο, επίσης, μας θυμίζει ότι οι στιγμές εκεχειρίας δεν κρατάνε πολύ και οι δυνάμεις του αυταρχισμού γρήγορα αντιδρούν για να αποκατασταθεί η προηγούμενη τάξη πραγμάτων. Θα επιτρέψουμε στη δική μας εποχή να εξαντληθούν -είτε από κόπωση είτε από απογοήτευση για το κατά πόσο η πολιτική μπορεί, εντέλει, να αλλάξει τα πράγματα- όλα τα θαυμάσια πειράματα αντίστασης, αλληλεγγύης και εναλλακτικού παραδείγματος που λαμβάνονται, όπως και το 1914, από τα κάτω;

Μετά το 2008, οι κυρίαρχες δυνάμεις έχουν να επιδείξουν εντυπωσιακή ενότητα στα βασικά. Μπορεί να διαφωνούν για το μέγεθος της «αναγκαίας» λιτότητας ή για το κατάλληλο ρυθμιστικό πλαίσιο για τις τράπεζες. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε να αντιμετωπίσουν με σθένος τον κόσμο της εργασίας και να αντισταθούν σε κάθε σκέψη για αλλαγή της πολιτική ατζέντας. Μέχρι στιγμής οι από κάτω δεν έχουν καταφέρει παρόμοια συσπείρωση δυνάμεων. Το 2012 ίσως αποτελέσει την πιο σημαντική χρονιά. Ποιες κοινωνικές δυνάμεις θα είναι περισσότερο ενωμένες για τη διαμόρφωση της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ατζέντας των επόμενων ετών; Από αυτό το ερώτημα πολλά θα κριθούν.

Και το κόστος της αποτυχίας θα είναι μεγάλο. Στο Σταυροί στο Μέτωπο, που επίσης βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, φιλόδοξος Γάλλος στρατηγός διατάζει μια αυτοκτονική επίθεση και, μετά από την παταγώδη αποτυχία, επιλέγει τρεις (τυχαίους) στρατιώτες να πληρώσουν το μάρμαρο για δήθεν δειλία. Και επειδή το έργο δεν είναι Hollywood, ο ευσυνείδητος συνταγματάρχης (Kirk Douglas), παρά τις γενναίες προσπάθειές του, δεν καταφέρνει να αποτρέψει την εκτέλεση των στρατιωτών. Με λίγα λόγια, η άρχουσα τάξη, και στις πιο αποτυχημένες επιλογές της, ξέρει ότι το κόστος μπορεί να το πληρώσουν αυτοί που είναι από τα κάτω. Εκτός και αν την εμποδίσουμε…

Πηγή: Αυγή

Read More

Των εμφανών

Οι μέρες της ξιπασιάς για το «μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης» δεν είναι πια εδώ. Τη θέση τους πήραν δρόμοι που, καθώς αδειάζουν, κρύβουνε όλο και δυσκολότερα αυτούς που δεν παρηγορούνται από την έλευση του θείου βρέφους ή την άλλοτε πειστική Θεολογία του Εμπορεύματος

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Στα χρόνια που κάθε αριστερή οικογένεια είχε από έναν φυλακισμένο ή κυνηγημένο να λείπει απ’ το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι, οι υπόλοιποι συνήθιζαν να κρατούν, γι’ αυτόν και για τους «αφανείς» εκείνου του καιρού, το δεύτερο κομμάτι της πρωτοχρονιάτικης πίτας. Μ’ αυτή τη μικρή πράξη αντίστασης, οι μεγαλύτεροι «διαπαιδαγωγούσαν» σιωπηρά τους μικρότερους, κι οι ίδιοι όμως ένιωθαν για μερικές στιγμές το σπίτι πιο ζεστό· έτσι που οι γιορτές μεγεθύνουν σαδιστικά κάθε έλλειψη, είναι ένα στοίχημα για τους ανθρώπους κάθε εποχής να επινοούν αντιπερισπασμούς – μικρές γιορτές μες στις γιορτές, που να κρατούν έστω για λίγο την ψύχρα σε απόσταση.

Τη συνήθεια αυτή θύμιζε σ’ ένα προ εξαετίας σημείωμα στην Αυγή ο Νίκος Μπελαβίλας, ζητώντας οι αριστεροί -αυτοί τουλάχιστον- να μην ξεχάσουν την ωραία παράδοση, τώρα που κυνηγημένοι («αφανείς»…) είναι οι μετανάστες. Είχε δίκιο ο Νίκος. Μόνο που αν έγραφε σήμερα το σημείωμα αυτό, έξι μόλις χρόνια μετά το hangover της ολυμπιακής Αθήνας, ίσως να διάλεγε έναν διαφορετικό τίτλο. Αυτοί που σήμερα διεκδικούν ένα κομμάτι στην πίτα μας -ακόμα κι αν φέτος στήσουν κι αυτοί ένα τραπέζι με τα βασικά, έτσι, «για το καλό»-, δεν είναι μόνο οι μετανάστες. Είναι κι οι εμφανέστατοι πια δικοί μας ξένοι.

Οι μέρες της ξιπασιάς για το «μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης» δεν είναι πια εδώ. Τη θέση τους πήραν δρόμοι που, καθώς αδειάζουν, κρύβουνε όλο και δυσκολότερα αυτούς που δεν παρηγορούνται από την έλευση του θείου βρέφους ή την άλλοτε πειστική Θεολογία του Εμπορεύματος. Οι κυνικοί δεν μπορούν πια να μιλούν το ίδιο εύκολα για μιζεραμπιλισμό – εκτός βεβαίως αν ο κυνισμός τους αποδείχτηκε χρήσιμος και τελικά προσοδοφόρος. Αλλά κι εμείς δεν είναι για να χαιρόμαστε με τις διαψεύσεις τους. Η φετινή Πρωτοχρονιά θα βρει πολλούς απ’ τους δικούς μας ν’ αγωνιούν αν οι άνθρωποί τους θα κερδίσουν τη μάχη με τη ζωή, άλλοι θα κλείνουν βιαστικά το καλοριφέρ, θα αποφεύγουν εξόδους κι επισκέψεις έχοντας αποτύχει να βρουν δανεικά ή θα προσπαθούν να περισώσουν κάτι απ’ τα χρέη και τους λογαριασμούς, μήπως και περισσέψει τίποτα για ένα δώρο. Άλλοι πάλι θα περνούν βιαστικά απ’ τους εμπορικούς δρόμους του κέντρου, πότε για να προφυλαχτούν από τον ψυχαναγκασμό της γιρλάντας και του αγιοβασιλιάτικου σκούφου, πότε για ν’ αποφύγουν τη θλίψη του μικρέμπορα, που φέτος ανακαλύπτει πιο πικρά από ποτέ ότι δεν φταίγαν οι ξένοι μικροπωλητές που ο τζίρος πήγαινε κατά διαόλου. Όπως και να’ χει, τίποτα απ΄ όλα αυτά δεν είναι πια δυνατό να κρυφτεί από κανέναν.

