Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2015
Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015
at Τετάρτη, Αυγούστου 19, 2015
Category: Πολιτισμός, Πρόσωπα
Στη βεράντα του Ανταίου Χρυσοστομίδη, πέρσι τέτοια εποχή ακριβώς, τρώγαμε πίτσες μια φιλική τετράδα, όταν γύρισε και μας είπε με τη μεγαλύτερη φυσικότητα: «Διάβασα ένα αναπάντεχα ωραίο βιβλίο: τα διηγήματα της Αλις Μονρό. Εχει μια καταπληκτική ιστορία με πρωταγωνιστή έναν συγγραφέα, ο οποίος αυτοκτονεί όταν βλέπει ότι αδυνατεί πια να γυρίσει τις σελίδες των βιβλίων. Οπως συμβαίνει τώρα με εμένα…»
Ο Ανταίος δεν σου επέτρεπε να τον λυπηθείς. Είχε μια πλούσια ζωή και την υπερασπιζόταν.
Ηγετικό στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού αγώνα ως «Ρηγάς» στην Ιταλία (1969-1978), αρχιτέκτονας με πτυχίο από τη Ρώμη, δημοσιογράφος που έκανε την έκπληξη ως κουλτουριάρης διευθυντής του «Playboy», μεταφραστής από τις αρχές του '80, εκδότης από τα τέλη του '90, τηλεοπτικός γκουρού από το 2007, σημάδεψε ανεξίτηλα τα πνευματικά πράγματα της χώρας.
Ομως στα 60 του χτυπήθηκε από μια φοβερή αρρώστια, που μέσα σε δυόμισι χρόνια παρέλυσε το νευρικό του σύστημα κι άφησε ζωντανό μονάχα το μυαλό του.
Παρ' όλα αυτά, αρνιόταν να παραιτηθεί. Ηθελε να συζητά για τα πάντα. Απάγγελνες την αλφαβήτα, διάλεγε με ένα νεύμα ένα γράμμα, έπειτα άλλο, κι έκτιζες έτσι εσύ τις δικές του λέξεις και τα σχόλιά του.
Ωσπου μπήκε στο νοσοκομείο πριν από δύο εβδομάδες, και σήμερα κηδεύεται στις 12.00 από το Α' Νεκροταφείο…
Ανήκε σε ένα είδος υπό εξαφάνιση, ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, και αφήνει ένα κενό δυσαναπλήρωτο. Ο τρόπος που αντιλαμβανόταν την αποστολή του σε κάθε σταθμό της διαδρομής του, τον έκανε ξεχωριστό. Κόντρα στην κυρίαρχη λογική του καιρού του, κατάφερνε να γίνεται ευρύτερα παρεμβατικός, παραμένοντας προσγειωμένος. Ετσι το ήθελε και το όνομά του με τη μυθολογική αναφορά…
Το επίτευγμα
Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης έγινε μοναδικά δημοφιλής μέσα από τις τηλεοπτικές «Κεραίες της εποχής μας», που δεν έμοιαζαν με καμία εκπομπή «για το βιβλίο».
Ηταν εκπομπές για τη ζωή, την ιστορία και την πολιτική, ιδωμένες μέσα από την περιπέτεια και τη δυναμική της καθαρόαιμης λογοτεχνίας.
Και έφεραν 78 από τους σημαντικότερους και πιο ενδιαφέροντες συγγραφείς της διεθνούς σκηνής, μέσα στα ελληνικά σπίτια. Οι «Κεραίες…» -που μας έδεσαν στενά- κράτησαν έξι χρόνια στην ΕΡΤ (2007-2012) και επαναλαμβάνονται πια, όποτε το πρόγραμμα έχει τρύπες.
Αλλά η προσφορά του Ανταίου δεν εξαντλείται εκεί.
Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν η Σειρά Ξένης Λογοτεχνίας των εκδόσεων Καστανιώτη, την οποία συγκρότησε με μακρόπνοο όραμα από το 1998, συγκεντρώνοντας εκεί τον ανθό της παγκόσμιας πεζογραφίας.
Δεν κυνηγούσε τις αστραφτερές επιτυχίες και τους διάττοντες αστέρες.
Κυνηγούσε τις υπογραφές με μέλλον, που είχαν κάτι ερεθιστικό να πουν, κάτι που θα είχε νόημα κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, λογοτεχνικό. Κανέτι, Καμύ, Αντριτς, Νερούδα, Χεμινγουέι, Μπέλοου, Καλβίνο, Σαραμάγκου, Γκόρντιμερ, Κέρτες, Οζ, Γεοσούα, Γκρόσμαν, Ισιγκούρο, Λιόσα, Μπολάνιο, Αϊρα, Παδούρα, Μύλερ, Μπάνβιλ κ.ά.
Στα χρόνια της παντοδυναμίας της Αγοράς, εκείνος πορευόταν με ποιοτικά και όχι εμπορικά κριτήρια, αναπτύσσοντας προσωπικές σχέσεις με τους σπουδαιότερους ξένους εκδότες.
Και για τους ζώντες συγγραφείς του καταλόγου του, ήταν όχι ένας απρόσωπος μεσάζων, αλλά ένας εμψυχωτής, ένας μέντορας, ένας φίλος, που εκμαίευε τον καλύτερο εαυτό τους και παρακολουθούσε και αναδείκνυε το έργο τους.
Κάτι πολύ σπάνιο πλέον στο νεοφιλελεύθερο τοπίο, τώρα που οι περισσότερες εκδοτικές επιλογές καθοδηγούνται από διεθνείς δημοπρασίες δικαιωμάτων και παιχνίδια εξουσίας αδίστακτων ατζέντηδων, οι οποίοι θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα τα κέρδη του συγγραφέα-πελάτη τους και όχι την οικοδόμηση μιας σχέσης ζωής με τον αναγνώστη. Πράγμα που ήταν το κυριότερο για τον Ανταίο.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν, όμως, και η μεταφραστική προσφορά του. Αντιμετώπιζε τη μετάφραση ως απολύτως δημιουργική δραστηριότητα, αλλά και ως λειτούργημα, έχοντας στο μυαλό του και τα κενά της ελληνικής βιβλιογραφίας.
Εγινε ο πρεσβευτής της υψηλής ιταλικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα, και γι' αυτό τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης (2003) και με Παράσημο της Ιταλικής Δημοκρατίας (2004).
Μας σύστησε τον Καλβίνο, τον Ταμπούκι, τον Αμανίτι, τον Κολόντι, τον Μπουτζάτι, τον Σάσα, και είναι χαρακτηριστικές οι δύο τελευταίες μεταφράσεις του.
Το μυθιστόρημα Δώσε μου λίγη ζωή του Πάολο ντι Πάολο (Ικαρος 2015), που θέτει υπαρξιακά ερωτήματα.
Και το δοκίμιο του Νούτσιο Ορντινε, Η χρησιμότητα του άχρηστου (Αγρα 2014) που υπερασπίζεται τις ανθρωπιστικές σπουδές και την έκδοση λογοτεχνικών κειμένων στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής κρίσης, όπου προκρίνονται οι ωφελιμιστικές επιλογές.
Δεν ήταν ένας ελιτιστής διανοούμενος, ο Ανταίος. Είχε κουλτούρα αναγεννησιακή, σκέψη κριτική, συνείδηση δομικά δημοκρατική, και στρατεύτηκε στην Ανανεωτική Αριστερά.
Ανέλυε τις απόψεις του στην «Αυγή», και μέσα από την ωραία στήλη του, «Περιδιαβάζοντας», πρότεινε μια πολιτισμική πολιτική.
Ετσι, στις ευρωεκλογές του 2014 κατέβηκε υποψήφιος με τη ΔΗΜΑΡ. «Ποτέ», μου τόνιζε, «δεν χαλάω φιλίες εξαιτίας πολιτικών διαφορών».
Συγγραφικό ταλέντο
Εβαλε την απαιτητική λογοτεχνία στην καθημερινότητα του ευρύτερου κοινού, ωστόσο ο ίδιος ο Χρυσοστομίδης δεν έγραψε κανένα λογοτεχνικό κείμενο μέχρι που αρρώστησε.
