ένα φως που δεν σβήνει ποτέ

Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2011

Το νέο βιβλίο του Χριστόφορου Βερναρδάκη, από τις εκδόσεις Σάκκουλα

Στο βιβλίο Πολιτικά Κόμματα, Εκλογές και Κομματικό Σύστημα – Οι μετασχηματισμοί της αντιπροσώπευσης 1990-2010 επιχειρείται μια αναλυτική διερεύνηση του ιδεολογικού και πολιτικού χαρακτήρα των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, ιδιαίτερα κατά την τελευταία περίοδο της «ύστερης μεταπολίτευσης». Εξετάζεται αναλυτικά η κοινωνική σύνθεση των εκλογικών τους σωμάτων, η εσωτερική τους συγκρότηση και δομή, οι οργανωτικές τους διαστάσεις, η σχέση τους με το κράτος, τη διοίκηση και την οικονομία.

Παρουσιάζεται η διαχρονική εξέλιξη της κομματικής ταύτισης, της «ταξικής ψήφου» (class voting) και της «οικονομικής ψήφου» (economic voting), καθώς και των δεικτών που προκύπτουν από τη θέση των κομμάτων στις κλίμακες ιδεολογικών τοποθετήσεων. Τέλος, καταγράφονται οι δείκτες «συσχέτισης Κράτους – Κόμματος» στο επίπεδο των στελεχών τους, καθώς και οι δείκτες οικονομικής εξάρτησης των κομμάτων από το κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο μέσα από την ανάλυση των οικονομικών τους.

Κεντρικός στόχος είναι η συγκρότηση ενός συνεκτικού θεωρητικού σχήματος μελέτης των πολιτικών κομμάτων στη βάση των εννοιών του «μαζικού κρατικού κόμματος» και του «cartel party». Διατρέχεται όλη η θεωρητική παράδοση της μελέτης του κομματικού φαινομένου, από τον Duverger έως τους Katz & Mair και από τους «κλασικούς» του μαρξισμού έως τους σύγχρονους προβληματισμούς της ριζοσπαστικής σκέψης.

Το βιβλίο δεν είναι χρήσιμο μόνο για τους πολιτικούς επιστήμονες και τους ερευνητές του κομματικού φαινομένου και των εκλογών. Απευθύνεται σε ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόμενων για τα κοινά πολιτών, αφού στις σελίδες του ο αναγνώστης θα βρεί να εκτίθενται με μια αλληλουχία όλα εκείνα τα πολιτικά δεδομένα που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση. Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο ακουμπά στην τρέχουσα επικαιρότητα «διαβάζοντας» τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις της επόμενης ιστορικής περιόδου.
Δεν έχω καμία διάθεση να ανακατευθώ στα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ. Η εμπειρία μου από το 2007 ήταν τραυματική. Δεν επρόκειτο για μάχη προγραμμάτων και ιδεών, αλλά προσώπων και μηχανισμών. Και μετά κυριάρχησαν ο ρεβανσισμός των νικητών και η αδιαφορία των ηττημένων να υπερασπίσουν τους υποστηρικτές τους.

Παρά ταύτα, οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να μας αφήνουν αδιάφορους. Γιατί ο χώρος του ΠΑΣΟΚ είναι η βασική δύναμη της κεντροαριστεράς στην Ελλάδα -και στο χώρο αυτό υπάρχει ο κύριος όγκος των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων. Και η ισχυρή παρουσία του είναι σήμερα ζωτικής σημασίας, εν όψει της λαίλαπας Σαμαρά που μας απειλεί.

Ο άνθρωπος αυτός είναι ο πιο ανεύθυνος και καταστροφικός πολιτικός από την μεταπολίτευση. Ήδη πριν γίνει πρωθυπουργός, έχει θέσει με τη στάση του την χώρα σε κίνδυνο χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ. Φαντασθείτε τι θα γίνει αν γίνει πρωθυπουργός της χώρας! Ο κ. Σαμαράς και η μικρή ομάδα που τον περιβάλει είναι η πραγματική ακροδεξιά στη χώρα. Τα χαρακτηριστικά τους ο ακραίος εθνικισμός, ο ρατσισμός, οι οπισθοδρομικές θέσεις και η πολιτισμική καθυστέρηση.

Παράλληλα με τη λαίλαπα Σαμαρά, ανέρχεται μια ανεύθυνη, καταστροφική, οπισθοδρομική, λαϊκιστική ακροαριστερά, όπως αυτή εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ.

Μπροστά σε αυτούς τους κινδύνους, η ενίσχυση του μετώπου των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων είναι όρος ζωής για την χώρα. Για μια στιγμή φάνηκε ότι η «δημοκρατική αριστερά» (ΔΗΜΑΡ) θα μπορούσε να παίξει ένα καταλυτικό ρόλο στην ανασυγκρότηση τόσο της κεντροαριστεράς -όσο και του ευρύτερου μεταρρυθμιστικού χώρου. Και βεβαίως είναι απολύτως αναγκαία η ύπαρξη στην επόμενη βουλή μιας μετριοπαθούς αριστεράς όπως η ΔΗΜΑΡ. Όμως τον ρόλο που πιο πάνω περιέγραψα δεν μπορεί να τον παίξει γιατί δυστυχώς δεν έχει αποκοπεί πλήρως από παλαιοαριστερές αγκυλώσεις.

Όλο το άρθρο http://www.ppol.gr/

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2011


Την απόλυτη αντίθεση του ΣΥΡΙΖΑ στην ακολουθούμενη πολιτική, την οποία μάλιστα χαρακτήρισε επικίνδυνη, εξέφρασε ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας στον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο, στην πρώτη μεταξύ τους συνάντηση στο Μέγαρο Μαξίμου, η οποία διήρκεσε μιάμιση ώρα.

Ο κ. Τσίπρας επανέλαβε τη θέση του ότι μοναδική δημοκρατική διέξοδος είναι η προσφυγή στις κάλπες.

Σε δήλωσή του ο κ. Τσίπρας υπογράμμισε τη σταθερή θέση του κόμματός του κατά του Μνημονίου, σημειώνοντας πως όταν το κύριο δίλημμα αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη είναι η αλλαγή πολιτικής, η εμμονή στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση στην Ελλάδα είναι επικίνδυνη.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε ότι εξέφρασε στον κ. Παπαδήμο την πλήρη διαφωνία του με αυτή την πολιτική, τονίζοντας ότι διαφωνεί και με το Μνημόνιο και με την λιτότητα που το συνοδεύει, καθώς, όπως είπε, δεν οδηγεί παρά στον όλεθρο τη χώρα και την Ευρώπη σε διάλυση.

Επίσης ο κ. Τσίπρας είπε ότι έθεσε στον πρωθυπουργό θέμα δημοκρατικής νομιμοποίησης της κυβέρνησης και ακόμη ότι ζήτησε την άμεση κατάργηση του φόρου για τα ακίνητα.

Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας επανέλαβε τη θέση του ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να μπεί σε συζήτηση για την εφαρμογή της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου, που «δένει χειροπόδαρα το μέλλον του λαού», καθώς, όπως σημείωσε, η απόφαση αυτή είναι ήδη ξεπερασμένη από τις εξελίξεις.

Υπό το πρίσμα αυτό, ο κ. Τσίπρας δήλωσε ότι η χώρα πρέπει να προχωρήσει με ομαλές διαδικασίες στην διεξαγωγή εκλογών, ώστε ο λαός να αποφασίσει για το μέλλον του.


Η καταστροφή του κράτους πρόνοιας και της προστασίας της εργασίας που έχει επέλθει υπό την ηγεσία των σοσιαλδημοκρατών, δεν αφήνει μεγάλο περιθώριο οι τελευταίοι να ανακτήσουν τους δεσμούς τους με τις λαϊκές τάξεις και ιδίως με τους μισθωτούς. Έτσι οι διαφαινόμενες εκλογικές επιτυχίες σε Γαλλία και Γερμανία θα είναι πρόσκαιρες, και η επίδρασή τους στα ελληνικά πράγματα, αν υπάρξει, δεν θα έχει ορίζοντα

Του Θόδωρου Παρασκευόπουλου

Εκτός από το «Πότε θα γίνουν εκλογές;», την πολιτική στοιχειώνει και το ερώτημα «Ποια κόμματα θα συμμετάσχουν;» Και ο λόγος είναι ότι η πολιτική κρίση, που κορυφώθηκε με την πτώση της κυβέρνησης Παπανδρέου, λύθηκε μεν όπως-όπως με την τρικομματική κυβέρνηση, αλλά η λύση ήταν εκ των ενόντων.

Η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να τρενάρει όσο μπορεί τη θητεία της κυβέρνησης Παπαδήμου έχει ασφαλώς σχέση με τη βεβαιότητα ότι για αρκετά μεγάλο διάστημα δεν μπορεί να συμμετάσχει σε εκλογές· τα περισσότερα επιφανέστερα στελέχη του δεν μπορούν συχνά να εμφανιστούν σε δημόσιους χώρους. Η κατάσταση είναι ελάχιστα ευνοϊκότερη για τη Νέα Δημοκρατία και έτσι μπορεί κανείς με βεβαιότητα να πει ότι η επιμονή, μέχρι την περασμένη εβδομάδα, του Αντώνη Σαμαρά για τις 19 Φεβρουαρίου ήταν ή προσχηματική ή επιπόλαιη. Αυτές οι συνθήκες είναι επικίνδυνες για ολόκληρο το αστικό κομματικό σύστημα γιατί, ανεξάρτητα από τα δημοσκοπικά προβλεπόμενα αποτελέσματα, η αναταραχή και οι εκδηλώσεις οργής μπορεί να παραγάγουν δική τους δυναμική απαξίωσης, ιδίως των δύο μεγαλύτερων, αλλά και του ακροδεξιού εταίρου τους.