***

Μεγάλωσα σ’ ένα μικροαστικό σπίτι για το οποίο οι γιορτές ήταν κατά παράδοση η ευκαιρία να τσακωθούν όλοι με όλους, εφ’ όλης της ύλης – από το αν θα φύγουμε και πότε για το χωριό, μέχρι τη θέση του καθένα στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι. Όμως, αν κάτι κράτησα από τις μέρες των γιορτών, δεν ήταν ούτε η ολιγόλεπτη συμφιλίωση την ώρα της αλλαγής του χρόνου, ούτε η καταναγκαστική κοινωνικότητα, που μέχρι πρότινος φούσκωνε με χρέη την πιστωτική κάρτα της μάνας μου. Αν κάτι κράτησα από τις μέρες αυτές είναι τα κάλαντα και το χαρτζιλίκι από τους θείους στην Καισαριανή, τα μελομακάρονα (όχι τους κουραμπιέδες!) και τη γέμιση, κυρίως όμως τη συνήθεια της μάνας μου να καλεί στο τραπέζι τους πιο μόνους από τους συγγενείς· τα ημερολόγια του Δικτύου από τον Αλέκο, τη μυρωδιά της βανίλιας στη βασιλόπιτα της γιαγιάς και τις πιο ζεστές στιγμές μετά την αλλαγή του χρόνου στο Χαλάνδρι. Αν κάτι κράτησα από τις μέρες αυτές είναι πως, ό, τι και να συμβαίνει, οι μέρες αυτές δεν είναι σαν τις άλλες. Το μαρτυρούν τα μεταναστόπουλα που λένε τα κάλαντα για να τα «κονομήσουν» -όπως κάναμε δηλαδή κι εμείς-, και όχι μόνο χάριν του εθίμου. Το μαρτυρούν τα παζάρια βιβλίων, η Αγγελική που επιμένει να βρούμε λίγη αισιοδοξία για τη χρονιά που έρχεται και, βεβαίως, το κουτί με τα μελομακάρονα που έμεινε πάνω στο γραφείο - αδειανό. Το μαρτυρούν οι ετοιμασίες για την Πρωτοχρονιά στη Χαλυβουργία, τα ημερολόγια του ΣΜΕΔ, του Δικτύου και του alterthess, οι ζεστές ευχές του Νικόλα και τα παραμύθια που ξανανακαλύπτουμε (αλίμονο αν αφήναμε στα δοκίμια να εκπαιδεύουν κατ΄ αποκλειστικότητα το αισθητήριό μας...).

Παρά τα φαινόμενα, η «συμμετοχή» στις μέρες αυτές έχει ελάχιστες προϋποθέσεις – ακόμα και οικονομικές. Όλο και κάτι θα υπάρχει στη βιβλιοθήκη για να χαριστεί, όλο και κάποιος θα δωρίζει ακόμα δίχως να απαιτεί αντίδωρο – κι όπως το θέτει το τραγούδι, υπάρχουν κάποιοι που για δώρο, και μάλιστα ακριβό, λογίζουν ένα και μόνο βήμα που οδηγεί πιο κοντά τους τους αγαπημένους τους.

Μπορεί λοιπόν ο Άη-Βασίλης να έχει χάσει πολλή από τη λάμψη του, μπορεί τα μεγάλα παιδιά να γνωρίζουν ότι οι γιορτές τελειώνουν γρήγορα ή να αποφεύγουν τις ευχές. Όμως, αυτές τις μέρες που εμφανείς και αφανείς μπερδεύονται επικίνδυνα, είναι σημαντικό οι γιορτές να μην είναι σαν τις άλλες μέρες. Είναι σημαντικό να σημαίνουν κάτι (ό,τι κάθε φορά διαλέγουμε εμείς), κι είναι σημαντικό να μυρίζουν αλλιώς – όπως, ας πούμε, μια βασιλόπιτα πού’ χει ένα γενναιόδωρο κομμάτι για όλους. Εδώ που τα λέμε, ημέρες αφθονίας δεν έχει πια κανείς να υποσχεθεί σε κανέναν: ούτε ο καπιταλισμός ούτε η αριστερά. Αυτό που εμείς τουλάχιστον μπορούμε να υποσχεθούμε είναι ότι ένα κομμάτι στην πίτα μας θα υπάρχει πάντα για όλους.

Read More

Μνήμη Δημήτρη Σαραντάκου

Τα «Ενθέματα» της Κυριακάτικης Αυγής αποχαιρετούν το Δημήτρη Σαραντάκο, έναν λόγιο μαχητή της Αριστεράς, με ένα σημείωμα του Στρατή Μπουρνάζου και αναδημοσιεύοντας αποσπάσματα από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Δημήτρη Σαραντάκου «Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια»

Δ. Σαραντάκος: Ένας μακρινός στενός φίλος

Του Στρατή Μπουρνάζου

Η αρχική γνωριμία ήταν με τον Νίκο. Από το την ιστοσελίδα και το μπλογκ του, από τα βιβλία του, κατόπιν και από κοντά, όταν έγινε τακτικός συνεργάτης μας στα «Ενθέματα». Μέσα από το μπλογκ γνωρίσαμε και τον πατέρα, τον Δημήτρη — ο Νίκος αναδημοσίευε συχνά πυκνά κείμενά του, μας μίλαγε για τα βιβλία του. Και έτσι, μέσα από τα κείμενά του, ο πατέρας Σαραντάκος μάς έγινε κοντινός, οικείος και για όσους δεν τον είχαμε γνωρίσει — αρκεί να δει κανείς τα συλλυπητήρια στο μπλογκ: για τους αναγνώστες του ιστολογίου είναι σαν να έχασαν έναν δικό τους άνθρωπο.

