Στην ιστορική πορεία των κοινωνιών της νεωτερικότητας, φαίνεται ότι ο Μάης σηματοδοτεί όχι μόνο το ξύπνημα της φύσης αλλά και την αφύπνιση συχνά των πολιτών-παραγωγών, από την πρώτη εκείνη αμεσοδημοκρατική εξέγερση της Κομμούνας του 1871, που προσδιόρισε τα επαναστατικό κινήματα όλου του 20ού αιώνα, τη ματωμένη πρωτομαγιά του Σικάγου του 1886, που ανέδειξε μαχητικά το εργατικό κίνημα ως νέο και καταλυτικό παράγοντα όλων των μετέπειτα εξελίξεων, μέχρι τον ματωμένο εργατικό Μάη του '36 στα δικά μας, και τον άλλο, τον παγκόσμιο του ’68, που έφερε στην επικαιρότητα νέα πολιτικο-πολιτισμικά υποκείμενα και αυτοδιαχειριστικά αξιακά προτάγματα, και τόσα ακόμη.
Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει
με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και... η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»...
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973...
Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.
