Διαβάστε όλο το άρθρο που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=4069

Από πολύ καιρό έχει αναδειχθεί το ζήτημα του ελέγχου στις διαδικασίες και ιδιαίτερα στην διαχείριση των οικονομικών της αυτοδιοίκησης. Πολλές αναφορές είτε του συνηγόρου του πολίτη, είτε των ελεγκτών – επιθεωρητών της δημόσιας διοίκησης, έχουν επισημάνει ότι ο χώρος της αυτοδιοίκησης είναι ευάλωτος σε περιπτώσεις διαπλοκής και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, σε άλλες περιπτώσεις έχει διαπιστωθεί ότι πολλοί ΟΤΑ προχωρούσαν σε αλόγιστες δαπάνες, είτε και σε διαχείριση του ανθρώπινου δυναμικού που ξέφευγε των ορίων της νομιμότητας και καθιστούσαν ομήρους τους ανθρώπους που κατά καιρούς και πέραν των ορίων της νομιμότητας προσελάμβαναν.

Έχει εντοπιστεί από καιρό ότι όπως κάθε φορέας χρειάζεται κανόνες και αξιόπιστες λειτουργίες, έτσι και η αυτοδιοίκηση χρειάζεται κάποιο φορέα ο οποίος θα λειτουργεί συμβουλευτικά, προληπτικά για ΝΑ ΒΟΗΘΑ ΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ να λαμβάνουν τις σωστές αποφάσεις με βάση την νομιμότητα και τους όρους της διάφανης λειτουργίας.

Αναλυτικά http://www.ananeotiki.gr/el/readText.asp?textID=6381

Μια βουβή ταινία ντοκιμαντέρ που καταγράφει το χρονικό του αγώνα των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην εγκατάσταση Χ.Υ.Τ.Α στο Οβριόκαστρο. Παραγωγή: Τσιριτσάντσουλες 2011 σε συνεργασία με το www.lavreotiki.com

Δείτε την ταινία

http://www.rednotebook.gr/index.php?id=4064


Η Ελλάδα δεν θα φύγει από το Ευρώ. Η χώρα που πιθανώς θα αναγκαστεί να το κάνει είναι η Γερμανία, η οποία μάλλον θα δημιουργήσει μία δική της νομισματική ένωση, αφήνοντας έξω τη Γαλλία. Οι επενδυτές έχουν αρχίσει να μην αγοράζουν γερμανικά ομόλογα που είναι σε ευρώ. Σε Βρετανία και ΗΠΑ αντιλαμβάνονται πλέον ότι ο μέσος Έλληνας δεν ευθύνεται για αυτή την κρίση και πως έχει υποφέρει περισσότερο απ’ όσο έπρεπε. Ο Γιάννης Βαρουφάκης, καθηγητής Οικονομικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ερμηνεύει στο tvxs.gr τις τελευταίες εξελίξεις και εξηγεί πού κατά τη γνώμη του βρισκόμαστε: κοντά στην κατάρρευση του Ευρώ.

Αναλυτικά

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/gbaroyfakis-briskomaste-konta-stin-katarreysi-toy-eyro

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Του Δημήτρη Καραμάνη

Στη γειτονιά της συναίνεσης, η κουβέντα έχει ανάψει. Οι ένοικοι της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας έχουν πάψει να τσακώνονται για τη μπουγάδα και τα κοινόχρηστα, και πλέον ζουν αδελφωμένοι για χάρη του έθνους. Αλλά και απέναντι, στις φαβέλες της κεντροαριστεράς, επίσης υπάρχει αναταραχή. Οι ξεπεσμένοι εργολάβοι υποδέχονται με θέρμη τους παλιούς τους συνδαιτυμόνες, και κάποιοι ξεθάβουν τα παλιά μηχανήματα και σχεδιάζουν την αναστήλωση του Mall που κάποτε κοσμούσε τη γειτονιά.

Η πρωτοφανής αποσύνθεση του ΠΑΣΟΚ, ως συνέπεια της αντικοινωνικής μνημονιακής του πολιτικής, έχει ανοίξει τη συζήτηση για το quo vadis της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας. Το εν εξελίξει πείραμα της σύγκλισης με (σύσσωμη) τη δεξιά φαίνεται να εντείνει τις διαθέσεις αποστοίχισης κόσμου από την εκλογική του βάση. Ποιo άλλο σχέδιο θα μπορούσε να αποκαταστήσει την ελπίδα του κόσμου που βρίσκεται με το ενάμιση πόδι έξω από το ΠΑΣΟΚ; Μα φυσικά το διαχρονικό. Η ιδέα της παράταξης της κεντροαριστεράς, λοιπόν, πέφτει για μία ακόμα φορά στο τραπέζι.

Διαβάστε όλο το άρθρο http://www.rednotebook.gr/details.php?id=4043

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011


ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΔΡΑΓΑΣΑΚΗ*

ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΑΣΚΟΣ ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ, Από τον Κέυνς στη Θάτσερ, χωρίς επιστροφή, εκδόσεις ΚΨΜ, σελ. 218

Οι δύο συγγραφείς πιστεύουν, και κατά τη γνώμη μου ορθά, πως οι κρίσεις δεν μπορούν να κατανοηθούν έξω από τις συνθήκες που τις δημιούργησαν. Όσα συμβαίνουν, δηλαδή, στη χώρα μας, την Ευρώπη και τον κόσμο, μετά το 2008, είναι άμεσα συνδεδεμένα με το καθεστώς συσσώρευσης του κεφαλαίου και τις διευθετήσεις γενικότερα που διαμορφώθηκαν μετά την προηγούμενη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση των αρχών της δεκαετίας του '70.

Αν η εκείνη η κρίση σημάδεψε το τέλος της «χρυσής», όπως έχει αποκληθεί, μεταπολεμικής εποχής του καπιταλισμού και του κεϋνσιανού υποδείγματος, η τρέχουσα κρίση πρέπει να κατανοηθεί εξ αρχής, ανεξάρτητα από τις ιδιαιτερότητες που μπορεί να έχει σε επιμέρους χώρες, ως μια κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Οι συγγραφείς, λοιπόν, με τρόπο συνοπτικό αλλά και περιεκτικό, συγκροτούν τη «μεγάλη εικόνα» της τρέχουσας κρίσης, ως μια κρίση των βασικών υποδειγμάτων που ανέδειξε ο καπιταλισμός του 20ού αιώνα: τόσο του κεϋνσιανού, που προϋπήρξε, όσο και του νεοφιλελεύθερου, που ήδη ζούμε.

Με την έννοια αυτή, η τρέχουσα κρίση συνιστά μια πρόκληση για την Αριστερά. Για να υπερασπισθεί τους εργαζόμενους και τη δημοκρατία, αλλά και για να ανοίξει τους νέους δρόμους που η εποχή μας απαιτεί, η Αριστερά χρειάζεται να δράσει όχι με όρους αυτοσυντήρησης ή εκλογικής ενίσχυσης και μόνο. Πρέπει να ανακτήσει τη δυνατότητα να λειτουργήσει με όρους ηγεμονίας, σε έναν αγώνα πολυεπίπεδο, κοινωνικό, ιδεολογικό, και πολιτικό ταυτόχρονα.

Διαβάστε όλο το άρθρο http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=653976

*Ο Γιάννης Δραγασάκης είναι οικονομολόγος και πρώην βουλευτής του ΣΥΝ


Τέσσερα σημεία συνέντευξης του Γρ. Ψαριανού που δεν θα… συζητηθούν αλλά αξίζει να τα διαβάσετε… και να τα σχολιάσετε!

Από την σημερινή συνέντευξη στο «Έθνος της Κυριακής».

Για την «ψήφο εμπιστοσύνης»

«…Μάλιστα ένα συντροφάκι ''συριζικο'' με ρώτησε αν ''όταν πήγα στην τουαλέτα για να μην καταψηφίσω την κυβέρνηση Παπαδήμου είδα εκεί καμιά αριστερά''। Όχι, δεν την είδα, γιατί δεν πήγα στων γυναικών!…»

Ποιοι είναι οι «τζάμπα μάγκες»

«… Μάλιστα, μερικοί τέτοιοι ''μάγκες'' πολύ συχνά δεν είναι καθόλου ''τζάμπα''. Είναι καλοαμοιβόμενοι ή ακριβοπληρωμένοι. Σαν κάτι γκρουπούσκουλα που τσιμπάνε κρατικές επιχορηγήσεις για να οργανώσουν ''την ανατροπή ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ'' που τους χαρτζιλικώνει και γελάει μαζί τους γιατί και γραφικοί είναι και ακίνδυνοι και τους χρησιμοποιεί ως ''δημοκρατικό άλλοθι''. Ίσως και ως προβοκάτορες, μερικούς. Ή όχι

Κριτική για την στάση του από συντρόφους του

«Έκαστος εφ' ω ετάχθη, ο νοών νοήτω, με πορδές δε βάφονται αυγά, πούστηδες και παλληκάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια - παλιά κινέζικη παροιμία, κει που κρεμούσαν οι καπετάνιοι τ' άρματα κρεμαν' οι γύφτοι τα ταμπούρλα (Φώτης-copyright), αλλού βαρούν τα κρούταλα κι αλλού χορεύει η αρκούδα κι άλλες διδακτικές ρήσεις του σοφού (όχι πάντα...) λαού।»


«Να καεί το μπουρδέλο η βουλή;»

Ποτέ δεν θα το 'γραφα, ποτέ δεν το πίστευα, είμαι πολιτικό ζώο - σκέτο ζώο λένε κάτι άσπονδοι φίλοι και σύντροφοι -οπαδός της δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού, εχθρός της βίας και της ανίκητης (;) βλακείας, Έλλην, Πατριώτης, μη θρησκευόμενος και Ευρωπαϊστής. Αγαπώ ένα κορίτσι, ένα φίνο γυναικάκι, τέτοιους στίχους ήθελα να γράφω. Όσο για το ''μπουρδέλο'', το πρόβλημα το 'χουν οι ''πολίτες''- πελάτες που ψήφισαν κατά συρροή κατ' εξακολούθηση και.. παρά φύσιν τόσες ''πουτάνες'' (με την κακή έννοια, γιατί τις κανονικές τις αγαπάω πολύ και τις εκτιμάω και τις σέβομαι...) κακοπληρωμένες μάλιστα - με τους νταβατζήδες τους, με τα όλα τους - και οι φουκαράδες, οι πελάτες, δεν κατάφεραν ούτε μια επιτυχημένη συνουσία, να το φχαριστηθούν λιγάκι... Διότι αυτές οι εν λόγω ιερόδουλες ''αλλού τρων', αλλού πίνουν κι αλλού παν και το δίνουν!''... Ας προσέχαμε."