Δεν μπορούμε, σε λίγες γραμμές να περιγράψουμε το έργο αυτού του λόγιου μαχητή της Αριστεράς. Κι ακόμα πιο δύσκολο είναι να αποδώσουμε την πνοή, το πνεύμα του, τη ζωντάνια της παρουσίας του. Μια αίσθηση που διαπερνούσε την ατμόσφαιρα την περασμένη Τρίτη, στην πολιτική του κηδεία στο Παλιό Φάληρο, στον κόσμο που συγκεντρώθηκε να τον αποχαιρετήσει, στους επικήδειους των φίλων και των συναγωνιστών· μια αίσθηση που κορυφώθηκε, όταν παλιοί φίλοι και συμμαθητές τραγούδησαν, με μια φυσαρμόνικα, όπως το συνήθιζαν με τον Μίμη, την «Ελιά», τους «Κυνηγούς» και άλλα κομμάτια από μια μυτιληνιά επιθεώρηση του Μεσοπολέμου.

Δημοσιεύουμε σήμερα μικρά αποσπάσματα από το ανέκδοτο αυτοβιογραφικό βιβλίο Εφτά ευτυχισμένα καλοκαίρια (εκτενή αποσπάσματα υπάρχουν στο sarantakos.wordpress.com), που αναφέρεται στα φοιτητικά του χρόνια στο Πολυτεχνείο, στα τέλη της δεκαετίας του 1940 — δείγμα γραφής του μακρινού και συνάμα στενού μας φίλου Δημήτρη Σαραντάκου, που χάσαμε απρόσμενα την περασμένη Κυριακή.

Για τη ζωή και το έργο του Δημήτρη Σαραντάκου

Πηγή: Ενθέματα

Read More

Λαϊκισμός: χειραγώγηση ή χειραφέτηση;, από τη σειρά ντοκυμανταίρ της ΕΤ3 «Τόποι ζωής / Τόποι ιδεών»

Όλοι σήμερα μιλούν για τον λαϊκισμό. Ούτε μέρα δεν περνά χωρίς να διαβάσουμε κάτι γι΄ αυτήν την τρομερή αρρώστια της πολιτικής που κατατρώει τη δημοκρατία, κατέστρεψε την οικονομία και απειλεί την ελληνική κοινωνία. Πώς μπορούμε να αποτιμήσουμε την κυρίαρχη αντι-λαϊκιστική ρητορεία; Μήπως η εύκολη καταδίκη του λαϊκισμού υποκρύπτει και μια διάθεση παραμερισμού του ίδιου του λαού; Ποιά είναι η σχέση λαϊκισμού και δημοκρατίας; Ταυτίζεται ο λαϊκισμός με το πελατειακό σύστημα; Και τέλος, πέρα από τις γνωστές προβληματικές εκφάνσεις του φαινομένου, μπορεί να υπάρξει και ένας προοδευτικός λαϊκισμός; Στα ερωτήματα της Βίκης Ιακώβου, του Γιάννη Σταυρακάκη και του Γιώργου Κατσαμπέκη απαντούν σημαντικοί μελετητές του λαϊκισμού και συγκεκριμένα οι Ernesto Laclau, Νίκος Μουζέλης, Etiene Balibar, Jacques Ranciere, Νικόλας Σεβαστάκης και Oliver Marchart.

Πρώτο μέρος

Δεύτερο μέρος

Τρίτο μέρος

Read More

Κατερίνα μου, συγγνώμη: ψηφίζω Τσίπρα

Του Άρη Δαβαράκη

Την περασμένη εβδομάδα, του αγίου Σπυρίδωνα, βρέθηκα, μεσημέρι σε μία από τις πολυτελείς αίθουσες του «Μεγάρου Φίλων Μουσικής» που είναι, όπως έμαθα, εστιατόριο πολύ γνωστό και ακριβό – αλλά λειτουργεί μόνο το βράδυ. Έτσι μπόρεσε να μας υποδεχτεί εκεί και να μας περιποιηθεί εκείνο το ηλιόλουστο μεσημεράκι του Δεκεμβρίου, σαν οικείος, χαλαρός οικοδεσπότης, ο Μανόλης Σαββίδης των εκδόσεων «Ιστός» για να μας παρουσιάσει και να μας χαρίσει την «Χαριστική Βολή», ένα βιβλίο που σαν συγγραφέας το υπογράφει ο σχεδόν 11 χρόνια ήδη απών Τάσος Φαληρέας («Φροντίδι Μανουήλ Σαββίδη» διαβάζω στην τελευταία του σελίδα). Πρόκειται για λογοτεχνικά και δημοσιογραφικά κείμενα του ίδιου του Τάσου Φαληρέα, ένα βιογραφικό του και τρείς συνεντεύξεις που είχε δώσει (στον Γιώργο Νοταρά, την Χάρη Ποντίδα και τον Χρήστο Χωμενίδη). Μια έκδοση εξαιρετική, όπως ότι βγαίνει απ’ τον «Ιστό», που μπορείτε να την βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία και να την απολαύσετε ιδιωτικά ή να την δωρίσετε σε κάποιον από τους φίλους σας (που να μπορεί όμως να καταλάβει πόσο καταλυτικά λειτουργούν άνθρωποι σαν τον Τάσο Φαληρέα στην παραγωγή πολιτισμού και έργων τέχνης –και μόνο με την παρουσία τους καμιά φορά).

Δεν είχε καλέσει πολλούς ο «Μανουήλ» αλλά όσοι βρεθήκαμε εκεί γνωριζόμαστε χρόνια, περισσότερο ή λιγότερο – και χαρήκαμε που βρεθήκαμε. Ανάμεσα τους και η Κατερίνα Καρύδη, μια γυναίκα που ειλικρινά πολύ χαίρομαι όταν την βλέπω. Την εκτιμώ, μ’ αρέσει σαν παρουσία, με γλυκαίνει η ευγένειά της και με κάνει να χαμογελάω. Φιληθήκαμε, είπαμε δυό-τρείς κουβέντες γελαστές και, σαν άνθρωπος που παρακολουθεί γενικά τι γίνεται και «ξέρει», μου είπε «σε διαβάζω στο Protagon.gr, ωραίο site έχετε φτιάξει, μπράβο, μπαίνω σχεδόν κάθε μέρα». Και, πάντα γελαστή, με ανασηκωμένο ελαφρά το φρύδι, πρόσθεσε: «Μόνο αυτά που μας γράφεις, πως θα ψηφίσεις τον Τσίπρα, βρε παιδί μου… Τι σε πιάνει και σένα καμιά φορά».