Το αφηγηματικό του χάρισμα αναδείχθηκε στους δύο τόμους «Οι κεραίες της εποχής μου» (Καστανιώτης 2012, 2013), όπου με αφορμή τις σχετικές τηλεοπτικές εκπομπές μας, και τους διαλόγους του με τόσους εμπνευσμένους συγγραφείς, αναπτύσσει έναν αναστοχασμό πάνω στα μεγάλα ζητήματα και τις μεγάλες συγκρούσεις του 20ού και του 21ου αιώνα.
Αυτά τα βιβλία θα γίνουν ένα έργο αναφοράς για τη ζωντανή ιστορία του καιρού μας.
Το λογοτεχνικό του ταλέντο φανερώθηκε αμέσως μετά, στα «Κίτρινα παπούτσια» (Ικαρος 2013), την ειρωνική και σπαρακτική ιστορία για την περιπέτεια της υγείας του.
Εχει όμως γράψει άλλο ένα διήγημα, ανέκδοτο ακόμα, όπου πρωταγωνιστεί ο εαυτός του μαζί με τον Ιταλό συγγραφέα και αγαπημένο φίλο του που πέθανε το 2012, Αντόνιο Ταμπούκι.
Ο Ανταίος δεν σου επέτρεπε να τον λυπηθείς. Είχε μια πλούσια ζωή και την υπερασπιζόταν.
Ηγετικό στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού αγώνα ως «Ρηγάς» στην Ιταλία (1969-1978), αρχιτέκτονας με πτυχίο από τη Ρώμη, δημοσιογράφος που έκανε την έκπληξη ως κουλτουριάρης διευθυντής του «Playboy», μεταφραστής από τις αρχές του '80, εκδότης από τα τέλη του '90, τηλεοπτικός γκουρού από το 2007, σημάδεψε ανεξίτηλα τα πνευματικά πράγματα της χώρας.
Ομως στα 60 του χτυπήθηκε από μια φοβερή αρρώστια, που μέσα σε δυόμισι χρόνια παρέλυσε το νευρικό του σύστημα κι άφησε ζωντανό μονάχα το μυαλό του.
Παρ' όλα αυτά, αρνιόταν να παραιτηθεί. Ηθελε να συζητά για τα πάντα. Απάγγελνες την αλφαβήτα, διάλεγε με ένα νεύμα ένα γράμμα, έπειτα άλλο, κι έκτιζες έτσι εσύ τις δικές του λέξεις και τα σχόλιά του.
Ωσπου μπήκε στο νοσοκομείο πριν από δύο εβδομάδες, και σήμερα κηδεύεται στις 12.00 από το Α' Νεκροταφείο…
Ανήκε σε ένα είδος υπό εξαφάνιση, ο Ανταίος Χρυσοστομίδης, και αφήνει ένα κενό δυσαναπλήρωτο. Ο τρόπος που αντιλαμβανόταν την αποστολή του σε κάθε σταθμό της διαδρομής του, τον έκανε ξεχωριστό. Κόντρα στην κυρίαρχη λογική του καιρού του, κατάφερνε να γίνεται ευρύτερα παρεμβατικός, παραμένοντας προσγειωμένος. Ετσι το ήθελε και το όνομά του με τη μυθολογική αναφορά…
Το επίτευγμα
Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης έγινε μοναδικά δημοφιλής μέσα από τις τηλεοπτικές «Κεραίες της εποχής μας», που δεν έμοιαζαν με καμία εκπομπή «για το βιβλίο».
Ηταν εκπομπές για τη ζωή, την ιστορία και την πολιτική, ιδωμένες μέσα από την περιπέτεια και τη δυναμική της καθαρόαιμης λογοτεχνίας.
Και έφεραν 78 από τους σημαντικότερους και πιο ενδιαφέροντες συγγραφείς της διεθνούς σκηνής, μέσα στα ελληνικά σπίτια. Οι «Κεραίες…» -που μας έδεσαν στενά- κράτησαν έξι χρόνια στην ΕΡΤ (2007-2012) και επαναλαμβάνονται πια, όποτε το πρόγραμμα έχει τρύπες.
Αλλά η προσφορά του Ανταίου δεν εξαντλείται εκεί.
Το μεγαλύτερο επίτευγμά του ήταν η Σειρά Ξένης Λογοτεχνίας των εκδόσεων Καστανιώτη, την οποία συγκρότησε με μακρόπνοο όραμα από το 1998, συγκεντρώνοντας εκεί τον ανθό της παγκόσμιας πεζογραφίας.
Δεν κυνηγούσε τις αστραφτερές επιτυχίες και τους διάττοντες αστέρες.
Κυνηγούσε τις υπογραφές με μέλλον, που είχαν κάτι ερεθιστικό να πουν, κάτι που θα είχε νόημα κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, λογοτεχνικό. Κανέτι, Καμύ, Αντριτς, Νερούδα, Χεμινγουέι, Μπέλοου, Καλβίνο, Σαραμάγκου, Γκόρντιμερ, Κέρτες, Οζ, Γεοσούα, Γκρόσμαν, Ισιγκούρο, Λιόσα, Μπολάνιο, Αϊρα, Παδούρα, Μύλερ, Μπάνβιλ κ.ά.
Στα χρόνια της παντοδυναμίας της Αγοράς, εκείνος πορευόταν με ποιοτικά και όχι εμπορικά κριτήρια, αναπτύσσοντας προσωπικές σχέσεις με τους σπουδαιότερους ξένους εκδότες.
Και για τους ζώντες συγγραφείς του καταλόγου του, ήταν όχι ένας απρόσωπος μεσάζων, αλλά ένας εμψυχωτής, ένας μέντορας, ένας φίλος, που εκμαίευε τον καλύτερο εαυτό τους και παρακολουθούσε και αναδείκνυε το έργο τους.
Κάτι πολύ σπάνιο πλέον στο νεοφιλελεύθερο τοπίο, τώρα που οι περισσότερες εκδοτικές επιλογές καθοδηγούνται από διεθνείς δημοπρασίες δικαιωμάτων και παιχνίδια εξουσίας αδίστακτων ατζέντηδων, οι οποίοι θέτουν ως απόλυτη προτεραιότητα τα κέρδη του συγγραφέα-πελάτη τους και όχι την οικοδόμηση μιας σχέσης ζωής με τον αναγνώστη. Πράγμα που ήταν το κυριότερο για τον Ανταίο.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν, όμως, και η μεταφραστική προσφορά του. Αντιμετώπιζε τη μετάφραση ως απολύτως δημιουργική δραστηριότητα, αλλά και ως λειτούργημα, έχοντας στο μυαλό του και τα κενά της ελληνικής βιβλιογραφίας.
Εγινε ο πρεσβευτής της υψηλής ιταλικής λογοτεχνίας στην Ελλάδα, και γι' αυτό τιμήθηκε με Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης (2003) και με Παράσημο της Ιταλικής Δημοκρατίας (2004).
Μας σύστησε τον Καλβίνο, τον Ταμπούκι, τον Αμανίτι, τον Κολόντι, τον Μπουτζάτι, τον Σάσα, και είναι χαρακτηριστικές οι δύο τελευταίες μεταφράσεις του.
Το μυθιστόρημα Δώσε μου λίγη ζωή του Πάολο ντι Πάολο (Ικαρος 2015), που θέτει υπαρξιακά ερωτήματα.
Και το δοκίμιο του Νούτσιο Ορντινε, Η χρησιμότητα του άχρηστου (Αγρα 2014) που υπερασπίζεται τις ανθρωπιστικές σπουδές και την έκδοση λογοτεχνικών κειμένων στη σημερινή συγκυρία της ευρωπαϊκής κρίσης, όπου προκρίνονται οι ωφελιμιστικές επιλογές.
Δεν ήταν ένας ελιτιστής διανοούμενος, ο Ανταίος. Είχε κουλτούρα αναγεννησιακή, σκέψη κριτική, συνείδηση δομικά δημοκρατική, και στρατεύτηκε στην Ανανεωτική Αριστερά.
Ανέλυε τις απόψεις του στην «Αυγή», και μέσα από την ωραία στήλη του, «Περιδιαβάζοντας», πρότεινε μια πολιτισμική πολιτική.
Ετσι, στις ευρωεκλογές του 2014 κατέβηκε υποψήφιος με τη ΔΗΜΑΡ. «Ποτέ», μου τόνιζε, «δεν χαλάω φιλίες εξαιτίας πολιτικών διαφορών».