Ο συντάκτης (Τζέϊμς Κέρκαπ) του δημοσιεύματος υποστηρίζει ότι η κατάσταση της Ιταλίας και της Ισπανίας έχει επιτείνει τους φόβους καθώς η μεν ιταλική κυβέρνηση πασχίζει να δανειστεί η δε ισπανική δείχνει να αναζητεί διεθνές σωσίβιο, αφού “η κάποτε σχεδόν εξωπραγματική πιθανότητα διάσπασης της ευρωζώνης, μοιάζει τώρα ολοένα και πιο αληθοφανής”.

Το δημοσίευμα ισχυρίζεται ότι οι βρετανοί διπλωμάτες έχουν ειδοποιηθεί να βοηθήσουν δεκάδες χιλιάδες βρετανούς υπηκόους για τις συνέπειες μιας χρηματοοικονομικής κατάρρευσης, η οποία θα τους στερούσε την πρόσβαση στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς ή ακόμη και τη δυνατότητα ανάληψης μετρητών.

Επικαλείται επίσης ως ενδεικτικό του μεγέθους της ανησυχίας που έχει καταλάβει τη βρετανική κυβέρνηση το γεγονός ότι υψηλόβαθμος υπουργός της αναφέρει ότι η Βρετανία κάνει πλέον τον προγραμματισμό της στη βάση ότι η “κατάρρευση του ευρώ είναι πλέον θέμα χρόνου”.

Πρόσφατες οδηγίες, προσθέτει η εφημερίδα, από το υπουργείο Εξωτερικών προς πρεσβείες και προξενεία, ζητούν την υποβολή Σχεδίων Διαχείρισης Κρίσης για ακραία σενάρια συμπεριλαμβανομένης της κοινωνικής αναταραχής και των βίαιων επεισοδίων.

“Η Ελλλάδα έχει δοκιμάσει αρκετά ξεσπάσματα κοινωνικής αναταραχής καθώς η κυβέρνησή της παλεύει με το τεράστιο χρέος. Οι βρετανοί αξιωματούχοι δεν θεωρούν ότι η πιθανότητα παρόμοιων σκηνών μπορεί να αποκλειστεί και σε άλλα κράτη, εάν το ευρώ καταρρεύσει”, καταλήγει το δημοσίευμα

http://www.ethnos.gr/


Στο λόγο του ΛΑΟΣ ο πατριωτισμός ταυτίζεται με τον ανδρισμό και η εθνικώς υπερήφανη στάση με τη διείσδυση, η «εκθήλυνση» ή ο «ερμαφροδιτισμός» του αντιπάλου συνιστούν μεταφορές μέσα από τις οποίες ασκείται πολιτική. Καλύτερα να μη φανταστούμε τι θα άκουγε η κυβέρνηση Παπαδήμου, αν ο Καρατζαφέρης δεν είχε κρίνει σκόπιμο να ερωτευτεί την Τρόικα

Τις ώρες που μαγειρευόταν η σύνθεση της κυβέρνησης Παπαδήμου, ο Πολιτικός Σύνδεσμος Γυναικών, με έκτακτη ανακοίνωσή του, ζητούσε «να εξαντληθεί κάθε δυνατότητα» ώστε να αναδειχθεί μια κυβέρνηση «και με κριτήρια φύλου». Επαναφέροντας το πάγιο αίτημά του για «ισόρροπη εκπροσώπηση γυναικών και ανδρών», ο Πολιτικός Σύνδεσμος δεν έδειχνε την παραμικρή ανησυχία για τη συμμετοχή της ακροδεξιάς στη νέα κυβέρνηση. Αντιθέτως. Εκφράζοντας εμμέσως πλην σαφώς το φόβο ότι μια ακόμη ευκαιρία μπορεί να πάει χαμένη, καλούσε τον «εντολοδόχο πρωθυπουργό, τα κόμματα και τις πολιτικές δυνάμεις να κάνουν πράξη τη συναίνεση και την εθνική συμπαράταξη, υπολογίζοντας στην ενεργό συμμετοχή και δράση του γυναικείου πολιτικού δυναμικού» (10.11.2011).

Διαβάστε όλο το άρθρο http://rnbnet.gr/details.php?id=4026

Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2011


Αν η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η κρίση του ευρώ και της ευρωζώνης στο έδαφος της αναστολής της δημοκρατίας είναι η μεγάλη εικόνα, τότε οι ψηφίδες της, στην προκειμένη η ελληνική περίπτωση, δεν αποτελούν την εξαίρεση αλλά τον κανόνα

Το ευρώ όπως το ξέραμε, χαροπαλεύει, και η ευρωζώνη τρίζει συθέμελα. Αυτή είναι η κοινή διαπίστωση πολιτικών αναλυτών και πρωτοσέλιδων άρθρων μεγάλων εφημερίδων. Η κρίση χρέους δεν αγκαλιάζει, πλέον, μόνο τον ευρωπαϊκό Νότο, αλλά εγκαθίσταται και στις ηγέτιδες δυνάμεις του Βορρά, ενώ οι μηχανισμοί αντιμετώπισης της κρίσης απαξιώνονται, πριν ακόμα τεθούν σε εφαρμογή. Κανένα θεσμικό σχήμα δεν μπορεί να «καθησυχάσει» τις αγορές, πόσο μάλλον όταν οι πολιτικές ελίτ είναι εντελώς απρόθυμες να περιορίσουν την κερδοσκοπία, να αμφισβητήσουν δηλαδή την «οικονομία του χρέους» και οι ενδοευρωπαϊκές διαφορές κάνουν αβέβαιη οποιανδήποτε ενδιάμεση λύση βραχυπρόθεσμης διαχείρισης της.

Διαβάστε όλο το άρθρο:

http://www.rednotebook.gr/details.php?id=4003


Ανακοίνωση του Προεδρείου του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Η Ευρωζώνη και η Ε.Ε. αντιμετωπίζουν σήμερα την πιο κρίσιμη κατάσταση από την ίδρυσή τους. Κι αυτό συμβαίνει, γιατί δεν βρίσκεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση μόνο η ύπαρξη της Ευρωζώνης, αλλά και η ίδια η θεσμική δομή της Ε.Ε. Η διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης μετασχηματίζεται σε ιδεολογικό και πολιτικό όπλο των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών τάξεων στη διαμάχη τους με τις εργατικές τάξεις και η διάσωση του Ευρώ προωθείται εις βάρος της πλειοψηφίας των λαών της Ευρώπης.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ιταλία αποδεικνύουν ότι ήμασταν ακριβείς όταν υποστηρίξαμε ότι η Ελλάδα χρησιμοποιείται ως το πειραματόζωο της Ευρώπης. Το πείραμα έχει καταρρεύσει. Ενώ η Ελλάδα βιώνει μια κοινωνική τραγωδία, δεν επιτυγχάνεται ούτε η δημοσιονομική ισορροπία. Η κρίση εξαπλώνεται τώρα σε όλη την Ευρωζώνη και παραπέρα από αυτήν. Οι ανισότητες διευρύνονται σε καθημερινή βάση. Αυτό το πείραμα της ακραίας λιτότητας, της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, της χρεοκοπίας της κοινωνίας και των λαών πρέπει να τελειώσει άμεσα.

Όλη η ανακοίνωση http://ecoleft.wordpress.com/

Ο κ. Τσίπρας παραχώρησε συνέντευξη τύπου με τον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκο Χουντή, μία μέρα μετά την απάντηση που έλαβε από την Κομισιόν για το συγκεκριμένο ζήτημα.
Ο κ. Τσίπρας έκανε λόγο για μια «πρώτη μικρή δικαίωση στον αγώνα που γίνεται για την κατάργηση του ειδικού τέλους ακινήτων», το οποίο χαρακτήρισε «παράνομο και αντισυνταγματικό» για τα ελληνικά δεδομένα και εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου.
Για το σκοπό αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται ότι θα προσφύγει εναντίον του Δημοσίου, τόσο σε ελληνικά όσο και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, αν μείνει έστω και ένα νοικοκυριό χωρίς ρεύμα.
«Η παρανομία της κυβέρνησης είναι τόσο κραυγαλέα, που ο Γερμανός Επίτροπος κ. Έτινγκερ δεν μπορούσε, να μην πει την αλήθεια, δηλαδή ότι εδώ έχουμε παραβίαση της κοινοτικής νομοθεσίας» δήλωσε από την πλευρά του ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής που ζήτησε να σταματήσουν οι διώξεις των συνδικαλιστών.

Οδεύει προς κατάρρευση, μόνο οι ηγέτες της ευρωζώνης μπορούν να το σώσουν

Το ευρώ οδεύει με ταχύτητα προς την κατάρρευση του, εκτιμά ο Economist στο κύριο άρθρο του, και οι ηγέτες της Ευρωζώνης πρέπει άμεσα να πάρουν τολμηρές αποφάσεις για να την αποτρέψουν. Ο χρόνος λιγοστεύει επικίνδυνα, αλλά οι λύσεις υπάρχουν: ο Economist τάσσεται υπέρ της αποφασιστικής παρέμβασης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, των προτάσεων για ένα είδος ευρωομόλογου, σε συνδυασμό με αυστηρή πολιτική και μεταρρυθμίσεις στην ευρωπεριφέρεια για τις οποίες «ήδη δεσμεύτηκαν οι κυβερνήσεις».

Έχοντας στο εξώφυλλο ένα ευρώ που πέφτει σαν φλεγόμενος μετεωρίτης, ο Economist εκτιμά πως η κατάρρευση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος θα προκαλέσει παγκόσμια ύφεση μεγαλύτερη αυτή του 2008-2009, χρεοκοπίες, καταρρεύσεις τραπεζών, σπάσιμο της Ευρωζώνης στα δύο απειλώντας ακόμα και την ίδια της Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι πιθανότητες για μία ασφαλή έξοδο από τη διογκούμενη κρίση μειώνονται με ταχύτητα, επισημαίνει ο Economist.