Αισθάνθηκα σαν επτάχρονος που τον πιάσανε στα πράσα να μουτζουρώνει το λινό τραπεζομάντηλο με τις τέμπερες και το πινέλο της ζωγραφικής που κουβαλάει στη σάκα του. Δεν ήθελα να μην αρέσω στην Κατερίνα, καθόλου δεν ήθελα να έχει άσχημη γνώμη για μένα, θέλω να με συμπαθούν και, όσο γίνεται, να συμφωνούν μαζί μου κάποιοι άνθρωποι (που, με τον αυτόματα πιλότο νομίζω, έχει το μυαλό μου επιλέξει). «Ε, καλά, αυτά τα γράφουμε για να γίνεται και λίγο συζήτηση» της απάντησα «χαριτωμένα», «να μην είμαστε και μονότονοι». Άκουγα όμως τον εαυτό μου να τις λέει αυτές τις φράσεις και αισθανόμουνα ήδη άβολα – αφού έλεγα ψέματα. Η σωστή απάντηση θα έπρεπε να ήταν «ο καθένας τις επιλογές του Κατερίνα», ή «γιατί, σε ενοχλεί, τον βρίσκεις κι’ εσύ λαϊκιστή;» ή κάτι τέτοιο. Γιατί εγώ το εννοώ πως θα ψηφίσω αριστερά αυτή τη φορά και συγκεκριμένα τον Τσίπρα – ούτε καν τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί δεν υπερασπίστηκα την άποψή μου λοιπόν; Γιατί χαριεντίστηκα για άλλη μια φορά σαν κότα και γύρισα να αρπάξω αμήχανος ένα κριτσίνι τυλιγμένο με προσούτο που μου προσέφερε εκείνη τη στιγμή το γκαρσόνι με τον ασημένιο δίσκο;

Ευτυχώς που υπάρχει το Protagon.gr και η Κατερίνα το παρακολουθεί: Μπορώ να επανορθώσω (γιατί δεν μας παίρνει πια να σαχλαμαρίζουμε σε τόσο ζόρικους καιρούς). Λοιπόν, συγχώρεσε μου την «σαχλαμάρα» Κατερίνα (αλλά και εσείς κύριε Τσίπρα!), αντέδρασα, δυστυχώς, βιαστικά και ανόητα - όπως κάναμε τότε που τα περιοδικά lifestyle είχαν ακόμα πέραση και, παρασυρμένοι, οι λιγότερο «σαφείς» παίρναμε διάφορες πόζες για να αρέσουμε στους άλλους. Τώρα πια όμως σημασία έχει να αρέσουμε κατ’ αρχήν στον εαυτό μας – αν θέλουμε να ελπίσουμε σε ένα αύριο όχι μόνο ανοικοδομημένο, αλλά και αποφασιστικά αναβαθμισμένο.

Το «γιατί θα ψηφίζω Αλέξη Τσίπρα» σας το ετοιμάζω για τις επόμενες μέρες. Αυτό το κείμενο πρέπει να κλείσει εδώ γιατί κοντεύει τις 600 λέξεις πάλι…

Πηγή www.protagon.gr

Read More

Οσκαρ Λαφοντέν: «Η ΕΚΤ έχει το κουμπί για να βάλει φρένο στις αγορές»

Ο πρώην υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και συμπρόεδρος του κόμματος Αριστερά βάλλει κατά της Μέρκελ

Τυπικά είναι ελεύθερη και ωραία. Ουσιαστικά όμως η Ελλάδα βρίσκεται από διετίας υπό τον ζυγό μιας ιδιότυπης δικτατορίας. Με «δικτάτορα» όχι την τρόικα, η οποία παίζει απλώς εκτελεστικό ρόλο, αλλά το παγκόσμιο χρηματωπιστωτικό σύμπλεγμα. Αυτό υποστηρίζει ο ηγέτης της γερμανικής Αριστεράς Οσκαρ Λαφοντέν, ο οποίος εκτιμά ότι οι τράπεζες έχουν την υπερεξουσία στον πλανήτη μας. Το πάτημα ενός κουμπιού, όπως λέει, αρκεί για να την εξαφανίσει. Και το κουμπί λέγεται Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Αν αναλάμβανε η ΕΚΤ να χρηματοδοτήσει τα υπερχρεωμένα κράτη, οι αγορές θα έχαναν τα παχιά μερίσματα. Ως τώρα βέβαια η ηγεσία της ευρωζώνης απορρίπτει κατηγορηματικά τέτοια «κατάχρηση». Ο πειρασμός όμως είναι μεγάλος. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που μιλάνε ήδη για «μαγική» συνταγή η οποία θα μπορούσε να λύσει άμεσα το πρόβλημα των χρεών.

Διαβάστε την συνέντευξη http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=436404&h1=true

Read More

Έρικ Χομπσμπάουμ: Έλληνες, διατηρήστε τον μαρξισμό στην ατζέντα σας

Ο 94χρονος Έρικ Χομπσμπάουμ μπορεί να μην ήταν παρών την Τρίτη το βράδυ στην Αθήνα για την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του “Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο” (εκδόσεις Θεμέλιο), ωστόσο δεν παρέλειψε να στείλει το μήνυμά του: "Η σημερινή οικονομική κρίση του καπιταλισμού, η μεγαλύτερη μετά τη δεκαετία του '30, αποδεικνύει για μια ακόμη φορά τη σπουδαιότητα της ανάλυσής του από τον Μαρξ, τον σημαντικότερο επικριτή του. Μέχρι σήμερα οι ανισότητες του συστήματος καλύπτονταν από τη γιγάντια κερδοσκοπία". Ο Χομπσμπάουμ, απευθυνόμενος στους κατοίκους μιας χώρας που βρίσκεται σε βαθιά κρίση, προέτρεψε τους Έλληνες "να διατηρήσουν τον μαρξισμό στην ατζέντα".

Ερικ Χομπσμπάουμ: "Πώς να αλλάξουμε τον κόσμο"

Read More

Πολιτική Συγκυρία & Διακυβέρνηση Δεκέμβριος 2011 - Έρευνα της VPRC για τα Επίκαιρα

Ταυτόχρονα, το οικονομικό και κοινωνικό κλίμα επιδεινώνεται ακόμη περισσότερο, με το δείκτη ανεργίας να καταγράφεται κατά τον τρέχοντα μήνα στο 25%. Η αίσθηση της πολιτικής αποτυχίας της Κυβέρνησης Παπαδήμου έχει καταστήσει πλέον πλειοψηφικό το ποσοστό της κοινής γνώμης που επιθυμεί άμεσα εκλογές, έναντι του ποσοστού που επιθυμεί τη συνέχιση της θητείας της. Ταυτόχρονα, καταγράφεται μείωση (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ) ή στασιμότητα με τάσεις μείωσης (ΛΑΟΣ) των τριών κομμάτων που υποστηρίζουν την Κυβέρνηση.