Συγγραφικό ταλέντο
Εβαλε την απαιτητική λογοτεχνία στην καθημερινότητα του ευρύτερου κοινού, ωστόσο ο ίδιος ο Χρυσοστομίδης δεν έγραψε κανένα λογοτεχνικό κείμενο μέχρι που αρρώστησε.
Το αφηγηματικό του χάρισμα αναδείχθηκε στους δύο τόμους «Οι κεραίες της εποχής μου» (Καστανιώτης 2012, 2013), όπου με αφορμή τις σχετικές τηλεοπτικές εκπομπές μας, και τους διαλόγους του με τόσους εμπνευσμένους συγγραφείς, αναπτύσσει έναν αναστοχασμό πάνω στα μεγάλα ζητήματα και τις μεγάλες συγκρούσεις του 20ού και του 21ου αιώνα.
Αυτά τα βιβλία θα γίνουν ένα έργο αναφοράς για τη ζωντανή ιστορία του καιρού μας.
Το λογοτεχνικό του ταλέντο φανερώθηκε αμέσως μετά, στα «Κίτρινα παπούτσια» (Ικαρος 2013), την ειρωνική και σπαρακτική ιστορία για την περιπέτεια της υγείας του.
Εχει όμως γράψει άλλο ένα διήγημα, ανέκδοτο ακόμα, όπου πρωταγωνιστεί ο εαυτός του μαζί με τον Ιταλό συγγραφέα και αγαπημένο φίλο του που πέθανε το 2012, Αντόνιο Ταμπούκι.
Σάββατο 16 Μαΐου 2015
Ένας από τους λόγους που τον οδήγησαν στην συγγραφή του βιβλίου του Le Hareng de Bismarck, στο οποίο υπερασπίζεται την Ελλάδα, είναι η τύχη που επιφύλαξαν στον Αλέξη Τσίπρα, δηλώνει ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, υποψήφιος του Μετώπου της Αριστεράς στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2012.
Σε συνέντευξή του στην κυριακάτικη έκδοση της l'Humanite εξηγεί ότι οδηγήθηκε στην απόφαση να γράψει το βιβλίο αυτό, καθώς είχε εξοργιστεί από την συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης και από το γεγονός ότι ο Φρανσουά Ολάντ δεν αντιδρά.
«Είναι ένα βαρύ πολιτικό σφάλμα κατά του ευρωπαϊκού ιδεώδους να επιτρέπεται να μεταχειρίζονται ένα κράτος-μέλος της ΕΕ κατ' αυτόν τον τρόπο» σημειώνει.
Ο Μελανσόν προσθέτει ότι η Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα οικονομικό εργαστήριο και ότι χρησιμοποιείται ως παράδειγμα για να δείχνουν «πώς αντιμετωπίζονται αυτοί που αντιστέκονται».
«Όταν κέρδισε ο Τσίπρας, συνάντησα τον Φρανσουά Ολάντ για να υπερασπιστώ την υπόθεση των Ελλήνων. Του είπα: αν επιτρέψουμε να ενεργήσουν εναντίον τους, στην συνέχεια θα είναι η σειρά της Γαλλίας. Ήδη μας μεταχειρίζονται, κατά βάθος, όπως τους Έλληνες. Η συμπεριφορά του Βερολίνου δεν υποστηρίζεται πουθενά και η γερμανοφοβία ξεσπά παντού στην Ευρώπη» επισημαίνει.
Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε για να αποφευχθεί ένα ξενοφοβικό μίσος είναι να εξηγήσουμε την λογική με την οποία δρουν στην Γερμανία και την πολιτική που υπηρετεί το Βερολίνο, καταλήγει ο Μελανσόν, σημειώνοντας ότι ένας άλλος στόχος του βιβλίου του είναι να δώσει τέλος στην ιδέα ότι υπάρχει μόνον ένας δρόμος για να προχωρήσει το σύστημα και να ενημερώσει για την πραγματική κατάσταση της χώρας αυτής.
Σε συνέντευξή του στην κυριακάτικη έκδοση της l'Humanite εξηγεί ότι οδηγήθηκε στην απόφαση να γράψει το βιβλίο αυτό, καθώς είχε εξοργιστεί από την συμπεριφορά της γερμανικής κυβέρνησης και από το γεγονός ότι ο Φρανσουά Ολάντ δεν αντιδρά.
«Είναι ένα βαρύ πολιτικό σφάλμα κατά του ευρωπαϊκού ιδεώδους να επιτρέπεται να μεταχειρίζονται ένα κράτος-μέλος της ΕΕ κατ' αυτόν τον τρόπο» σημειώνει.
Ο Μελανσόν προσθέτει ότι η Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα οικονομικό εργαστήριο και ότι χρησιμοποιείται ως παράδειγμα για να δείχνουν «πώς αντιμετωπίζονται αυτοί που αντιστέκονται».
«Όταν κέρδισε ο Τσίπρας, συνάντησα τον Φρανσουά Ολάντ για να υπερασπιστώ την υπόθεση των Ελλήνων. Του είπα: αν επιτρέψουμε να ενεργήσουν εναντίον τους, στην συνέχεια θα είναι η σειρά της Γαλλίας. Ήδη μας μεταχειρίζονται, κατά βάθος, όπως τους Έλληνες. Η συμπεριφορά του Βερολίνου δεν υποστηρίζεται πουθενά και η γερμανοφοβία ξεσπά παντού στην Ευρώπη» επισημαίνει.
Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε για να αποφευχθεί ένα ξενοφοβικό μίσος είναι να εξηγήσουμε την λογική με την οποία δρουν στην Γερμανία και την πολιτική που υπηρετεί το Βερολίνο, καταλήγει ο Μελανσόν, σημειώνοντας ότι ένας άλλος στόχος του βιβλίου του είναι να δώσει τέλος στην ιδέα ότι υπάρχει μόνον ένας δρόμος για να προχωρήσει το σύστημα και να ενημερώσει για την πραγματική κατάσταση της χώρας αυτής.
Τετάρτη 13 Μαΐου 2015
Συνέντευξη στο GrèceHebdo*
-Το ζήτημα δεν εξαντλείται στο αν θέλουμε μια ενωμένη Ευρώπη, αλλά μας επιβάλλει να κουβεντιάσουμε ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην επιβίωση της Ευρώπης και στη σωτηρία του ελληνικού λαού.
Συναντήσαμε τον Ετιέν Μπαλιμπάρ, παραμονή της ομιλίας του με τον Γιάννη Σταυρακάκη για τον λαϊκισμό, χαλαρό και ευδιάθετο, στην αυλή του Γαλλικού Ινστιτούτου. Ο μαρξιστής φιλόσοφος, που διαγράφτηκε από το ΓΚΚ το 1981, ο καθηγητής του πανεπιστημίου Ίρβιν της Καλιφόρνια, που έκανε τα πρώτα του βήματα μαζί με τον φίλο του Νίκο Πουλαντζά στα «θρανία» του Λουί Αλτουσέρ, μας τόνισε την αφοσίωσή του σε μια Ευρώπη που πρέπει ν' αλλάξει αλλά και την αλληλεγγύη του στον ελληνικό λαό.