Αναλυτικά http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=431960&h1=true

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2011

Εδώ και αρκετά χρόνια υποστηρίζουμε ότι το ΠΑΣΟΚ κατά την τελευταία 15ετία υπέστη ραγδαία ιδεολογική μετάλλαξη χωρίς επιστροφή. Τα στάδια αυτής της μετάλλαξης, από την εκσυγχρονιστική περίοδο μέχρι σήμερα, τα αναλύσαμε διεξοδικά και σε κεφάλαια του πρόσφατου βιβλίου μας. Με την κυβερνητική του πολιτική της δεύτερης περιόδου ακύρωσε όλα τα ιδεολογικά αποθέματα προοδευτικού προσανατολισμού και κατέστησε τον κομματικό φορέα εκλογικό-εξουσιαστικό μηχανισμό του συστήματος.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο...


Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντιμετωπίζοντας την κρίση χρέους, αναζητούν λύσεις σε μια «μεταδημοκρατική» κατεύθυνση, που εγείρει ζητήματα δημοκρατικής νομιμοποίησης για τους θεσμούς της και τα μέσα που χρησιμοποιούν. Η συζήτηση που ακολουθεί θέτει αυτά τα ερωτήματα και επιχειρεί να τα απαντήσει

Συνέντευξη του Γιούργκεν Χάμπερμας Διαβάστε http://www.rednotebook.gr/details.php?id=3995

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011


Την ιδρυτική της διακήρυξη με σαφείς αναφορές κατά του Μνημονίου παρουσίασε η Ενωτική Κίνηση, η νέα πολιτική κίνηση των Νίκου Κοτζιά, Αλέξη Μητρόπουλου, Παναγιώτη Κουρουμπλή, Αντώνη Κοτσακά και Δημήτρη Τσουκαλά.

Σε συνέντευξη Τύπου που έδωσαν το πρωί της Τετάρτης στην ΕΣΗΕΑ τόνισαν ότι η Ενωτική Κίνηση φιλοδοξεί να δώσει «πολιτική έκφραση στον κόσμο που ολοένα και περισσότερο αποδεσμεύεται από τα κόμματα και εναντιώνεται στα μνημόνια.

Οι παραπάνω υπογράμμισαν ότι η Ενωτική Κίνηση φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα κίνημα πατριωτικό, αλλά και ένα κίνημα αλληλεγγύης, δημοκρατίας και ανάπτυξης που θα επιδιώξει να γίνει ο δίαυλος συνεργασιών των υγιών δυνάμεων του τόπου, προβάλλοντας και λύσεις για την έξοδο από την οικονομική κρίση και την κρίση αξιών και δίνοντας ελπίδα με τη διαμόρφωση ενός μεγάλου μετώπου.

«Είμαστε μία Κίνηση Ενότητας με πολιτική συμμαχιών. Στο επίκεντρο της κίνησής μας βρίσκονται το κοινωνικό ζήτημα και ο πατριωτισμός. Είμαστε μια κίνηση που ενωτικά παίρνει πρωτοβουλία ανασύνταξης της Δημοκρατικής Παράταξης. Μια κίνηση που συγκρούεται με το μνημόνιο και τις νέες μνημονιακές πολιτικές» περιέγραψε ο πανεπιστημιακός Νίκος Κοτζιάς που κατήγγειλε ότι «τείνουμε προς άρση της κυριαρχίας του λαού και της χώρας» με την κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα που την στηρίζουν να υποκύπτουν στους συνεχείς εκβιασμούς Μέρκελ-Σαρκοζί και στις συνεχείς παραβιάσεις των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

«Δεν θέλουμε να αποδειχθούμε ούτε υπήκοοι ούτε και υπάκουοι» ανέφερε ο ανεξάρτητος βουλευτής Παναγιώτης Κουρουμπλής ο οποίος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ανέφερε ότι η Ενωτική Κίνηση βρίσκεται σε επικοινωνία και με άλλους εν ενεργεία βουλευτές διότι είναι ανοιχτή σε συνεργασίες και γιατί αυτή η πολιτική πρωτοβουλία δεν έχει καμία σχέση με προσωπικές φιλοδοξίες.

Τα μέλη της Ενωτικής Κίνησης δεν απέκλεισαν ούτε και το ενδεχόμενο συμμετοχής τους στις επικείμενες εκλογές. Ξεκαθάρισαν όμως ότι «δεν πρόκειται να προσχωρήσουν σε κανένα κόμμα αλλά στόχο έχουν να συνεργαστούν με όλες τις υγιείς αντιμνημονιακές δυνάμεις που έχουν και πρόταση διακυβέρνησης».

«Σήμερα πλειοψηφία είναι οι δυνάμεις με προοδευτικό προσανατολισμό και εμείς φιλοδοξούμε να λειτουργήσουμε ως καταλύτης για συνεργασίες οι οποίες μπορεί να είναι εκλογικές» ανέφερε ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Αντώνης Κοτσακάς.

Τα μέλη της συντονιστικής επιτροπής ενημέρωσαν ότι από αύριο τίθεται σε λειτουργία και η ηλεκτρονική σελίδα στη διεύθυνση www.enotiki.gr

Έντονες αντιδράσεις και επιστολή από μέλη της Εκτελεστικής Επιτροπής

Μία εβδομάδα μετά την περιπετειώδη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής για την άρνηση υποστήριξης της Δημοκρατικής Αριστεράς στην κυβέρνηση Παπαδήμου, έντονες αντιδράσεις προκάλεσε σε στελέχη ττου κόμματος η άποψη του κ, Φ. Κουβέλη στο ραδιοφωνικό σταθμό ΒΗΜΑ FM ότι ο κ. Σαμαράς δεν θα έπρεπε να υπογράψει την επιστολή σχετικά με την απόφαση της 26-27ης Οκτωβρίου. Οι διαφωνίες με την πολιτική του κ. Κουβέλη εκφράστηκαν με έντονο τρόπο το μεσημέρι της Τετάρτης στα γραφεία του κόμματος, κάτι που προκάλεσε την διευκρινιστική δήλωση από την πλευρά του προέδρου του.

Αναλυτικά http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=431597

Το Πανελλαδικό Συμβούλιο αποφάσισε Εκλογικό Συνέδριο τον Ιανουάριο, εκτίμησε την πολιτική συγκυρία και οριστικοποίησε αναλυτικές προτάσεις για θεσμικές πολιτικές αλλαγές και για πράσινη φορολογική μεταρρύθμιση

Στις εκτιμήσεις για την πολιτική συγκυρία, το Πανελλαδικό Συμβούλιο των Οικολόγων Πράσινων, μεταξύ άλλων χαρακτηρίζει την απαίτηση γραπτών δεσμεύσεων για τα ζητήματα της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, ως «πρωτοφανή και αντιθεσμική τη στάση της Κομισιόν, που υπονομεύει τα ίδια τα θεμέλια της Ευρώπης»

Γενικότερα σχετικά με την απόφαση της Συνόδου Κορυφής αναφέρεται πως:

Οι Οικολόγοι Πράσινοι λέμε ΝΑΙ στο «κούρεμα», στη βιώσιμη δημοσιονομική εξυγίανση, στη διασφάλιση της παραμονής της χώρας στην ευρωζώνη, στη θεμελίωση κοινής ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής με δημοκρατική νομιμοποίηση και κοινωνική δικαιοσύνη.

Αδυνατούμε όμως να στηρίξουμε τη Συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου γιατί τη θεωρούμε:

Ανεπαρκή, καθώς το συνολικό χρέος διατηρείται σε επίπεδα πολύ πάνω από εκείνα που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν βιώσιμα. Ταυτόχρονα φαίνεται ότι ήδη αποτυγχάνει στους ευρύτερους στόχους της να αντιμετωπίσει την συνολική κρίση χρέους στην Ευρωζώνη –την οποία μάλλον αναζωπυρώνει- και πιθανότατα θα εγκαταλειφθεί πριν ακόμα εφαρμοστεί.

Άδικη, καθώς θα πληγεί και η περιουσία των ασφαλιστικών ταμείων και το κοινωνικό κράτος. Την ίδια στιγμή Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αντλήσει από τη χώρα μας άκοπα κέρδη δεκάδων δις ευρώ από την εξαίρεση ομολόγων που είχε αγοράσει σε κλάσμα της ονομαστικής τους αξίας, ενώ μεγάλα κέρδη θα έχουν και οι κυβερνήσεις που μας χορήγησαν δάνεια με υψηλά επιτόκια στις πρώτες φάσεις του Μηχανισμού Στήριξης.

Επικίνδυνη, καθώς η μετατροπή των νέων ομολόγων με βάση το αγγλικό δίκαιο ορθώνει μεγάλα νομικά εμπόδια σε κάθε μελλοντικό διορθωτικό επιπλέον κούρεμα. Η δέσμευση της χώρας σε μη βιώσιμα επίπεδα χρέους, σημαίνει και απαιτήσεις για ανέφικτους δημοσιονομικούς στόχους, κάτι που κινδυνεύει να αποδειχθεί όχημα για την εκδίωξή μας από την ευρωζώνη τα αμέσως επόμενα χρόνια.

Για την κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτιμούν πως «δεν αποτελεί προϊόν πολιτικών και προγραμματικών συγκλίσεων, αλλά ωμής κομματικής μοιρασιάς. Η ανάδειξη “τεχνοκράτη” στη θέση του πρωθυπουργού ίσως προσφέρει βραχυπρόθεσμο εφησυχασμό εγχώρια και ευρωπαϊκά, δημιουργεί όμως και κινδύνους για αποξένωση της πολιτικής από τη δημοκρατία μέσω πελατειακών συναλλαγών στο περιθώριο πολιτικών που επιβάλλονται από αλλού. Από την άποψη αυτή, οι εξελίξεις αυτές δε σηματοδοτούν το τέλος των μονοκομματικών κυβερνήσεων αλλά την επιδίωξη για ουσιαστικό Τέλος της Πολιτικής ή μάλλον για μια «πολιτική» με χρηματοπιστωτικούς όρους διακυβέρνησης.»