Η συγκρότηση της Κυβέρνησης Παπαδήμου επηρέασε εκλογικά αρνητικά το κόμμα της ΝΔ. Σε σχέση με τον Νοέμβριο 2011 το κόμμα του Α.Σαμαρά εμφανίζει μείωση κατά 1.5 ποσοστιαία μονάδα, καταγράφοντας σήμερα ποσοστό 30.5% έναντι του 32% που κατέγραφε τον Νοέμβριο. Η μείωση αυτή καταγράφεται και στη μείωση της δημοτικότητας του Α.Σαμαρά. Ετσι, ανακόπηκε η ανοδική, δημοσκοπικά τουλάχιστον, πορεία της ΝΔ, απομακρύνοντας και πάλι το ενδεχόμενο της αυτοδυναμίας της. Αν η ΝΔ δεν εισέλθει στην τυπική προεκλογική περίοδο με ένα ποσοστό της τάξης του 33-34%, θα είναι πολύ δύσκολη η επίτευξη αυτοδυναμίας. Σήμερα, το κόμμα αυτό είναι εγκλωβισμένο στην Κυβέρνηση Παπαδήμου και στις αδυναμίες της, αφήνοντας ακάλυπτο ένα μεγάλο τμήμα της «αντιμνημονιακής» πολιτικής της βάσης.

Το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει την πτωτική του πορεία χάνοντας μισή ποσοστιαία μονάδα σε σχέση με τον Νοέμβριο (18% έναντι 18.5%). Η δημοτικότητα Παπανδρέου έχει κατακρημνιστεί, σε βαθμό που να προεξοφλείται σοβαρό ηγετικό αδιέξοδο για το ΠΑΣΟΚ. Κι’αυτό γιατί, ακόμα και σε περίπτωση αλλαγής ηγεσίας, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μπορεί το ΠΑΣΟΚ να παραμείνει ενιαίος πολιτικός οργανισμός, με δεδομένες τις σοβαρές πλέον ιδεολογικές αποκλίσεις στον ηγετικό του πυρήνα.

Οι φθορές του ΠΑΣΟΚ τροφοδοτούν όλους τους πολιτικούς χώρους. Το πιο «συντηρητικό» κομμάτι του στρέφεται προς την ΝΔ. Το «εκσυγχρονιστικό» του τμήμα στρέφεται προς την Δημοκρατική Αριστερά του Φ.Κουβέλη (εκτινάσσεται στο 8.5%), κόμμα που φαίνεται να λαμβάνει το χαρακτήρα ενός υποδοχέα της «εκσυγχρονιστικής» αμφισβήτησης του ΠΑΣΟΚ. Τα πιο λαϊκά τμήματα του ΠΑΣΟΚ μετακινούνται στα κόμματα της Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ), που αθροίζουν πλέον το 24%. Τέλος, ένα σημαντικό κομμάτι του παλαιού εκλογικού σώματος του ΠΑΣΟΚ «αποσύρεται» από την εκλογική πράξη, τροφοδοτώντας την καταγραφόμενη πολιτική δυσαρέσκεια της αποχής και της λευκής / άκυρης ψήφου.

Η μείωση του δικομματισμού «δείχνει» μέχρι σήμερα προς σχεδόν σίγουρη επτακομματική Βουλή. Δεν μπορεί όμως στατιστικά να αποκλειστεί η είσοδος στη Βουλή και άλλων κομμάτων. Αναμφίβολα, το μομέντουμ της στιγμής ευνοεί σημαντικά τα κόμματα της Αριστεράς. Το ΚΚΕ κυμαίνεται σταθερά τον τελευταίο χρόνο από 12% έως 13.5% (13% στην παρούσα μέτρηση του Δεκεμβρίου 2011). Ο ΣΥΡΙΖΑ επίσης, εμφανίζεται μέσα στο χρόνο που διανύθηκε να παρουσιάζει το μεγαλύτερο ρυθμό εκλογικής αύξησης, από 4.5% τον Δεκέμβριο του 2010 στο 11% τον Δεκέμβριο του 2011. Αν οι ρυθμοί αυτοί συνεχιστούν, με ενδεχόμενη μάλιστα συνεργασία του Αρματος Πολιτών (2% στη μέτρηση του Δεκεμβρίου 2011), είναι πιθανόν τα εκλογικά του ποσοστά να μεγαλώσουν περισσότερο και το συνολικό άθροισμα των αριστερών κομμάτων να ξεπεράσει το 30% (χωρίς να υπολογίζεται σε αυτό η ΔΗΜΑΡ).

Δείτε εδώ τη διαγραμματική παρουσίαση της έρευνας

Read More

Χρειάζεται η Ελλάδα "μικρότερο" κράτος; / του Γιάννη Τσιρώνη (στέλεχος των Οικολόγων Πρασίνων)

Πολιτικοί, οικονομολόγοι, ακόμα και πρωθυπουργοί λοιδορούν, εδώ και αρκετά χρόνια, το ελληνικό δημόσιο. Το ελληνικό δημόσιο ευθύνεται για τις επιχειρήσεις που κλείνουν, το χρέος, το έλλειμμα και κάθε παθογένεια της χώρας. Δεν απέχει ο καιρός που πιθανά το ελληνικό δημόσιο θα ενοχοποιηθεί για την ανομβρία, τον υποβιβασμό του Ηρακλή ή την νόσο του Αλτσχάιμερ.

Οι πολέμιοι του ελληνικού δημοσίου μπορούν να καταταγούν σε 3 κατηγορίες:

• Τους οπαδούς του φιλελευθερισμού, που ονειρεύονται μία κοινωνία χωρίς δημόσια διοίκηση. Η σύγκρουσή τους με τους οπαδούς της αριστεράς έχει πια χαρακτήρα θρησκευτικού μένους. Φυσικά παγκόσμια οι χώρες που έχουν δημόσια έξοδα κάτω από το 35% του ΑΕΠ, όπως ονειρεύονται οι οπαδοί του φιλελευθερισμού, είναι κάτι χώρες της Υποσαχάριας Αφρικής, σαν την Μποτσουάνα. Παρά το γεγονός ότι δεν υφίσταται κανένα ισχυρό κράτος που να πρόκοψε με τις ιδέες των φιλελεύθερων, και παρά το γεγονός ότι η τελευταία παγκόσμια κρίση οφείλεται στην αποτυχία της «αυτορύθμισης» και της «αυτοκάθαρσης» των αγορών, οι άνθρωποι δικαιούνται να ονειρεύονται, όπως κάποιοι σταλινικοί εξακολουθούν να θεωρούν την σταλινική κοινωνία πρότυπο, που συκοφαντήθηκε από τους εχθρούς της. Το κακό στην περίπτωσή μας είναι ότι αρκετοί από τους «γιατρούς» του «διεθνούς νομισματικού ταμείου» (ΔΝΤ) είναι οπαδοί του φιλελευθερισμού, που βρήκαν... «πτώμα» για να κάνουν τα πειράματά τους.
• Μια μεγάλη μερίδα πολιτών, που ταλαιπωρείται από την αναλγησία και την ανικανότητα που συναντά στο ελληνικό δημόσιο. Συνδυάζοντας το γεγονός ότι μέχρι πρόσφατα οι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν ευνοημένοι μισθολογικά σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα, το μένος σε βάρος τους φτάνει σε επίπεδο θρησκοληψίας. Φυσικά όσοι πνέουν τα μένεα σε βάρος του δημοσίου, στην πραγματικότητα ονειρεύονται ένα αποτελεσματικό δημόσιο και όχι ένα διαλυμένο δημόσιο, όπως ονειρεύονται οι οπαδοί του φιλελευθερισμού.
• Οι φυσικοί αυτουργοί της αναξιοκρατίας και της αναποτελεσματικότητας του δημοσίου, που είναι και η πιο βδελυρή και κατάπτυστη κατηγορία: πολιτικοί και κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες, που επί δεκαετίες βόλευαν τα δικά τους παιδιά, καταστρατηγούσαν κάθε έννοια αξιοκρατίας στην διοίκηση των δημόσιων επιχειρήσεων, και πίεζαν αφόρητα για ευνοϊκές συναλλαγές με συγκεκριμένες επιχειρήσεις, όλοι όσοι απομύζησαν αποθεματικά ταμείων και ευρωπαϊκές επιδοτήσεις, σήμερα ενοχοποιούν ολόκληρη την δημόσια διοίκηση, για να διαχυθεί η δική τους ευθύνη σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους. Πολλοί από αυτούς, σε οποιαδήποτε καπιταλιστική ή σοσιαλιστική δημοκρατία, θα έπρεπε να είναι βαθειά στην φυλακή, αλλά δυστυχώς εδώ «φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης». Τουλάχιστον στην γνωστή κωμωδία ο Μαυρογιαλούρος διασώζει την υπόληψή του παραιτούμενος. Οι πραγματικοί Μαυρογιαλούροι δεν παραιτούνται, δεν λογοδοτούν και αντίθετα παριστάνουν τους κατήγορους και τους εισαγγελείς σε βάρος των υφισταμένων τους. Ωρύονται σε βάρος της διαφθοράς, που οι ίδιοι καλλιέργησαν.

Τι πρέπει να γίνει για να βγει η Ελλάδα από το αδιέξοδο; Χρειάζεται μικρότερο ή μεγαλύτερο δημόσιο; Αν απαλλαγούμε από αριστερίστικες ή νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες, θα ανακαλύψουμε ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται μικρότερο δημόσιο. Ακόμα και η εξόχως νεοφιλελεύθερη έκθεση της «Μακ Κίνσεϊ», που παραγγέλθηκε από τον ΣΕΒ και την «ένωση ελληνικών τραπεζών», παραδέχεται ότι το ελληνικό δημόσιο είναι μικρό σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, όπως άλλωστε φαίνεται και στον πίνακα.

Αναλυτικά όλο το άρθρο

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=7418&LID=1

Read More

Θα καταρρεύσει η Κίνα; Αναδύεται ως άλλο ένα επικίνδυνο σημείο στην παγκόσμια οικονομία

Του Πωλ Κρούγκμαν, ΝΕΑ, 20.12.11

Σκεφτείτε την ακόλουθη εικόνα: Η πρόσφατη ανάπτυξη βασίστηκε στην τεράστια άνθηση του τομέα των κατασκευών που προκλήθηκε από την άνοδο στις τιμές των ακινήτων και παρουσίασε όλα τα κλασικά συμπτώματα μιας φούσκας. Υπήρξε ταχεία ανάπτυξη του τομέα των δανείων, με μεγάλο μέρος της ανάπτυξης αυτής να σημειώνεται όχι μέσω του παραδοσιακού τραπεζικού συστήματος αλλά κυρίως μέσω ενός σκιώδους τραπεζικού τομέα χωρίς κανέναν έλεγχο, ο οποίος δεν υπόκειται ούτε στην επιθεώρηση του κράτους ούτε υποστηρίζεται από κυβερνητικές εγγυήσεις. Τώρα η φούσκα σκάει και υπάρχουν πραγματικοί λόγοι να φοβόμαστε δημοσιονομική και οικονομική κρίση.

Διαβάστε περισσότερα »

Read More

Στη Βουλή το μπλόκο στο "Κουτί της Πανδώρας"

Ερώτηση στη Βουλή σχετικά με την καθυστέρηση υπογραφής της σύμβασης για τη φιλοξενία από την ΕΡΤ της εκπομπής "Το Κουτί της Πανδώρας", κατέθεσε ο Δημ. Παπαδημούλης. Σημειώνει ότι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην προβληθεί η προγραμματισμένη για σήμερα έρευνα, η οποία αφορά στους οφειλέτες του Δημοσίου που ενώ χρωστούσαν εκατομμύρια, διήγαν έναν προκλητικά πολυτελή βίο.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι το Δ.Σ. της ΕΡΤ είχε εγκρίνει από τις 20 Σεπτεμβρίου τον νέο κύκλο επεισοδίων, ωστόσο μέχρι και σήμερα ο διευθύνων σύμβουλος, Λάμπης Ταγματάρχης δεν έχει υπογράψει τη σύμβαση της εκπομπής, καθιστώντας αδύνατη την προβολή της.

"Σύμφωνα με σημερινή επιστολή του, υπεύθυνου για την οργάνωση και την παραγωγή της συγκεκριμένης εκπομπής, δημοσιογράφου κ. Βαξεβάνη, προς τον Δ.Σ. της ΕΡΤ κ. Ταγματάρχη, υπήρξαν και στο πρόσφατο παρελθόν, με εντολή του κ. Ταγματάρχη, προσπάθειες παρεμπόδισης να 'βγει στον αέρα' το κουτί της Πανδώρας ή αιφνίδιες αλλαγές στη ροή προγράμματος της Δημόσιας Τηλεόρασης, έτσι ώστε να μην προβληθούν τελικά έρευνες της εκπομπής που ενδεχομένως να έθιγαν διάφορα συμφέροντα", τονίζει ο Δημ. Παπαδημούλης.