* Στα μέσα του 2012 δηλώνατε πως «Είμαστε όλοι Έλληνες, είμαστε όλοι Ευρωπαίοι», εκτιμώντας ότι η καταστροφή της Ελλάδας θα επέφερε την καταστροφή της Ευρώπης στο σύνολό της. Θα λέγατε το ίδιο και σήμερα;
Δεν είμαι ο μόνος που το έλεγα. Πρόκειται για φράση που χρησιμοποιήθηκε από μεγάλο αριθμό διανοούμενων της Αριστεράς, όπου πρέπει πάντως να πούμε ότι υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις εκτιμήσεων σχετικά με την Ευρώπη. Το ζήτημα δεν εξαντλείται στο αν θέλουμε μια ενωμένη Ευρώπη, αλλά μας επιβάλλει να κουβεντιάσουμε ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην επιβίωση της Ευρώπης και στη σωτηρία του ελληνικού λαού. Οι διαφοροποιήσεις σήμερα έχουν διευρυνθεί. Από τη μεριά μου διατηρώ τη θέση που είχα και που δεν είναι αυτονόητη. Εκτιμώ πως το μέλλον της Ελλάδας είναι εντός της Ευρώπης, όχι της οποιασδήποτε Ευρώπης, εντός μιας Ευρώπης που πρέπει να χτίσουμε. Ή, αν θέλετε να πούμε τα πράγματα με πρόσημο περισσότερο αρνητικό, εκτιμώ πως η αποπομπή της Ελλάδας, η έξοδός της από την Ευρώπη, θα έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για την ίδια την Ελλάδα. Νομίζω ότι είναι και η άποψη της πλειονότητας των Ελλήνων, αλλά όχι απαραίτητα όλων των Ελλήνων. Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη αυτή τη στιγμή και οι σχέσεις που αναπτύσσονται τόσο συγκρουσιακές που μας βοηθάει να κατανοήσουμε γιατί υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται το αντίθετο. Διατηρώ επίσης περισσότερο παρά ποτέ την άποψή μου πως η Ευρώπη για να επιβιώσει -ή καλύτερα για να μετασχηματίσει τον τρόπο που θα της επιτρέψει να επιβιώσει- οφείλει να επιλύσει το ελληνικό θέμα λαμβάνοντας υπόψη τις επιθυμίες του ελληνικού λαού. Δεν χρειάζεται επομένως η επιβολή μιας νέας τιμωρίας στους Έλληνες. Καθώς η κατάσταση παραμένει τεταμένη, η έκβαση παραμένει αβέβαιη. Υπάρχουν δεδομένα περισσότερο ευνοϊκά σε σχέση με το 2012, κυρίως το γεγονός ότι οι Έλληνες εξέλεξαν μια νέα κυβέρνηση, και δεδομένα περισσότερο δυσμενή, κυρίως το γεγονός ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που παίζουν με τον εκφυλισμό της κατάστασης. Ο κίνδυνος για την Ευρώπη παραμένει μεγάλος.
* Δουλέψατε με τον Ιμμανουέλ Βαλερστάιν πάνω στις έννοιες της «φυλής» και του «έθνους». Χαρακτηρίζετε την Ελλάδα ως «ιστορικό έθνος» απαραίτητο για την Ευρώπη. Ποια νόημα αποδίδετε στον όρο «ιστορικό έθνος» και πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί μια αθέλητη οικειοποίηση από τους εθνικιστές πάσης φύσεως;
Ο όρος «έθνος» είναι πολύπλοκος και πολύσημος. Τα έθνη είναι πολιτισμικοί σχηματισμοί μακράς διάρκειας διαθέτοντας την δική τους ξεχωριστή ιστορία. Σε ένα άλλο ιδίωμα θα μιλούσαμε για ιδεολογικούς σχηματισμούς, εγώ προτιμώ τον όρο πολιτισμικός σχηματισμός. Η ιστορία της Ελλάδας ανατρέχει μακριά και μετά έχουμε την πορεία με την κρατική ανεξαρτησία και τα υπόλοιπα. Το έθνος δεν καταργεί τις διαιρέσεις. Υπάρχουν διαιρέσεις και στο εσωτερικό της ίδιας κουλτούρας. Υπάρχει ο πολιτισμικός σχηματισμός και στο εσωτερικό του διαρκείς συγκρούσεις. Ελληνικό έθνος θέλει να πει επίσης ελληνικό κράτος. Τίθεται επομένως ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και λαϊκής κυριαρχίας. Είναι το ίδιο πράγμα; Εγώ είμαι Ευρωπαίος φεντεραλιστής, κάτι που δεν αρέσει σε όλο τον κόσμο. Είμαι όλο και περισσότερο, ενώ όλο και περισσότερο γύρω μας η κατάσταση γίνεται πολύπλοκη. Η Ευρώπη δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν κάνει μια προσπάθεια συγχρόνως διανοητική και θεσμική που θα αντιμάχεται τη σημερινή «φυσική κατάσταση των πραγμάτων» για να εγκαθιδρύσει την ισότητα μεταξύ των εθνών. Προφανώς τα έθνη χρειάζεται να απολέσουν κάτι από την αποκλειστική τους κυριαρχία, που είναι προ πολλού ένας μύθος -δεν ζούμε στην εποχή του Μποντέν- και που έχει στην πραγματικότητα αντικατασταθεί από μια διαμοιρασμένη κυριαρχία. Σε αντάλλαγμα της απώλειας αυτής, τα έθνη θα κερδίζουν οφέλη αλληλεγγύης και ισότητας.
* Χρησιμοποιείτε τον όρο του Μπαντιού «ζωνοποίηση» (zonage) μιλώντας για ένα κομμάτι της Ευρώπης που είναι έτοιμο να μετασχηματίσει ένα άλλο κομμάτι σε εσωτερική μετα-αποικία. Ποια είναι σήμερα η μορφή αυτής της ζωνοποίησης;
Έχω πολλές πολιτικές διαφωνίες με τον Μπαντιού, που εκτιμώ πως δεν καταλαβαίνει πολλά πράγματα από πολιτική. Είναι εξαιρετικά ευφυής, αλλά από πολιτικής απόψεως ζει σε ένα κόσμο που δεν είναι ο πραγματικός κόσμος, αλλά ο κόσμος της κομμουνιστικής Ιδέας με την πλατωνική έννοια του όρου. Υπάρχει και άλλος τρόπος να είσαι κομμουνιστής από το μένεις στον κόσμο των ιδεών. Συμφωνούμε σε πολλά πράγματα, π.χ. στο να οργανώσουμε ένα κίνημα αλληλεγγύης με την Ελλάδα, κίνημα που είναι πολύ αναιμικό και γι' αυτό τον λόγο συμμετείχαμε εδώ και δύο χρόνια στην πρωτοβουλία «Να σώσουμε τον ελληνικό λαό». Επινόησε λοιπόν τον όρο «zonage» και τον βρήκα εξαιρετικά λειτουργικό. Παρατηρούμε αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη φαινόμενα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης που καταγράφονται και αλλού στον κόσμο. Αυτά τα φαινόμενα έχουν ομοιότητες με την νεοαποικιοκρατία, με μια φόρμα αποικιακής ή νεοαποικιακής εξάρτησης στον σημερινό κόσμο που πραγματικά σοκάρει. Γιατί η ιδέα της Ευρώπης ήταν ότι αποικίζουμε τους άλλους, χωρίς όμως να αποικιζόμαστε μεταξύ μας. Σε αυτό το σημείο πρέπει να παραμείνουμε προσεχτικοί. Ξέρω πως υπάρχουν στην Ελλάδα κάποιοι που ισχυρίζονται πως ο γερμανικός ιμπεριαλισμός είναι έτοιμος να αποικίσει την Ελλάδα. Εγώ δεν θα το έλεγα έτσι, είναι ιδεολογικά επικίνδυνη μια τέτοια εκφορά. Η Γερμανία είναι από τη μεριά της κυριαρχίας, η Ελλάδα από την άλλη μεριά, όχι όλοι οι Έλληνες, όχι οι Έλληνες εφοπλιστές και αν με ρωτάτε για την ελληνική Εκκλησία δεν ξέρω πού πραγματικά βρίσκεται. Υπάρχει μια σχέση κυριαρχίας με όψεις ημι-αποικιακές. Και όπως σε όλα τα ημι-αποικιακά φαινόμενα, υπάρχουν ζώνες ευημερίας και φτώχειας, ζώνες οικοδόμησης και κατεδάφισης. Η εκκαθάριση δημόσιων υπηρεσιών και επιχειρήσεων με τη μορφή ιδιωτικοποιήσεων περιλαμβάνει διαστάσεις συγχρόνως καταστροφής και απώλειας νεο-αποικιακού τύπου. Η Γερμανία έχει δημογραφικό πρόβλημα και χρειάζεται επειγόντως νέα εργατικά χέρια με εξειδικευμένο προσωπικό, που δεν θα είναι πλέον οι Τούρκοι -αντιλαμβάνεστε γιατί- αλλά στη θέση τους οι Έλληνες και οι Ισπανοί. Το γεγονός ότι οι νέοι εργαζόμενοι κυκλοφορούν στην Ευρώπη το βρίσκω εξαιρετικό και επιθυμητό, είναι στοιχείο οικοδόμησης της Ευρώπης. Αν όμως αυτό συντελείται με τη μορφή μονομερούς αφαίμαξης (brain drain), βρισκόμαστε σε ένα σχήμα παρα-αποικιακό, ένα σχήμα ζωνοποίησης.