Το πλήρες κείμενο της απόφασης για την Πολιτική Συγκυρία έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του κόμματος:

http://www.ecogreens-gr.org/cms/index.php?option=com_content&view=article&id=2750:2011-11-22-12-32-43&catid=20:councildec&Itemid=37

Εκ μέρους της Περιφερειακής Παράταξης
ΒΟΥΤΣΗΣ ΝΙΚΟΣ: Περιφερειακός σύμβουλος Αττικής
ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΓΙΑΝΝΗΣ: Πρ. Νομαρχιακός σύμβουλος Δυτ. Αττικής

Η ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ, αναφορικά με την μέθοδο διαχείρισης των απορριμμάτων, επιθυμεί να κάνει ξεκάθαρο και σε κάθε κατεύθυνση τα ακόλουθα:
Η διαχείριση των απορριμμάτων δεν είναι ουδέτερη των πολιτικών που θα ακολουθήσουν, Κυβέρνηση και Δήμοι, προκειμένου να λυθεί ένα από τα χρόνια και βασικότερα παραβλήματα που απασχολούν τους πολίτες.
Σήμερα, ενώ η Κυβέρνηση προωθεί την δημιουργία τριών εργοστασίων καύσης και ένα μηχανικής ανακύκλωσης, τα μισά θα δημιουργηθούν στη Δυτική Αττική, ταυτόχρονα, μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, κάνοντας το σκουπίδι ‘μπίζνα’, εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τον συγκεκριμένο τρόπο διαχείρισης των απορριμμάτων.

Η ΑΤΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ – ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ έχοντας επεξεργαστεί, εκπονήσει και δημοσιοποιήσει πολύ συγκεκριμένες θέσεις για το θέμα αυτό, δηλώνει τα ακόλουθα:

1. Εκφράζει για λόγους περιβαλλοντικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς άλλα και κατασπατάλησης του φυσικού πλούτου την κάθετη αντίρρηση της στην καύση, ως δήθεν σύγχρονη μέθοδο διαχείρισης των απορριμμάτων.
2. Βασική φιλοσοφία της πρόταση μας αποτελεί η ανακύκλωση στη πηγή, η ανάκτηση, η επαναχρησιμοποίηση, η κομποστοποίηση κοκ δηλαδή μια πολιτική διαχείρισης των απορριμμάτων που είναι σε ευθεία αντίθεση με την προωθούμενη Κυβερνητική πολιτική.
3. Η προωθούμενη μέθοδο της καύσης, θα έχει σαν αποτέλεσμα την αύξηση του κόστους, αφού η τιμολόγηση θα γίνεται από ιδιώτες, επιβαρύνοντας σε περιόδους οικονομικής κρίσης τους πολίτες.
4. Η περιφερειακή μας παράταξη προκρίνει την πολιτική που είχε με μεγάλη επιτυχία αρχίσει να εφαρμόζει ο αείμνηστος Δήμαρχος Ελευσίνας Αμπατζόγλου Γιώργος, που ουσιαστικά ταυτίζεται με τις δικές μας θέσεις και προτάσεις.
5. Καλούμε όλους τους Δήμους της Δυτικής Αττικής να κλείσουν τα αυτιά τους στις κερδοσκοπικές σειρήνες και να συνεργαστούν με τους δημότες τους, ώστε να αποκρούσουμε όλοι μαζί την κερδοσκοπία ….. ακόμα και από τα σκουπίδια.

23/11/2011

Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2011


Ισορροπώντας πάνω σε τεντωμένο σχοινί ο «μεταρρυθμιστής» Νίκος Μπίστης με άρθρο του στο protagon προσπάθησε να δώσει ακόμη μία… ευκαιρία στον υπουργό Μάκη Βορίδη.

Να τι έγραψε στον επίλογο του άρθρου του:

«…Ας μην είμαστε πλεονέκτες και ας θεωρήσουμε ότι το όλον περιλαμβάνει το μέρος αν και στην πολιτική αυτά δεν είναι αυτονόητα. Κρατάω και τις αποστάσεις που πήρε από την φυλετική θεωρία του αίματος στο ερώτημα αν ένα παιδί μεταναστών μπορεί να γίνει Έλληνας πολίτης. Ζορίστηκε, ξίνισε, αλλά δεν το απέκλεισε. Συμπέρασμα: πολύ νωρίς για να βγει συμπέρασμα . Το βήμα είναι ακόμα στον αέρα, το πόδι σηκώθηκε αλλά δεν ξέρουμε ακόμα αν θα πατήσει μπροστά η θα γυρίσει στην αφετηρία. Σε όλη την συνέντευξη στο Σταύρο μου έδωσε την εντύπωση ότι ζητούσε χρόνο. Είναι δίκαιο να τον έχει. Μέχρι τότε είναι δίκαιο να έχουμε και εμείς τις αμφιβολίες μας».

Αναλυτικά το άρθρο στο www.protagon.gr


Το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ» δίνει την κατεύθυνση για την αναγκαία ανατροπή της λιτότητας - και όχι την αναζήτηση σε τι νόμισμα θα πληρώσουμε τη λιτότητα

Του Αντώνη Νταβανέλλου

Μέσα στις ταχύτατα μεταλλασσόμενες συνθήκες, η συζήτηση μέσα στην Αριστερά για το ζήτημα του ευρώ πρέπει να προχωρήσει με νέα κριτήρια.

Ένα πρώτο καινούργιο ζήτημα είναι ότι τροποποιείται η στάση των μεγάλων δυνάμεων. Μέχρι σήμερα η προσχώρηση μιας χώρας-μέλους της ΕΕ στο ευρώ θεωρούνταν ως αμετάκλητη απόφαση. Οι θεμελιώδεις συνθήκες της Ευρωζώνης απέκλειαν το ενδεχόμενο αποβολής μιας χώρας από το ευρωνόμισμα. Σήμερα, το βάθος της κρίσης αλλάζει τα δεδομένα. Ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας δηλώνει: «(Οι Έλληνες) ή θα κάνουν μεταρρυθμίσεις εντός της ευρωζώνης ή δεν θα κάνουν μεταρρυθμίσεις και θα φύγουν. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει». Η Μέρκελ, εξάλλου, προειδοποίησε ότι μέσα στα επόμενα δύο χρόνια οι ευρωσυνθήκες θα τροποποιηθούν, με στόχο να καταστεί εφικτή η αποβολή των «αποτυχημένων» κρατών από την ευρωζώνη.

Ανάλογα αρχίζει να τροποποιείται και η στάση των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων. Μέχρι σήμερα η συμμετοχή τους στο κλαμπ του ευρώ θεωρούνταν ως περίπου υπαρξιακό ζήτημα. Ο ΓΑΠ, ο Σαμαράς, η Ντόρα, ο Καρατζαφέρης, ακόμα και ο Κουβέλης, είναι πρόθυμοι να σφαγιάσουν ακόμα και τα πιο στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα προκειμένου να παραμείνει «η χώρα» στην ευρωζώνη.

Όμως, όλο και περισσότεροι καπιταλιστές αρχίζουν να θυμίζουν ότι ο καπιταλισμός υπήρχε και πριν από το ευρώ και κατά συνέπεια μπορεί να υπάρξει και μετά από αυτό. Αυτή η «εσωτερική» συζήτηση προϋπήρχε. Κάποιοι ιδιαίτερα επιθετικοί βαρόνοι του χρήματος (π.χ. Βγενόπουλος) δήλωναν ότι, αφού ολοκληρωθεί η «εσωτερική υποτίμηση» εντός ευρώ, θα έπρεπε να ακολουθήσει μια πιο άγρια περίοδος με «νομισματική υποτίμηση» μέσω της επιστροφής στη δραχμή. Όμως η συζήτηση αυτή επιταχύνεται καθώς όλο και περισσότεροι κατανοούν ότι η έξοδος από το ευρώ καθίσταται πλέον ένα πιθανό και ίσως κοντινό ενδεχόμενο. Ο Λ. Παπαδήμος δήλωσε χαρακτηριστικά: «Εγώ έχω υπογράψει την είσοδο της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ, δεν δέχομαι να είμαι αυτός που θα υπογράψει την έξοδό της». Η δήλωση του Έλληνα αρχιτραπεζίτη δείχνει ότι η κυρίαρχη τάξη αντιμετωπίζει πλέον το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ ως πιθανό θέμα των επόμενων μηνών!

Σε αυτό το έδαφος, λοιπόν, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση. Η Αλέκα Παπαρήγα, στην τελευταία συνέντευξή της, απαντώντας στην ερώτηση «ευρώ ή δραχμή;» υπογράμμισε: «Δεν θα πάμε με τους κερδοσκόπους του ευρώ ή με τους κερδοσκόπους της δραχμής…», και μάλλον γνωρίζει κάτι παραπάνω.

Ο σ. Ρ. Ρινάλντι, στέλεχος της ΚΟΕ που επιχείρησε να κάνει σημαία το σύνθημα της εξόδου από το ευρώ, σε άρθρο του στο τρέχον φύλλο του «Δρόμου», σημειώνει: «Ένα δίλημμα ευρώ ή δραχμή έχει ακόμα δύναμη πάνω σε λαϊκές μάζες, γιατί συνειδητοποιούν πως μια άμεση χωρίς προϋποθέσεις επιστροφή στη δραχμή, εδώ και τώρα, σημαίνει βίαιη, δραματική φτωχοποίησή τους…», και έτσι είναι.

Ο σ. Π. Λαφαζάνης, μπαίνοντας στον κόπο να συγκεκριμενοποιήσει αυτές τις αναγκαίες προϋποθέσεις, γράφει: «Η έξοδος από το ευρώ, αν συνοδευτεί συνολικότερα με μια σύγχρονη και ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική με σοσιαλιστικό ορίζοντα, μπορεί να γίνει αφετηρία διεξόδου, ανόρθωσης και αναγέννησης της χώρας… προϋποθέτει μια άλλη πραγματική προοδευτική κυβέρνηση…». Το ηγετικό στέλεχος του Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΝ, προτείνοντας την έξοδο από το ευρώ, προτείνει ουσιαστικά την επικράτηση μιας άλλης γενικότερης πολιτικής («με ορίζοντα το σοσιαλισμό») που θα επιβληθεί από μιαν άλλη, αριστερή, κυβέρνηση στην εξουσία. Είναι όμως τα θέματα αυτά στην ημερήσια διάταξη των επόμενων μηνών; Στο ίδιο μήκος κύματος οι σ. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μιλούν για κάποια «αντικαπιταλιστική έξοδο από το ευρώ», ταυτίζοντας έτσι το ενδεχόμενο με την εργατική εξουσία.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι το ευρώ δεν είναι ένα «ουδέτερο» σύμβολο. Ταυτίζεται με τις άγρια νεοφιλελεύθερες ευρωπολιτικές. Δεν έχουμε καμία αντίρρηση στην πρόβλεψη ότι μια σοσιαλιστική ανατροπή στην Ελλάδα, ακόμα και μια «μεταβατική» περίοδος αριστερής κυβέρνησης, θα υποχρεωνόταν να σπάσει το πλαίσιο του ευρώ, όπως και πολλά άλλα (π.χ. ιδιωτικός χρηματοπιστωτικός τομέας, «ελευθερίες» διακίνησης κεφαλαίων κ.λπ.).