Read More

Μίσος για τη (μεταπολιτευτική) δημοκρατία

Τελειώνει η μεταπολίτευση; Και τι τελειώνει μαζί της; Τι υπάρχει μετά; Ο Χριστόφορος Βερναρδάκης, Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, καταθέτει στο βιβλίο του μιαν άρτια μελέτη του σύγχρονου πολιτικού συστήματος απ’ τη σκοπιά όσων «δεν αποσύρθηκαν από την ιδέα να αλλάξουμε τον κόσμο»

Χριστόφορος Βερναρδάκης, «Πολιτικά κόμματα, εκλογές & κομματικό σύστημα. Οι μετασχηματισμοί της πολιτικής αντιπροσώπευσης 1990-2010», Εκδόσεις Σάκκουλα, Αθήνα-Θεσσαλονίκη 2011

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Ο κυρίαρχος λόγος (πολιτικός, δημοσιογραφικός και ακαδημαϊκός) για το πώς φτάσαμε μέχρις εδώ έχει αναδείξει έγκαιρα τους δικούς του κοινούς τόπους: Κομματικοποίηση του κράτους, πελατειακό, σπάταλο και υπερδιογκωμένο κράτος, λαϊκίστικη κουλτούρα της Μεταπολίτευσης, ελληνική ιδιαιτερότητα, καθυστέρηση ως προς την Ευρώπη, ανεπαρκές και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα. Κοινός παρονομαστής αυτών των εξηγήσεων (;) είναι η καταγγελία της Μεταπολίτευσης (δαιμονοποίηση του ’80, αδιαφορία ή επιλεκτική ενασχόληση με το ’90) και, κατ’ αντιστοιχία, ο πανηγυρισμός (ένας ακόμα…) για το τέλος του «μεταπολιτευτικού πάρτυ». Χωρίς τον κόπο να προσδιοριστεί το σημείο ισορροπίας κράτους και κοινωνικών τάξεων στο διάστημα 1974-2010, χωρίς οι παραπάνω ισχυρισμοί να ελέγχονται εμπειρικά ή να στηρίζονται θεωρητικά, και με χαρακτηριστική αδιαφορία για την ευρωπαϊκή διάσταση των μετασχηματισμών που συντελέστηκαν στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες, η σημερινή επιβολή της εθνοσωτηρίου συνταγής αντιμετωπίζεται, στο λόγο αυτό, ως ευκαιρία επαναπροσδιορισμού των σχέσεων κράτους-κοινωνίας στη βάση γενικώς της (εθνικής) ευθύνης· μιας έννοιας που υποτίθεται ότι εξέλειπε από τα μεταπολιτευτικά ήθη, ώστε το κράτος να αδυνατεί τόσα χρόνια να «εξορθολογίσει» την κοινωνία.

Αναλυτικά http://www.rednotebook.gr/details.php?id=4276

Read More

10 χρόνια από την εξέγερση στην Αργεντινή

Το Δεκέμβριο του 2001 η οικονομία της Αργεντινής καταρρέει, υπό το βάρος ενός χρέους 150 δις δολαρίων προς το ΔΝΤ. Η εξέγερση που ξεσπά αναγκάζει τον πρόεδρο Ντε λα Ρούα να εγκαταλείψει τη χώρα με ελικόπτερο, και έκτοτε αποτελεί σύμβολο του αγώνα ενάντια στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις-εξαρτήματά του

Video: http://www.rednotebook.gr/index.php?id=4291

Read More

Το ΔΝΤ στην Ελλάδα: η θεραπεία είναι πιο επικίνδυνη από την ασθένεια

του Κώστα Δουζίνα

Κατά τη διάρκεια μιας επίσημης επίσκεψης στο London School of Economics, τον Νοέμβριο του 2008, η βασίλισσα Ελισάβετ ρώτησε έναν καθηγητή γιατί οι οικονομολόγοι δεν είχαν προβλέψει την οικονομική κρίση, το πιο δραματικό γεγονός στην πρόσφατη οικονομική ιστορία. Δεν ξέρουμε τι της απάντησε ο καθηγητής. Ένα χρόνο αργότερα, σε ένα σεμινάριο της Βρετανικής Ακαδημίας, διαπρεπείς οικονομολόγοι απάντησαν στο ερώτημα, μιλώντας για «την αποτυχία του συλλογικού φαντασιακού πολλών ευφυών ανθρώπων, τόσο σε αυτή τη χώρα όσο και διεθνώς, να συλλάβει τους κινδύνους για το σύστημα στο σύνολό του».

Διαβάστε όλο το άρθρο

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=658824

Ο Κώστας Δουζίνας είναι αντιπρύτανης και διευθυντής του Birkbeck Institute for the Humanities, London University.

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην «Guardian», στις 15.12.2011.

Read More

Βάτσλαβ Χάβελ 1936-2011

Με αφορμή το θάνατο του πρωτεργάτη της Άνοιξης της Πράγας, αναδημοσιεύουμε συνέντευξή του στο «Radio Free Europe»,που φιλοξένησε σε προπέρσινο φύλλο της η Εποχή (μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης)

Η φήμη ότι σκοτώθηκε ο 19χρόνος φοιτητής Μάρτιν Σμιντ -την οποία διέδωσε εσκεμμένα ψευδώς ο ακτιβιστής και δημοσιογράφος Γιαν Ούρμπαν- θα οδηγήσει σε καταλήψεις πολλών σχολών και θεάτρων και θα κατεβάσει στις 20 Νοεμβρίου στους δρόμους 200.000 άτομα, που τις επόμενες μέρες ξεπέρασαν τις 500.000. Μετά από 12 συνταρακτικές μέρες διαδηλώσεων, το ορμητικό ποτάμι της ιστορίας ήταν φανερό πια ότι δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Και όταν στις 27 Νοεμβρίου έγινε η δίωρη γενική απεργία σε όλη τη χώρα, το καθεστώς φαινόταν ότι ήταν έτοιμο να καταρρεύσει. Στις 5 Δεκεμβρίου αφαιρέθηκε το σύρμα στα σύνορα με τη Δυτική Γερμανία και την Αυστρία, στις 10 Δεκεμβρίου ο Γκούσταβ Χούζακ παραιτήθηκε και στις 28 Δεκεμβρίου εκλέχτηκε αρχηγός του κοινοβουλίου ο Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ, από τους πρωταγωνιστές της Άνοιξης της Πράγας, που διακόπηκε βίαια το 1968 αφήνοντας ανεκπλήρωτο το όραμα της πλειονότητας των πολιτών της Τσεχοσλοβακίας για θεμελίωση ενός σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο. Την επόμενη μέρα ορκίστηκε πρόεδρος ο Βάτσλαβ Χάβελ, του οποίου η ανάμειξη με την πολιτική έγινε τυχαία, ενώ ο ίδιος έχει πει ότι τον «έβαλε» η ιστορία. Είκοσι χρόνια μετά, ο Χάβελ θυμάται και σχολιάζει.