* Γιατί, κάτι τη γνώμη σας, δεν υπάρχει ένα «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ» στη Γαλλία, στην Ιταλία ή και στη Γερμανία;
Γιατί οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες. Μην απαντήσω με ταυτολογίες και κοινοτοπίες. Εγώ θα ήθελα οι Έλληνες να μου εξηγήσουν πως οι ίδιοι βλέπουν τις αφετηρίες και το δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ και αν εκτιμούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαρκέσει και θα κερδίσει το στοίχημά του. Αν θα κατορθώσει να κυβερνήσει παρά τις εσωτερικές αντιστάσεις κατακτώντας έναν ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης με τις σημερινές ευρωπαϊκές δομές της εξουσίας. Τίποτα δεν είναι εκ των προτέρων κερδισμένο και αυτός είναι ο νόμος της πολιτικής, όπως και το ότι τίποτα δεν κερδίζεται για πάντα. Η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική και όχι μόνο για την Ευρώπη, ωστόσο παραμένουμε με την πλάτη στον τοίχο. Η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να δει όχι μόνο αν θα πάρει όσα απομένουν από το δάνειο, αλλά και το αν οι Έλληνες καπιταλιστές θα εμπιστευτούν τα χρήματά τους στις ελληνικές τράπεζες. Όσο για τον ευρωπαϊκό πολιτικό συσχετισμό, η άλλοτε κραταιά σοσιαλδημοκρατία είναι σήμερα πολιτικό πτώμα, με την εξαίρεση της Σκανδιναβίας. Ο όρος "συνασπισμός" μας βοηθάει να καταλάβουμε τη σημερινή διάταξη. Ο Ολάντ είναι ο εκπρόσωπος αυτού που ονομάζω ο «μεγάλος ευρωπαϊκός κυβερνητικός σχηματισμός». Ο «μεγάλος συνασπισμός» είναι γερμανικός όρος, έχει μακρά ιστορία στη σύγχρονη ιστορία της ομοσπονδιακής Γερμανίας και σήμερα η χώρα κυβερνάται από μια συμμαχία ανάμεσα στους σοσιαλδημοκράτες και στους συντηρητικούς. Και γενικότερα η Ευρώπη κυβερνάται από ένα μεγάλο συνασπισμό αυτού του τύπου χωρίς να ξεχνάμε τη στροφή προς τον ακροδεξιό λαϊκισμό στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία.
* Eπιμέλεια: Kώστας Μαυροειδής - Μαγδαληνή Βαρούχα. Η συνέντευξη δόθηκε στη γαλλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας Grecehebdo, www.grecehebdo.gr.
Διαβάστε το πλήρες κείμενο της συνέντευξης στο http://monde-diplomatique.gr/?p=386
-Το ζήτημα δεν εξαντλείται στο αν θέλουμε μια ενωμένη Ευρώπη, αλλά μας επιβάλλει να κουβεντιάσουμε ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην επιβίωση της Ευρώπης και στη σωτηρία του ελληνικού λαού.
Συναντήσαμε τον Ετιέν Μπαλιμπάρ, παραμονή της ομιλίας του με τον Γιάννη Σταυρακάκη για τον λαϊκισμό, χαλαρό και ευδιάθετο, στην αυλή του Γαλλικού Ινστιτούτου. Ο μαρξιστής φιλόσοφος, που διαγράφτηκε από το ΓΚΚ το 1981, ο καθηγητής του πανεπιστημίου Ίρβιν της Καλιφόρνια, που έκανε τα πρώτα του βήματα μαζί με τον φίλο του Νίκο Πουλαντζά στα «θρανία» του Λουί Αλτουσέρ, μας τόνισε την αφοσίωσή του σε μια Ευρώπη που πρέπει ν' αλλάξει αλλά και την αλληλεγγύη του στον ελληνικό λαό.
* Στα μέσα του 2012 δηλώνατε πως «Είμαστε όλοι Έλληνες, είμαστε όλοι Ευρωπαίοι», εκτιμώντας ότι η καταστροφή της Ελλάδας θα επέφερε την καταστροφή της Ευρώπης στο σύνολό της. Θα λέγατε το ίδιο και σήμερα;
Δεν είμαι ο μόνος που το έλεγα. Πρόκειται για φράση που χρησιμοποιήθηκε από μεγάλο αριθμό διανοούμενων της Αριστεράς, όπου πρέπει πάντως να πούμε ότι υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις εκτιμήσεων σχετικά με την Ευρώπη. Το ζήτημα δεν εξαντλείται στο αν θέλουμε μια ενωμένη Ευρώπη, αλλά μας επιβάλλει να κουβεντιάσουμε ποια είναι η σχέση ανάμεσα στην επιβίωση της Ευρώπης και στη σωτηρία του ελληνικού λαού. Οι διαφοροποιήσεις σήμερα έχουν διευρυνθεί. Από τη μεριά μου διατηρώ τη θέση που είχα και που δεν είναι αυτονόητη. Εκτιμώ πως το μέλλον της Ελλάδας είναι εντός της Ευρώπης, όχι της οποιασδήποτε Ευρώπης, εντός μιας Ευρώπης που πρέπει να χτίσουμε. Ή, αν θέλετε να πούμε τα πράγματα με πρόσημο περισσότερο αρνητικό, εκτιμώ πως η αποπομπή της Ελλάδας, η έξοδός της από την Ευρώπη, θα έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για την ίδια την Ελλάδα. Νομίζω ότι είναι και η άποψη της πλειονότητας των Ελλήνων, αλλά όχι απαραίτητα όλων των Ελλήνων. Η κατάσταση είναι τόσο δύσκολη αυτή τη στιγμή και οι σχέσεις που αναπτύσσονται τόσο συγκρουσιακές που μας βοηθάει να κατανοήσουμε γιατί υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται το αντίθετο. Διατηρώ επίσης περισσότερο παρά ποτέ την άποψή μου πως η Ευρώπη για να επιβιώσει -ή καλύτερα για να μετασχηματίσει τον τρόπο που θα της επιτρέψει να επιβιώσει- οφείλει να επιλύσει το ελληνικό θέμα λαμβάνοντας υπόψη τις επιθυμίες του ελληνικού λαού. Δεν χρειάζεται επομένως η επιβολή μιας νέας τιμωρίας στους Έλληνες. Καθώς η κατάσταση παραμένει τεταμένη, η έκβαση παραμένει αβέβαιη. Υπάρχουν δεδομένα περισσότερο ευνοϊκά σε σχέση με το 2012, κυρίως το γεγονός ότι οι Έλληνες εξέλεξαν μια νέα κυβέρνηση, και δεδομένα περισσότερο δυσμενή, κυρίως το γεγονός ότι υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που παίζουν με τον εκφυλισμό της κατάστασης. Ο κίνδυνος για την Ευρώπη παραμένει μεγάλος.
* Δουλέψατε με τον Ιμμανουέλ Βαλερστάιν πάνω στις έννοιες της «φυλής» και του «έθνους». Χαρακτηρίζετε την Ελλάδα ως «ιστορικό έθνος» απαραίτητο για την Ευρώπη. Ποια νόημα αποδίδετε στον όρο «ιστορικό έθνος» και πώς θα μπορούσε να αποφευχθεί μια αθέλητη οικειοποίηση από τους εθνικιστές πάσης φύσεως;
Ο όρος «έθνος» είναι πολύπλοκος και πολύσημος. Τα έθνη είναι πολιτισμικοί σχηματισμοί μακράς διάρκειας διαθέτοντας την δική τους ξεχωριστή ιστορία. Σε ένα άλλο ιδίωμα θα μιλούσαμε για ιδεολογικούς σχηματισμούς, εγώ προτιμώ τον όρο πολιτισμικός σχηματισμός. Η ιστορία της Ελλάδας ανατρέχει μακριά και μετά έχουμε την πορεία με την κρατική ανεξαρτησία και τα υπόλοιπα. Το έθνος δεν καταργεί τις διαιρέσεις. Υπάρχουν διαιρέσεις και στο εσωτερικό της ίδιας κουλτούρας. Υπάρχει ο πολιτισμικός σχηματισμός και στο εσωτερικό του διαρκείς συγκρούσεις. Ελληνικό έθνος θέλει να πει επίσης ελληνικό κράτος. Τίθεται επομένως ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και λαϊκής κυριαρχίας. Είναι το ίδιο πράγμα; Εγώ είμαι Ευρωπαίος φεντεραλιστής, κάτι που δεν αρέσει σε όλο τον κόσμο. Είμαι όλο και περισσότερο, ενώ όλο και περισσότερο γύρω μας η κατάσταση γίνεται πολύπλοκη. Η Ευρώπη δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν κάνει μια προσπάθεια συγχρόνως διανοητική και θεσμική που θα αντιμάχεται τη σημερινή «φυσική κατάσταση των πραγμάτων» για να εγκαθιδρύσει την ισότητα μεταξύ των εθνών. Προφανώς τα έθνη χρειάζεται να απολέσουν κάτι από την αποκλειστική τους κυριαρχία, που είναι προ πολλού ένας μύθος -δεν ζούμε στην εποχή του Μποντέν- και που έχει στην πραγματικότητα αντικατασταθεί από μια διαμοιρασμένη κυριαρχία. Σε αντάλλαγμα της απώλειας αυτής, τα έθνη θα κερδίζουν οφέλη αλληλεγγύης και ισότητας.