Όμως το πολιτικό ζήτημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι άλλο: Πώς απαντάμε στο δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» στις τωρινές συνθήκες, όταν δεν είναι άμεσα εφικτή η γενικότερη σοσιαλιστική ανατροπή; Πώς απαντάμε στο ενδεχόμενο αποβολής της χώρας από την ευρωζώνη, με πρωτοβουλία των Μέρκελ-Σαρκοζί; Πώς απαντάμε αν προκύψουν «νέες ιδέες» για την (καπιταλιστική) ανάπτυξη στην Ελλάδα, με επιστροφή στη δραχμή, με διαδοχικές υποτιμήσεις για τόνωση της «ανταγωνιστικότητας» και εξαγωγική πολιτική;

Η γνώμη μας είναι ότι το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ» προσφέρει ισορροπία. Δίνει το πλαίσιο για την αναγκαία σύγκρουση με τις πολιτικές της ευρωηγεσίας. Δίνει την κατεύθυνση για την αναγκαία ανατροπή της λιτότητας και όχι την αναζήτηση σε τι νόμισμα θα πληρώσουμε τη λιτότητα. Και ταυτόχρονα προφυλάσσει την Αριστερά από μια ακόμα «θετική πρόταση» (επιστροφή στη δραχμή), που στο πλαίσιο του καπιταλισμού, μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα πιο ακραία φτωχοποίηση και σε μια γενικότερη πολιτική (παραγωγική ανασυγκρότηση, εξαγωγές κ.λπ.) που θα καθοδηγεί η αστική τάξη, φορτώνοντας τις ακραίες συνέπειες πάνω στους εργαζόμενους και το λαό.

Πηγή: Διεθνιστική Εργατική Αριστερά


Μειωμένα κατά 500 εκατ. ευρώ (11,5%) θα είναι τα έσοδα δήμων και περιφερειών από το κράτος (τακτικός προϋπολογισμός και πρόγραμμα δημόσιων επενδύσεων) στον Προϋπολογισμό του 2012. Αυτό προκύπτει από το σχέδιο του προϋπολογισμού που κατατέθηκε την Παρασκευή στη Βουλή. Παράλληλα τα συνολικά έσοδα της Αυτοδιοίκησης (συμπεριλαμβανομένων, δηλαδή, και των ιδίων εσόδων δήμων και περιφερειών) εμφανίζονται μειωμένα κατά 536 εκατ. ευρώ (ποσοστό 7,6%).

Αναλυτικά, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό του 2012:

- Από τους Κεντρικούς Αυτοτελείς Πόρους (ΚΑΠ), η Αυτοδιοίκηση πρόκειται να λάβει 3,214 δισ. ευρώ έναντι 3,692 δισ. ευρώ το 2011.

-Από το Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων, θα λάβει το 2012 608 εκατ. ευρώ έναντι 630 εκατ. ευρώ το 2011.

Τη μερίδα του λέοντος των ΚΑΠ και το 2012 λαμβάνουν οι δήμοι με 2,613 δισ. ευρώ έναντι 600,4 εκατ. ευρώ των περιφερειών.

Μειωμένα και τα έξοδα

Στο σκέλος των εξόδων:

- Αυξημένες εμφανίζονται οι δαπάνες για μισθούς, καθώς, όπως αναφέρεται και στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού «το 2011 η δαπάνη μισθοδοσίας του προσωπικού των περιφερειών αντιμετωπίστηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό. Εάν συνυπολογισθεί η δαπάνη αυτή, προκύπτει μείωση του μισθολογικού κόστους κατά 314 εκατ. ευρώ», προστίθεται.

- Μειωμένες κατά 100 εκατ. ευρώ προβλέπονται οι δαπάνες για την καταβολή προνοιακών επιδομάτων από τους δήμους, «κυρίως από τη διαδικασία επαναξιολόγησης των δικαιούχων μέσω της ανασυγκρότησης των σχετικών υγειονομικών επιτροπών ελέγχου των δικαιολογητικών τους, που είναι σε εξέλιξη».

- Μειωμένες κατά 185 εκατ. ευρώ ή κατά 7% προβλέπονται και οι λοιπές δαπάνες «ως αποτέλεσμα του εξορθολογισμού τους και των επιπτώσεων του προγράμματος Καλλικράτης». (Πρόγραμμα εξυγίανσης με ισοσκελισμένους προύπολογισμούς κ.λπ).

Πηγή http://www.aftodioikisi.gr/

Δευτέρα 21 Νοεμβρίου 2011


Γεμάτοι σιγουριά κι εμπειρογνωμοσύνη, ζυγίζουν όλα τα υπέρ και τα κατά και μελετούν όλα τα δεδομένα, πριν εκφράσουν την γνώμη τους. Αν και είναι γνώστες της οικονομίας, αυτοί οι πεφωτισμένοι, που εισέρχονται στα «άγια των αγίων» της εξουσίας ναό μόνο μετά από μια μακρά και σχολαστική διαδικασία επιλογής, προτιμούν να παραμένουν διακριτικοί.

Συλλογικά αποτελούν μια οντότητα που λειτουργεί εν μέρει ως ομάδα πίεσης, εν μέρει ως αδελφότητα για συλλογή πληροφοριών κι εν μέρει ως δίκτυο αλληλοβοήθειας. Είναι οι τεχνικοί· οι δεξιοτέχνες· αποστολή τους «να διαδοθεί η αλήθεια της στοάς στον υπόλοιπο κόσμο».

Σύμφωνα με τους επικριτές του, το ευρωπαϊκό δίκτυο επιρροής της αμερικανικής τράπεζας «Γκόλντμαν Σακς» (GS), λειτουργεί σαν τεκτονική στοά. Σε διαφορετικό βαθμό ο νέος πρόεδρος της «ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας» (ΕΚΤ), Μάριο Ντράγκι (Mario Draghi), ο νέος πρωθυπουργός της Ιταλίας Μάριο Μόντι (Mario Monti), και ο νεοδιορισμένος Έλληνας πρωθυπουργός, Λουκάς Παπαδήμος, είναι πυλώνες αυτού του προσεκτικά ανεγερμένου οικοδομήματος.

Τα «βαρέων βαρών» στελέχη που αναδείχτηκαν από την κρίση της ευρωζώνης

  • Ο Ντράγκι ήταν αντιπρόεδρος της «Γκόλντμαν Σακς ιντερνάσιοναλ» για τον τομέα της Ευρώπης μεταξύ 2002 και 2005, μια θέση που τον έθεσε επικεφαλής του τμήματος που λίγο πριν από την άφιξή του είχε βοηθήσει την Ελλάδα να αποκρύψει τα πραγματικά δημοσιονομικά της στοιχεία της μέσω αγοραπωλησιών παραγώγων της.
  • Ο Μόντι ήταν διεθνής σύμβουλος της «Γκόλντμαν Σακς» από το 2005 μέχρι το διορισμό του ως επικεφαλής της ιταλικής κυβέρνησης. Σύμφωνα με την τράπεζα, αποστολή του ήταν να παρέχει συμβουλές «για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις και σημαντικές πρωτοβουλίες δημόσιας πολιτικής σε παγκόσμιο επίπεδο». Αυτό σημαίνει πως ήταν «πορτιέρης» με αποστολή να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της GS στους διαδρόμους της εξουσίας στην Ευρώπη.
  • Ο τρίτος άνθρωπος Λουκάς Παπαδήμος ήταν διοικητής της ελληνικής κεντρικής τράπεζας από το 1994 ως το 2002. Με την ιδιότητα αυτή έπαιξε ένα ρόλο που δεν έχει ακόμη διευκρινιστεί στην προσπάθεια να καλυφθεί το δημόσιο χρέος από τους προϋπολογισμούς χώρας του, ένα εγχείρημα που διαπράχθηκε με τη βοήθεια της GS. Ακόμα σημαντικότερο ίσως να είναι πως ο σημερινός πρόεδρος του ελληνικού «οργανισμού διαχείρισης δημοσίου χρέους» (ΟΔΔΗΧ) Πέτρος Χριστοδούλου, εργάστηκε επίσης για την τράπεζα στο Λονδίνο.

Δύο άλλα «βαρέων βαρών» στελέχη του ευρωπαϊκού δικτύου της GS έχουν επίσης παίξει μεγάλο ρόλο στην κρίση της ευρωζώνης:

  • Ο Ότμαρ Ίσινγκ (Otmar Issing), πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της «μπούντεσμπανκ» και
  • ο άλλοτε επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ Ιρλανδός Πίτερ Σάδερλαντ (Peter Sutherland) (Πίτερ Σάδερλαντ), στέλεχος της GS που έπαιξε σημαντικό (παρασκηνιακά) ρόλο στη διάσωση της ιρλανδικής οικονομίας.