* Έχει γραφτεί, ότι η μεγάλη συμβολή των δύο υπερδυνάμεων της εποχής ήταν αυτά κυρίως που δεν έκαναν, δηλαδή η ουδετερότητά τους. Ποια είναι η δική σας άποψη;

- Kαι μένα μου αρέσουν τα λογοπαίγνια. Υπάρχει μια υπερβολή σε αυτό το λογοπαίγνιο, αλλά εν μέρει είναι και αλήθεια. Είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ δεν προσπάθησαν να προκαλέσουν κάποια επανάσταση στην Τσεχοσλοβακία, απλά υπερασπίζονταν τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και έδειχναν αλληλεγγύη στους χιλιάδες διαδηλωτές. Οι αμερικανοί αξιωματούχοι που ήρθαν στην Πράγα δεν είχαν καμία ανάμειξη στην επανάσταση. Από την άλλη, η Σοβιετική Ένωση, με δεδομένη τη βαθιά κρίση που περνούσε, θα ήταν περίεργο να αναμειχτεί στα δικά μας. Ο Γκορμπατσόφ, άλλωστε, ήταν απασχολημένος με την περεστρόικα και την γκλάσνοστ που προσπαθούσε να «περάσει» στη χώρα του.

*Στις αρχές Νοεμβρίου, οι πολιτικοί είχαν βάλει ένα χρονοδιάγραμμα που αφορούσε τη βελτίωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ωστόσο, οι φοιτητές φαίνεται ότι σας πρόλαβαν και στις 17 Νοεμβρίου έκαναν τη μεγάλη διαδήλωση που ξεκίνησε την επανάσταση.

- Δεν θα έλεγα ότι μας πρόλαβαν ή ότι μας ξεπέρασαν, ούτε ότι ήταν ένας αγώνας σχετικά με το ποιος θα ξεπεράσει τον άλλον. Οι φοιτητές ήθελαν ελευθερία, δεν στόχευαν σε καμία ριζοσπαστική επανάσταση, απλά ξεκίνησαν μια πορεία στην επέτειο της διεθνούς ημέρας φοιτητών, που αργότερα εξελίχτηκε σε αντικαθεστωτική διαμαρτυρία. Δεν ήξεραν ότι η πορεία αυτή θα ήταν η χιονόμπαλα που θα καταλήξει σε μια χιονοστιβάδα. Ούτε εμείς το ξέραμε, άλλωστε, αλλά αυτό που ήταν σε όλους φανερό, ήταν ότι κάποια στιγμή θα υπήρχε μια χιονόμπαλα που θα προκαλούσε αυτήν τη μεγάλη χιονοστιβάδα. Δεν ξέραμε ούτε το πότε θα γινόταν, ούτε το ποια θα ήταν αυτή η αφορμή. Ήταν σίγουρο όμως ότι αργά η γρήγορα έπρεπε να γίνει. Γι’ αυτό θα έλεγα ότι δεν ήταν οι φοιτητές που μας ξεπέρασαν, αλλά ήταν η ίδια η ιστορία. Φάνηκε ότι είχε έρθει το πλήρωμα του χρόνου.

*Η επανάσταση στην Τσεχοσλοβακία, έχει μείνει στην ιστορία ως «βελούδινη επανάσταση». Σήμερα, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η τσέχικη κοινωνία, πώς έχει αλλάξει η ηθική και η στάση του κόσμου από τότε;

- Εκείνη η εποχή είχε μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα αλληλεγγύης, αυτοθυσίας και αλτρουϊσμού. Αυτή η ατμόσφαιρα ήταν προφανές ότι με το πέρασμα του χρόνου σιγά-σιγά θα έφθινε και θα χανόταν. Αν παρατηρήσουμε τα γεγονότα, θα διαπιστώσουμε ότι αυτό συμβαίνει πάντα στη σύγχρονη ιστορία μας. Μόνο μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια, όταν εμφανίζεται η επόμενη γενιά, παρουσιάζεται η κατάλληλη στιγμή για αντίστοιχες πράξεις. Αυτό όμως που δεν περιμέναμε τότε, ήταν ότι τα πράγματα θα κατέληγαν τόσο άσχημα. Ίσως κάποιοι να το προέβλεπαν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, αλλά λίγοι μπορούσαν να φανταστούν την πραγματικότητα. Σήμερα, στην τσεχική κοινωνία παρατηρούμε έναν επικίνδυνο υλισμό, μια έλλειψη ηθικών αξιών και μια απροθυμία να τακτοποιήσουν τους λογαριασμούς του παρελθόντος. Η ατμόσφαιρα που υπάρχει είναι ακριβώς η αντίθετη από αυτήν που υπήρχε τότε. Αυτό που συμβαίνει σήμερα, σε όλες τις πρώην κομμουνιστικές χώρες, από την Ουκρανία ώς την Ουγγαρία, κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται στην πρωτόγνωρη ιδιωτικοποίηση των πάντων. Είναι κάτι για το οποίο δεν είχαμε καμία προηγούμενη εμπειρία, και για αυτό συχνά εκπλησσόμαστε από το βαθμό στον οποίο η μαφία έχει εισβάλει στην οικονομία. Δεν θα μπορούσε κανείς να βρει μια καλύτερη ευκαιρία από αυτό το καπιταλιστικό σύστημα, για να επιβληθεί η ανθρώπινη εκμετάλλευση. Παρόλο που πολλά άλλαξαν μετά το 1989, η εποχή των δικτατοριών και των αυταρχικών συστημάτων φαίνεται ότι δεν έχει τελειώσει για την ανθρωπότητα. Γύρω μας υπάρχουν καινούριοι τρόποι ελέγχου της κοινωνίας και για αυτό θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Πηγή: Εποχή

Read More

Στόλισαν δέντρο με...λογαριασμούς της ΔΕΗ

Έναν πρωτότυπο τρόπο για να στολίσουν χριστουγεννιάτικο δέντρο οι Θεσσαλονικείς. Αντί

για στολίδια επέλεξαν τους... λογαριασμούς της ΔΕΗ.

Μετά το φιάσκο του πλωτού χριστουγεννιάτικου δέντρου που βούλιαξε

Πηγή http://news247.gr/ellada/eidiseis/stolisan_dentro_me_logariasmous_ths_deh.1542158.html

Read More