* Χρησιμοποιείτε τον όρο του Μπαντιού «ζωνοποίηση» (zonage) μιλώντας για ένα κομμάτι της Ευρώπης που είναι έτοιμο να μετασχηματίσει ένα άλλο κομμάτι σε εσωτερική μετα-αποικία. Ποια είναι σήμερα η μορφή αυτής της ζωνοποίησης;
Έχω πολλές πολιτικές διαφωνίες με τον Μπαντιού, που εκτιμώ πως δεν καταλαβαίνει πολλά πράγματα από πολιτική. Είναι εξαιρετικά ευφυής, αλλά από πολιτικής απόψεως ζει σε ένα κόσμο που δεν είναι ο πραγματικός κόσμος, αλλά ο κόσμος της κομμουνιστικής Ιδέας με την πλατωνική έννοια του όρου. Υπάρχει και άλλος τρόπος να είσαι κομμουνιστής από το μένεις στον κόσμο των ιδεών. Συμφωνούμε σε πολλά πράγματα, π.χ. στο να οργανώσουμε ένα κίνημα αλληλεγγύης με την Ελλάδα, κίνημα που είναι πολύ αναιμικό και γι' αυτό τον λόγο συμμετείχαμε εδώ και δύο χρόνια στην πρωτοβουλία «Να σώσουμε τον ελληνικό λαό». Επινόησε λοιπόν τον όρο «zonage» και τον βρήκα εξαιρετικά λειτουργικό. Παρατηρούμε αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη φαινόμενα κυριαρχίας και εκμετάλλευσης που καταγράφονται και αλλού στον κόσμο. Αυτά τα φαινόμενα έχουν ομοιότητες με την νεοαποικιοκρατία, με μια φόρμα αποικιακής ή νεοαποικιακής εξάρτησης στον σημερινό κόσμο που πραγματικά σοκάρει. Γιατί η ιδέα της Ευρώπης ήταν ότι αποικίζουμε τους άλλους, χωρίς όμως να αποικιζόμαστε μεταξύ μας. Σε αυτό το σημείο πρέπει να παραμείνουμε προσεχτικοί. Ξέρω πως υπάρχουν στην Ελλάδα κάποιοι που ισχυρίζονται πως ο γερμανικός ιμπεριαλισμός είναι έτοιμος να αποικίσει την Ελλάδα. Εγώ δεν θα το έλεγα έτσι, είναι ιδεολογικά επικίνδυνη μια τέτοια εκφορά. Η Γερμανία είναι από τη μεριά της κυριαρχίας, η Ελλάδα από την άλλη μεριά, όχι όλοι οι Έλληνες, όχι οι Έλληνες εφοπλιστές και αν με ρωτάτε για την ελληνική Εκκλησία δεν ξέρω πού πραγματικά βρίσκεται. Υπάρχει μια σχέση κυριαρχίας με όψεις ημι-αποικιακές. Και όπως σε όλα τα ημι-αποικιακά φαινόμενα, υπάρχουν ζώνες ευημερίας και φτώχειας, ζώνες οικοδόμησης και κατεδάφισης. Η εκκαθάριση δημόσιων υπηρεσιών και επιχειρήσεων με τη μορφή ιδιωτικοποιήσεων περιλαμβάνει διαστάσεις συγχρόνως καταστροφής και απώλειας νεο-αποικιακού τύπου. Η Γερμανία έχει δημογραφικό πρόβλημα και χρειάζεται επειγόντως νέα εργατικά χέρια με εξειδικευμένο προσωπικό, που δεν θα είναι πλέον οι Τούρκοι -αντιλαμβάνεστε γιατί- αλλά στη θέση τους οι Έλληνες και οι Ισπανοί. Το γεγονός ότι οι νέοι εργαζόμενοι κυκλοφορούν στην Ευρώπη το βρίσκω εξαιρετικό και επιθυμητό, είναι στοιχείο οικοδόμησης της Ευρώπης. Αν όμως αυτό συντελείται με τη μορφή μονομερούς αφαίμαξης (brain drain), βρισκόμαστε σε ένα σχήμα παρα-αποικιακό, ένα σχήμα ζωνοποίησης.
* Γιατί, κάτι τη γνώμη σας, δεν υπάρχει ένα «φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ» στη Γαλλία, στην Ιταλία ή και στη Γερμανία;
Γιατί οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες. Μην απαντήσω με ταυτολογίες και κοινοτοπίες. Εγώ θα ήθελα οι Έλληνες να μου εξηγήσουν πως οι ίδιοι βλέπουν τις αφετηρίες και το δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ και αν εκτιμούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαρκέσει και θα κερδίσει το στοίχημά του. Αν θα κατορθώσει να κυβερνήσει παρά τις εσωτερικές αντιστάσεις κατακτώντας έναν ευνοϊκό συσχετισμό δύναμης με τις σημερινές ευρωπαϊκές δομές της εξουσίας. Τίποτα δεν είναι εκ των προτέρων κερδισμένο και αυτός είναι ο νόμος της πολιτικής, όπως και το ότι τίποτα δεν κερδίζεται για πάντα. Η ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ είναι σημαντική και όχι μόνο για την Ευρώπη, ωστόσο παραμένουμε με την πλάτη στον τοίχο. Η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να δει όχι μόνο αν θα πάρει όσα απομένουν από το δάνειο, αλλά και το αν οι Έλληνες καπιταλιστές θα εμπιστευτούν τα χρήματά τους στις ελληνικές τράπεζες. Όσο για τον ευρωπαϊκό πολιτικό συσχετισμό, η άλλοτε κραταιά σοσιαλδημοκρατία είναι σήμερα πολιτικό πτώμα, με την εξαίρεση της Σκανδιναβίας. Ο όρος "συνασπισμός" μας βοηθάει να καταλάβουμε τη σημερινή διάταξη. Ο Ολάντ είναι ο εκπρόσωπος αυτού που ονομάζω ο «μεγάλος ευρωπαϊκός κυβερνητικός σχηματισμός». Ο «μεγάλος συνασπισμός» είναι γερμανικός όρος, έχει μακρά ιστορία στη σύγχρονη ιστορία της ομοσπονδιακής Γερμανίας και σήμερα η χώρα κυβερνάται από μια συμμαχία ανάμεσα στους σοσιαλδημοκράτες και στους συντηρητικούς. Και γενικότερα η Ευρώπη κυβερνάται από ένα μεγάλο συνασπισμό αυτού του τύπου χωρίς να ξεχνάμε τη στροφή προς τον ακροδεξιό λαϊκισμό στη Γαλλία, στην Ελλάδα, στην Ιταλία.
* Eπιμέλεια: Kώστας Μαυροειδής - Μαγδαληνή Βαρούχα. Η συνέντευξη δόθηκε στη γαλλόφωνη ηλεκτρονική έκδοση της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας Grecehebdo, www.grecehebdo.gr.
Διαβάστε το πλήρες κείμενο της συνέντευξης στο http://monde-diplomatique.gr/?p=386
Κυριακή 10 Μαΐου 2015
Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου - http://www.thepressproject.grΤην εικόνα ενός … ανάποδου κόσμου παρουσίασε την περασμένη Πέμπτη η συνεδρίαση της Διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής, όπου συζητήθηκε η καταγγελία της βουλευτίνας του ΚΚΕ, Λιάνας Κανέλλη, για την θρασύδειλη και απαράδεκτη επίθεση με απειλές που δέχθηκε από τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γιάννη Λαγό.