Αποκλειστικές πληροφορίες στις αίθουσες συναλλαγών της τράπεζας


Ο Marc Roche είναι ανταποκριτής της «λε μοντ» στο Λονδίνο

Αναλυτικά http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=7349&LID=1

Το ΠΡΑΣΙΝΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ Τεκμηρίωσης και Επιμόρφωσης (το επιστημονικό ινστιτούτο που ιδρύθηκε προσφάτως από τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟΥΣ) σας προσκαλεί στη
Δημόσια συζήτηση

«H κρίση στην Ευρώπη και στην Ελλάδα - προτάσεις διεξόδου»
Σάββατο 26/11/2011, ώρα 18.00, αίθουσα ΕΣEΗΑ, Ακαδημίας 20

Με ομιλητές:
- AlainLipietz, Πράσινος Γάλλος Ευρωβουλευτής (1999-2009), οικονομολόγος κι αναλυτής των κοινωνικό-οικονομικών σχέσεων μέσα στις ανθρώπινες κοινωνίες
- Renaud Vivien, νομικός, μέλος της διεθνούς γραμματείας της CADTM, της Επιτροπής για τη διαγραφή του χρέους του Τρίτου Κόσμου
- TimJackson, διευθυντής του RESOLVE– Ερευνητική ομάδα για τις στάσεις ζωής, αξίες και το περιβάλλον, μέλος της Επιτροπής Βιώσιμης Ανάπτυξης της Βρετανικής κυβέρνησης
Θα προβληθούν, επίσης, μηνύματα των 3 Πράσινων ευρωβουλευτών που είναι υπεύθυνοι για θέματα οικονομικής πολιτικής
- Sven Giegold, Πράσινος Γερμανός Ευρωβουλευτής, μέλος επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, εισηγητής της σχετικής έκθεσης που υπερψηφίστηκε από το Ευρωκοινοβούλιο για μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης και ευρω-ομόλογο
- PhilippeLamberts, συμπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος, Βέλγος ευρωβουλευτής
- PascalCanfin, πράσινος Γάλλος Ευρωβουλευτής,μέλος της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, ειδικός σε θέματα περιβάλλοντος, κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας

Μετά τις ομιλίες, θα τεθούν ερωτήματα και θα γίνουν σύντομες παρεμβάσεις από προσκεκλημένους οικονομολόγους.
Θα υπάρχει αυτόματη μετάφραση

Αναδημοσίευση από τα "ΕΝΘΕΜΑΤΑ" της ΑΥΓΗΣ

ΤΑ ΛΕΡΩΜΕΝΑ, Τ’ ΑΠΛΥΤΑ, ΤΑ ΠΑΡΑΞΕΠΛΥΜΕΝΑ

του Δημήτρη Ψαρρά

«Der Drahzier» (αυτός που κινεί τα νήματα): γερμανική αντισημιτική αφίσα του «Λαϊκού Μετώπου» (ονομασία με την οποία μετείχαν οι ναζιστές στις εκλογές), 1924. Ο εβραίος καπιταλιστής, τετράπαχος και αγέρωχος, εκμεταλ- λεύεται τον πόλεμο και τον πληθωρισμό, για να θησαυρί- σει («Ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα», επιμ. Χρ. Χα- τζηιωσήφ, τόμ. Γ1, εκδ. Βιβλιόραμα).

Δικαίως περηφανεύεται τις τελευταίες μέρες ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Χάρη σ’ αυτόν και τις επικοινωνιακές του πιρουέτες σώθηκε το κλυδωνιζόμενο πολιτικό σύστημα και αναθάρρησε ο ανυπόληπτος δικομματισμός. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά στο παράδοξο φαινόμενο να δίνει τη δική του λύση στην πολιτική κρίση του συστήματος ένα κόμμα που ανδρώθηκε με το σύνθημα «Ρήξη και ανατροπή».

Πολλοί σπεύδουν να συμπεράνουν ότι αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναγνωρίσουμε την «εθνική υπευθυνότητα» του Καρατζαφέρη και να διαχωρίσουμε το σημερινό ΛΑΟΣ από το ακροδεξιό παρελθόν του, όπως ήδη έχουν κάνει από καιρό πολιτικοί αναλυτές (π.χ. ο Αλέξης Παπαχελάς, Η Καθημερινή, 11.3.2011 και ο Γιάννης Πρετεντέρης, Τα Νέα, 30.8.2011).

Όσοι προβληματίζονται από καλή πίστη, και όχι από μικροπολιτικό υπολογισμό, πέφτουν έξω. Γιατί το ΛΑΟΣ δεν υπήρξε ποτέ κόμμα του πολιτικού περιθωρίου, ένα κόμμα-παρίας, όπως συμβαίνει συνήθως για τα μορφώματα της ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς. Το ΛΑΟΣ όχι μόνο είναι κόμμα του συστήματος, αλλά εκφράζει ένα σοβαρό τμήμα του ελληνικού «βαθέος κράτους», διαθέτει στηρίγματα στους πιο κρίσιμους κρατικούς μηχανισμούς, ενώ έχει ήδη επιβάλει την πολιτική του ατζέντα στα δυο μεγάλα κόμματα, τουλάχιστον στους κρίσιμους τομείς της αντιμετώπισης των μεταναστών και των ζητημάτων «νόμου και τάξης». Αυτό το ελληνικό βαθύ κράτος διατηρείται επί δεκαετίες ζωντανό, ίσως και από την εποχή του Μεταξά. Όχι βέβαια χωρίς διακυμάνσεις και τομές, αλλά με ορισμένες σταθερές που δεν τις ανέτρεψε ούτε η μεταπολίτευση ούτε η έλευση του ΠΑΣΟΚ το 1981.

Διαβάστε περισσότερα »


Πολύς λόγος έχει γίνει το τελευταίο διάστημα για το ποιος ήταν τελικά αυτός που πρότεινε τη σύσταση της ειδικής Ομάδας Δράσης της Ε.Ε. με επικεφαλής τον Χορστ Ράιχενμπαχ.

Πριν μερικές εβδομάδες, ο ίδιος ο Ράιχενμπαχ είχε δηλώσει ότι του έγινε η πρόταση από την ελληνική κυβέρνηση, ωστόσο στελέχη της ελληνικής κυβέρνησης είχαν αρνηθεί την «ελληνική εμπλοκή» στο συγκεκριμένο θέμα.

Όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, επίσημο δελτίο τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με ημερομηνία 17 Νοεμβρίου, αναφέρει ότι «η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην οργάνωση της τεχνικής βοήθειας που χρειάζεται για να εφαρμοστεί αυτή η διαδικασία αλλαγής και για να επιταχυνθεί η απορρόφηση κονδυλίων της ΕΕ με στόχο τη στήριξη της ανάπτυξης και τη δημιουργία απασχόλησης».

Η Ελλάδα άνοιξε τις πόρτες στους δανειστές, και έστρωσε το χαλί για τον Χορστ Ράιχενμπαχ και την Ομάδα Κρούσης με τα 80 στελέχη…

Πηγή: Prionokordela.gr

Κυριακή 20 Νοεμβρίου 2011


1. Η ακροδεξιά στην εξουσία. Ο λαϊκισμός, ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, -ισμοί διόλου άγνωστοι και σε άλλους πολιτικούς χώρους, εδώ όμως στην πολύ ειδική συσκευασία και με «προστασία ονομασίας προέλευσης». Με κερασάκι πια στην τούρτα τον ειδικότερο -ισμό, του Άδωνη Γεωργιάδη. Ώστε ο «εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος». Αυτό το αυτονόητο, νόμιζα, αυτή την αφόρητα τετριμμένη, νόμιζα, σκέψη έκανα μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, κι έγραψα δυο γραμμές στο μπλογκ μου. Κι ωστόσο διάβασα σχόλιο που αντιδρούσε, πόσο τάχα χειρότερος είναι ο Άδωνης από τη Φώφη, τον Πάγκαλο, τον Αβραμόπουλο, τον Πολύδωρα…

2. «Η ακροδεξιά στην εξουσία» περίμενα να δω να εκφράζουν τη φρίκη μου, να αποτυπώνουν τη γενική, νόμιζα, φρίκη, οι εφημερίδες την επομένη. Μπα! 20 πρωτοσέλιδα είχε φωτογραφία το frontpages.gr, μόνο σε ένα υπήρχε η λέξη «ακροδεξιά», σε υπότιτλο: «Η Ακροδεξιά υπουργοποιείται για πρώτη φορά από το 1974» έγραφε η Ελευθεροτυπία. Πουθενά, τίποτα, σε καμία άλλη. Ούτε στα Νέα και την Καθημερινή, από τις παραδοσιακά σοβαρές εφημερίδες, ούτε στην Αυγή ή τον Ριζοσπάστη, από τις παραδοσιακά αριστερές εφημερίδες.

3. Στα Νέα, είπα, στην πρώτη σελίδα τίποτα. Υπήρχαν όμως μέσα πορτρέτα των καινούριων υπουργών. Στου Βορίδη διαβάζω: «Θεωρείται ένα από τα πιο προικισμένα στελέχη που διαθέτει ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη μετανιωμένος για το “μαύρο” πολιτικό παρελθόν του [...]. Όταν ρωτήθηκε εφέτος το καλοκαίρι για τη φοιτητική του δράση από την εφημερίδα Athens News, απάντησε: “Η ΕΠΕΝ ήταν το κύριο όχημα για να εκφράσει τις απόψεις της η εθνική, λαϊκή και κοινωνική Δεξιά. Ως ακτιβιστής που ήθελα να δραστηριοποιηθώ στον εθνικό, πατριωτικό κύκλο ήταν η μόνη διέξοδος”». Καλύτερα δεν θα τα ’γραφε ούτε ο ίδιος!

4. Στην κυριακάτικη Καθημερινή ο Στέφανος Κασιμάτης, αναφερόμενος στον Βορίδη, γράφει πως είναι «ο μόνος σοβαρός άνθρωπος εκεί μέσα» [=στο Λάος] και από τις «πλέον ελπιδοφόρες προσθήκες στην προηγούμενη κυβέρνηση». (Αλλά ο Στ. Κασιμάτης έχει ήδη φιλοτεχνήσει ειδική αγιογραφία του Βορίδη, έναν χρόνο πριν, 7.11.10.)

5. Ο αριστερός βουλευτής Γρηγόρης Ψαριανός λέει στο «Βήμα FM» για τους υπουργούς του Λάος: «Προσωπικά τους ανθρώπους αυτούς τους γνωρίζω και από τη Βουλή και μάλιστα με πολλούς έχω μια καλή σχέση. Δεν μας χωρίζει ιδεολογικό χάος. Σας το λέω. Δεν είναι φασίστες. Είναι άνθρωποι δεξιάς απόκλισης. Φιλελεύθεροι, ακραίοι φιλελεύθεροι. Δεν είναι νεοναζί, δεν είναι φασιστόμουτρα κάποιοι από αυτούς. Κάποιοι όμως είναι».