Η Πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, βρέθηκε …εγκαλούμενη για φιλική προδιάθεση προς την Χρυσή Αυγή, παρότι εξάντλησε τόσο τα χρονικά περιθώρια όσο και τις δυνατότητες του Κανονισμού της Βουλής, για την εξέταση της καταγγελίας. Αντίθετα η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ (που ακόμη μέχρι σήμερα δεν έχουν απολογηθεί κοινοβουλευτικά για τις συνομιλίες του Γ.Μπαλτάκου, γραμματέα του υπουργικού Συμβουλίου της προηγούμενης κυβέρνησης με το νεοναζιστικό κόμμα) μπήκαν στην θέση του αυτόκλητου συνηγόρου και του … «ελεγκτή» των αντιφασιστικών αντανακλαστικών της κυβέρνησης.
Καταγγελίες υπήρξαν και από την πλευρά του ΚΚΕ που αποτίμησε την παραπομπή του θέματος στην επιτροπή Κοινοβουλευτικής Δεοντολογίας, ως «κάλυψη» της Χρυσής Αυγής, και μεταφορά «στις καλένδες» αν και η επιτροπή θα συνεδριάσει την ερχόμενη Τρίτη.
‘Όλα αυτά σε ένα σκηνικό μεγάλης έντασης, αντεγκλήσεων και φραστικών υπερβολών, από το οποίο μπορεί κανείς να αντλήσει τα συμπεράσματά του.
Ας δούμε όμως τα γεγονότα…
Ακριβώς στην έναρξη της Διάσκεψης των Προέδρων (7/5) η πρόεδρος της Επιτροπής Σωφρονιστικού Συστήματος Βασιλική Κατριβάνου ανέλαβε να ενημερώσει για τις καταγγελίες της Λιάνας Κανέλλη και τις απειλές που εκτόξευσε εναντίον της ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γιάννη Λαγό. Μάλιστα ήταν ιδιαίτερα δεικτική κάνοντας λόγο για «αδιανόητη απειλή» τονίζοντας ότι οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής «απειλούν στους διαδρόμους ότι θα μας σκοτώσουν» και στην συνέχεια «παίζουν τις αθώες περιστέρες μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου». Χαρακτήρισε το περιστατικό «πάρα πολύ σοβαρό» θυμίζοντας μάλιστα ότι την ίδια περίοδο «δικάζονται για τις εγκληματικές τους πράξεις».
Η άμεση αντίδραση της Προέδρου της Βουλής, Ζωής Κωνσταντοπούλου ήταν να παραπέμψει το θέμα στην Πρόεδρο της Επιτροπής Δεοντολογίας Δέσποινα Χαραλαμπίδου, που ήταν παρούσα στην συνεδρίαση με την ιδιότητα του Γ’Αντιπροέδρου της Βουλής. Ζήτησε μάλιστα να παραδοθούν από την Β.Κατριβάνου όλα τα συγκεκριμένα έγγραφα πριν αποχωρήσει από την συνεδρίαση, αφού δεν είναι μέλος της Διάσκεψης των Προέδρων. Μάλιστα η κίνηση αυτή της Προέδρου της Βουλής, ερμηνεύθηκε από την Δ.Χαραλαμπίδου σχεδόν ως … διαταγή για την άμεση κίνηση τα απαιτούμενων διαδικασιών προκειμένου επιληφθεί της καταγγελίας. Χαρακτηριστική άλλωστε είναι η φράση που χρησιμοποίησε λίγες ώρες αργότερα η Πρόεδρος της Επιτροπής Δεοντολογίας, τοποθετούμενη για το θέμα σε συνεδρίαση της Επιτροπής για τις Γερμανικές Επανορθώσεις: «’Όπως διατάξατε στην διάσκεψη των προέδρων, ήδη έχω πει στις υπηρεσίες να συγκαλέσουν την επιτροπή δεοντολογίας για την επόμενη εβδομάδα».
Η Επιτροπή Δεοντολογίας θα συνεδριάσει το μεσημέρι της Τρίτης (12/5) και σύμφωνα με το άρθρο 43ο του Κανονισμού της Βουλής, αντικείμενο είναι εκτός από την εξέταση της καταγγελίας και την εκπόνηση συγκεκριμένης έκθεσης προς την Διάσκεψη των Προέδρων και η λήψη μέτρων. Συγκεκριμένα αναφέρεται στον κανονισμό πώς έχει αντικείμενο «εφόσον καλείται προς τούτο από τον Πρόεδρο της Βουλής ή με την έγκρισή του, να μελετά και να εισηγείται μέτρα και να παρεμβαίνει, όταν κρίνεται αναγκαίο, δημόσια για την προστασία και ενίσχυση του κύρους του κοινοβουλευτικού θεσμού και των Βουλευτών». Παράλληλα η συγκεκριμένη επιτροπή είναι επιφορτισμένη με την αρμοδιότητα «να μελετά τις δικογραφίες και να συντάσσει εκθέσεις προς τη Βουλή επί αιτήσεων άρσεως ασυλίας Βουλευτών, σύμφωνα με τα άρθρα 61 και 62 του Συντάγματος» πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορέσει να αιτηθεί την άρση της ασυλίας του βουλευτή της Χ.Α Γιάννη Λαγού σε περίπτωση που υπάρξει μηνυτήρια αναφορά με την κατηγορία της απειλής.
Αυτόκλητος υπερασπιστής το ΠΑΣΟΚ…
Αμέσως μετά τη παραπομπή της καταγγελίας στην Επιτροπή Δεοντολογίας (κι ενώ ήταν παρόντες οι εκπρόσωποι της Κ.Ο του ΚΚΕ, στην οποία μετέχει η καταγγέλλουσα Λιάνα Κανέλλη, Νίκος Καραθανασόπουλος και Γιώργος Λαμπρούλης) παρενέβη …ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ, Γιάννης Κουτσούκος προκειμένου να καταγγείλει την Ζωή Κωνσταντοπούλου με την φράση «δεν τολμάτε να καταδικάσετε το γεγονός εδώ απερίφραστα»!
«Αστειεύεστε;» ήταν η αρχική αντίδραση της Προέδρου της Βουλής, στην αιφνιδιαστική παρέμβαση, ενώ στην συνέχεια εγκάλεσε τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ για προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων, υποστηρίζοντας πώς δεν μπορεί να ασκείται αυτού του είδους η κριτική από ένα κόμμα που «επένδυσε πολιτικά στον ρατσισμό» καλώντας τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ τις όποιες αντιφασιστικές του τοποθετήσεις να τις επιδείξει επί της ουσίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η παρέμβαση του Γιάννη Κουτσούκου, δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά έκφραση μίας πολύ συγκεκριμένης τακτικής του ΠΑΣΟΚ που ακολουθείται με συστηματικό τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις πριν λίγες ημέρες ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος, Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος, είχε κάνει προσωπική επίθεση στην Ζωή Κωνσταντοπούλου αποκαλώντας την «μέγα χορηγό» της Χρυσής Αυγής και μιλώντας για «συμμαχία» του ΣΥΡΙΖΑ με το νεοναζιστικό κόμμα!. Τοποθετούμενος στην ολομέλεια της Βουλής στις 17/4 είχε υποστηρίξει ότι «πριν λίγες μέρες, όταν ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης (σ.σ ο Αντώνης Σαμαράς) μίλησε για λαθρομετανάστες, η κυρία Πρόεδρος είπε ότι είναι ρατσισμός. Σήμερα, όταν ένας Χρυσαυγίτης Βουλευτής χρησιμοποίησε την ίδια ορολογία, η Πρόεδρος πετούσε χαρταετό. Πιστεύω ότι εσείς δεν θέλετε να είστε ο μέγας χορηγός της Χρυσής Αυγής. Είμαι σίγουρος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει την επόμενη μέρα να έχει σύμμαχο τη Χρυσή Αυγή».
…και η Νέα Δημοκρατία!