6. Γενικότερα στο διαδίκτυο, κάτι σαν μπλαζεδισμός, του τύπου «ο Λάος τώρα μας μάρανε» κτλ. Χαρακτηριστικά, και ανατριχιαστικά, η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ, που αυτή κι αν έζησε στο πετσί της τον ρατσισμό του Λάος, γράφει: «Αν θεωρείτε ότι ο Βορίδης και ο αστείος Άδωνης είναι φασίστες… μάλλον δεν ξέρετε τι είναι φασισμός. Αυτά που έγιναν στην 28η ήταν φασισμός».

Διαβάστε όλο το άρθρο http://www.rednotebook.gr/details.php?id=3930


Συνέντευξη στον Νίκο Φίλη

Οι απαντήσεις υπάρχουν μόνο στην ενότητα και την κοινή δράση όλων όσοι δεν αντέχουν να διαλύεται η χώρα για να εξυπηρετηθούν οι τοκογλύφοι, οι έχοντες βλέψη στον πλούτο μας, πέντε ντόπιες οικογένειες, τονίζει στη συνέντευξή του στην "Αυγή" της Κυριακής ο Νίκος Κοτζιάς και μιλά για τη συστράτευση αριστερών δημοκρατών και ριζοσπαστών ανένταχτων στην πρωτοβουλία που ονομάστηκε «Ενωτική Κίνηση».

Το φαινόμενο Παπαδήμου έχει εξήγηση με βάση τα ιστορικά κείμενα του Κ. Μαρξ, αλλά και του δικού μας Σ. Μάξιμου. Πρόκειται για έναν διπλό Βοναπάρτη. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, σημειώνει ο Νίκος Κοτζιάς, εκφράζει, επίσης, τη θεωρία του νέου ραγιαδισμού σύμφωνα με την οποία οι ξένοι και δη οι Γερμανοί θα μας λύσουν τα προβλήματα. Αναλυτικά η συνέντευξη:

http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=652527


Έχει θέση η Ελλάδα μέσα σ' αυτήν;

Διαιρεμένη και πανικόβλητη η ηγεσία της Ε.Ε. παρακολουθεί την κρίση να χτυπάει την πόρτα της Γαλλίας, του Βελγίου, της Αυστρίας... Στην «Κ.Ε.» 17 έγκυροι οικονομικοί αναλυτές εξηγούν τις αιτίες του φαινομένου και προτείνουν λύσεις για το ενιαίο νόμισμα και τη χώρα μας.

Πλήρες θέμα...

Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011


Παπαδημοκρατία
Όταν ο θίασος δεν τραβάει, τόσο το χειρότερο για τη δημοκρατία

Του Χρήστου Καραγιαννίδη

Αφού συμπλήρωσε δυο χρόνια επιτυχίες, η κυβέρνηση ΓΑΠ αποφάσισε να παραδώσει τη σκυτάλη σ΄ έναν άνθρωπο των τραπεζών, ώστε να μη σπαταλιέται τζάμπα χρόνος στη διαμεσολάβηση. Επαναλαμβάνοντας τον αείμνηστο πατέρα του, ο πρωθυπουργός που τον έλεγαν Γιωργάκη απέδειξε ότι στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα: στα ζόρια μπορεί να μεταμφιεστεί και σε Παπαδημοκρατία.


Αλλά πώς φτάσαμε μέχρι εδώ; Υποθέτω ποιητική αδεία ότι δεν θυμόμαστε, και παραθέτω:

Μέσα στα δύο αυτά χρόνια, η κυβέρνηση του μαραθωνοδρόμου πρωθυπουργού κατέρριψε όλα τα ρεκόρ: ανεργία υψηλότερη όσο ποτέ, διάρκεια ύφεσης μεγαλύτερη απ’ οπουδήποτε, κοινωνικές δαπάνες χαμηλότερες όσο πουθενά.

Στα δυο αυτά χρόνια ειπώθηκαν και διαψεύστηκαν τα πάντα και ο πολιτικαντισμός χτύπησε επανειλημμένα limit up, κάνοντας τον Γκέμπελς να φαίνεται παρωχημένος.

* Ποιος/α θυμάται τον μάγιστρο Παπακωνσταντίνου να υπόσχεται κοινωνική σφαγή, αλλά με ορίζοντα την επάνοδο στις αγορές το 2012; Οι σφαγές βεβαίως έγιναν, η επάνοδος όμως πήρε μια μικρή παράταση για το 2020, για να επιβεβαιωθεί πως ό,τι αξίζει στη ζωή είναι η διαδρομή, όχι το αποτέλεσμα. Εν προκειμένω, οι σφαγιασθέντες θα παρίστανται στο τελικό αποτέλεσμα μόνο ως αναμνηστική φωτό εποχής.

* Ποιος/α θυμάται την κόκκινη Λούκα να καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις, υποσχόμενη νέες θέσεις εργασίας και προστασία των υπόλοιπων; Ένα εκατομμύριο άνεργοι περιμένουν να τη ρωτήσουν τι πήγε στραβά, καθώς όμως φαίνεται θα χρειαστεί να περιμένουν ακόμα. Ίσως η απάντηση δοθεί κάποτε, ίσως με την κόκκινη Λούκα στους κόλπους της Δημοκρατικής Αριστεράς: «συγγνώμη, κάναμε λάθος», θα πει τότε. Μέχρι τότε, όμως, ας θυμόμαστε ότι (δεν ήταν η κρίση, αλλά) ο σημιτικός εκσυγχρονισμός που έκανε την εργασία απασχόληση και τους εργαζόμενους απασχολήσιμους αριθμούς, που απλώς τους σβήνουν από το κατάλογο οι εταιρίες.

* Ποιος/α θυμάται τον ποδηλάτη- παρτ τάιμ πρωθυπουργό να μιλά για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη προς τους οδέυοντες στην εξαθλίωση; Δεκάδες που ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγώσιμα ή ζουνε με το φόβο της διακοπής του ρεύματος τον περιμένουν για να περάσουν μαζί του ένα 24ωρο της απόλυτης φτώχειας στην Ελλάδα του ΄να μαζευτούμε να κάνετε θυσίες΄.

* Ποιος θυμάται, τέλος, την υπόσχεση του πασοκικού θιάσου, ότι το πρώτο μνημόνιο θα καθησυχάσει τα σπρεντ; Μετά το δεύτερο μνημόνιο βαδίζουμε ολοταχώς για το τρίτο και τα σπρεντς έχουν εκτιναχτεί μέχρι την Ανδρομέδα. Και αριθμητικώς να το δεις, ο πασοκικός θίασος τά΄ σπασε.

Δυο χρόνια επιτυχίες, λοιπόν, και η κοινωνία δεν κατανόησε τα μεγαλεπήβολα σχέδια του ΓΑΠ. Κάπως έτσι, υπό κατακραυγή δηλαδή, η αστική δημοκρατία έβγαλε από το καπέλο της το λαγό Λουκά Παπαδήμο, πλαισιωμένο από τους μελανοχίτωνες υφυπουργούς του γελωτοποιού καναλάρχη. Στη πρωινή αναφορά των προθύμων ήταν όλοι εκεί: ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛάΟΣ. Και κάπου στην άκρη, ένας celebrity που ανακάλυψε την πολιτική όταν εκλέχτηκε βουλευτής, αλλά παράτησε το κόμμα με το οποίο εκλέχτηκε για ένα άλλο, για να ανακαλύψει σήμερα ότι η καρδιά του ανήκει αλλού. Μιλάμε για τον ίδιο που νομίζει ότι το London Underground είναι πολιτικό κίνημα.

Σε αυτή την ύβρη που κατ’ ευφημισμό ονομάζεται και κυβέρνηση στηρίζει η αστική τάξη τις ελπίδες για τη σωτηρία της - αυτήν που κατ’ ευφημισμόν ονομάζει και σωτηρία της χώρας. Αντίστοιχα δε, οι ευρωπαϊκές ελίτ βρήκαν στο διορισμένο πρωθυπουργό έναν πιστό σύμμαχο, τον αρχιτέκτονα της οικονομικής πολιτικής της τελευταίας 15ετίας, απ΄ τον οποίο φυσικά δεν έχουν τίποτα να φοβούνται. Πρόκειται για τον εισηγητή μιας πολιτικής, τα αποτελέσματα της οποίας βιώνουμε με πολύ σκληρό τρόπο εδώ και δύο χρόνια - κι ακόμα, καθώς φαίνεται, είμαστε στην αρχή.

Κάπως έτσι, τι μέλλει γενέσθαι με τον διορισμένο και την κυβέρνηση Διαμαντοπούλου-Γεωργιάδη δεν είναι δύσκολο να το μαντέψουμε. Η κατάθεση του προϋπολογισμού δίνει τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις: νέοι φόροι, μειώσεις μισθών, μειώσεις κοινωνικών δαπανών, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας.

Καθώς όμως η φτώχεια δεν είναι μακρινή εικόνα από τριτοκοσμική χώρα, ούτε η εξαθλίωση ένα ακόμα επεισόδιο τηλεοπτικού σίριαλ, ο βίος και η πολιτεία των γαμπρών (και των νυφών) του μνημονίου δεν θα μακροημερεύσουν. Το σενάριο που γράφουν οι «από πάνω» μοιάζει σε βαθμό κακουργήματος με αυτά προηγούμενων δεκαετιών και, το κυριότερο, η εγκαρτέρηση της κοινωνίας για έναν καπιταλιστικό παράδεισο επί γης έχει εκλείψει, καίγοντας και τις τελευταίες φωτογραφίες των φαντασιώσεών της μαζί με το χαράτσι της ΔΕΗ.

Popular Posts

Blog Archive

Download

Translate

ένα φως που δεν σβήνει ποτέ

ένα φως που δεν σβήνει ποτέ

Αναζήτηση του ιστολογίου

Copyright © ΦΡΥΚΤΩΡΙΑ | Powered by Blogger
Design by Dizzain Inc | Blogger Theme by Lasantha - PremiumBloggerTemplates.com