Στην τοποθέτηση του ΠΑΣΟΚ συνεπικούρησε στην συνέχεια η Νέα Δημοκρατία. Ο κοινοβουλευτικός της εκπρόσωπος Κυριάκος Μητσοτάκης, ανέφερε ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου αρνήθηκε την φραστική καταδίκη μετά την καταγγελία και ότι «κρίνεστε πολιτικά γι αυτό» και «όλοι μπορούν να βγάλουν τα συμπεράσματά τους». Παράλληλα, υποστήριξε ότι η Πρόεδρος της Βουλής, δεν εξάντλησε απέναντι στην Χρυσή Αυγή τις θεσμικές της δυνατότητες. Αναφέρθηκε συγκεκριμένα στο άρθρο 11 του κανονισμού της Βουλής που προβλέπει μέτρα σε περίπτωση παρεκτροπής της συμπεριφοράς ενός βουλευτή που όμως αναφέρεται αποκλειστικά στις συνεδριάσεις εντός της Ολομέλειας της Βουλής, καθώς και στο άρθρο 5 που αφορά την ασφάλεια των χώρων της Βουλής, τα οποία ουσιαστικά δεν σχετίζονται με το περιστατικό που καταγγέλθηκε. Παράλληλα η Νέα Δημοκρατία κατηγόρησε την Πρόεδρο της Βουλής ότι αρνήθηκε να βάλει σε ψηφοφορία το αν θα συζητηθεί στην Διάσκεψη των Προέδρων ή στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, η καταγγελία της Λιάνας Κανέλλη. Ο ισχυρισμός διαψεύσθηκε εκ των πραγμάτων αφού στο τέλος της συνεδρίασης της Διάσκεψης των Προέδρων πραγματοποιήθηκε ψηφοφορία και υπερψηφίστηκε η πρόταση για παραπομπή του θέματος στην αρμόδια επιτροπή.
Αντίστοιχη ήταν η τοποθέτηση και των εκπροσώπων του Ποταμιού με τον Σπύρο Λυκούδη να δηλώνει πως «θα έπρεπε να έχετε ζητήσει και από τη Διάσκεψη των Προέδρων να έχει προχωρήσει στην πολιτική καταγγελία του γεγονότος» και τον Χάρη Θεοχάρη να υποστηρίζει πως η προεδρία της Βουλής έχει «πάρα πολύ γρήγορα αντανακλαστικά να κάνει ακόμη και ψηφίσματα ενάντια σε δηλώσεις αξιωματούχων τις Ευρωπαϊκής Ένωσης» ενώ «μπορούσε κάλλιστα να δείξουμε να ίδια αντανακλαστικά και στην καταδίκη αυτής της πράξης».
Η κόντρα με το ΚΚΕ
Το αίτημα του να συζητηθεί η καταγγελία της Λιάνας Κανέλλη, στην Διάσκεψη των Προέδρων έθεσαν κατά την διάρκεια της συνεδρίασης και αμέσως μετά την παρέμβαση του εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ και οι βουλευτές του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος (κοιν.εκπρόσωπος) και Γιώργος Λαμπρούλης (αντιπρόεδρος της Βουλής). Μάλιστα ο Ν.Καραθανασόπουλος αναφέρθηκε στην υπόθεση της φραστικής επίθεσης που είχε γίνει από τον υφυπουργό Παιδείας Γιώργο Στύλιο κατά την Λιάνας Κανέλλη θυμίζοντας πώς «καταδικάστηκε από το Προεδρείο, για τη στάση του και τη συμπεριφορά του» και σημειώνοντας ότι επιθυμία του ΚΚΕ είναι «η Διάσκεψη των Προέδρων να πάρει θέση και να καταδικάσει την απαράδεκτη αυτή ενέργεια και όχι να την παραπέμπουμε στις καλένδες της όποιας Επιτροπής». Μάλιστα σημείωσε ότι το θέμα πρέπει να μπει σε ψηφοφορία «αλλιώς θα αποχωρήσουμε».
Μάλιστα η τελευταία αυτή αναφορά έγινε με τους βουλευτές του ΚΚΕ να είναι όρθιοι γεγονός που ερμηνεύθηκε από την πρόεδρο της Βουλής ως προειλημμένη απόφαση για αποχώρηση. «Θα παραμείνετε όρθιος κατά αυτό τον τρόπο; Είναι κοινοβουλευτική συμπεριφορά αυτή, όρθιος και με ανοικτή την πόρτα στη Διάσκεψη; Εκβιάζετε;» ήταν η φράση που χρησιμοποίησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου επισημαίνοντας ότι έτσι «δεν υπάρχει διαδικασία» και «προφανώς, δεν θέλετε το αίτημά σας ούτε να συζητηθεί ούτε να αντιμετωπιστεί».
Αιτιολογώντας νωρίτερα την ενέργειά της να παραπέμψει το θέμα στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου σημείωσε πως οι ενέργειες του προέδρου πρέπει να κινούνται στην κατεύθυνση της διαφύλαξης των διαδικασιών και της κοινοβουλευτικής νομιμότητας σημειώνοντας πως η καταγγελία που μετέφερε στην Διάσκεψη των Προέδρων η Πρόεδρος της Επιτροπής για το σωφρονιστικό σύστημα, Βασιλική Κατριβάνου, περιγράφει «μια συμπεριφορά, η οποία, εφόσον ευσταθεί, είναι και αντικοινοβουλευτική και αντιδεοντολογική και παράνομη». Επίσης υποστήριξε ότι η Διάσκεψη των Προέδρων δεν πρέπει να μετατραπεί σε «οιονεί δικαστήριο το οποίο θα κρίνει σπεύδοντας» ενώ εγκάλεσε το ΚΚΕ λέγοντας πως «επιλέγετε να δημιουργήσετε ένα θέμα στάσης Προέδρου».
Οι βουλευτές του ΚΚΕ, αποχώρησαν από την διαδικασία και στην συνέχεια η Κ.Ο του κόμματος εξέδωσε ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία κατήγγειλε «τη στάση της προέδρου της Βουλής, η οποία με τη συμπεριφορά της έδωσε κάλυψη σε αυτή την τραμπουκική (σ.σ του βουλευτή της Χ.Α) συμπεριφορά, καθώς αρνήθηκε η διάσκεψη των Προέδρων να συζητήσει και να καταδικάσει το συγκεκριμένο περιστατικό, "παραπέμποντάς το στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής. Το γεγονός αυτό κατήγγειλαν οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ στη διάσκεψη των Προέδρων και αποχώρησαν από τη συνεδρίασή της. Επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που η πρόεδρος της Βουλής καλύπτει και εξωραΐζει τη Χρυσή Αυγή, η κυβέρνηση και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ οφείλουν να πάρουν θέση για το συγκεκριμένο περιστατικό».
Η καταγγελία της Λ.Κανέλλη
Η βουλευτής του ΚΚΕ, κατήγγειλε την φραστική επίθεση και τις απειλές που δέχθηκε από τον βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Γιάννη Λαγό, στο διάδρομο της Βουλής στην συνεδρίαση της Επιτροπής Σωφρονιστικού συστήματος την Πέμπτη (7/5). Σύμφωνα με τα πρακτικά της Επιτροπής η καταγγελία είχε ως εξής:
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Το λόγο έχει η κυρία Κανέλλη για να κάνει μια καταγγελία για κάτι που συνέβη πριν από λίγο.
ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ: Με συγχωρείτε, αλλά θέλω να καταγγείλω, ότι ο κ.Λαγός με απείλησε στην ψύχρα έξω από την αίθουσα αυτή λέγοντάς μου «θα ρθεις μωρή στο δικαστήριο και να δούμε τι θα πεις και πώς θα φύγεις από εκεί», γιατί ήμουν σήμερα μάρτυρας στη δίκη.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Κυρία Κανέλλη, γνωρίζουμε ότι ήσασταν μάρτυρας στη δίκη, γιατί ήμασταν και εμείς μάρτυρες στη δίκη.
ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ: Κάνω την καταγγελία για να μάθετε όλοι εδώ ότι με απείλησε.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Θα καταγραφεί η καταγγελία της κυρίας Κανέλλη, ότι έξω από την αίθουσα της Επιτροπής για το Σωφρονιστικό υπήρξε απειλή. Σας παρακαλώ, κυρία Κανέλλη, να επαναλάβετε.
ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ: Υπήρξε συγκεκριμένη απειλή λέγοντας «θα σε δω στο δικαστήριο και να δεις πώς θα φύγεις από εκεί». Λέω «με απειλείς;». Μου απαντάει «εγώ δεν σε απειλώ. Γιατί γουστάρεις; Άμα θέλεις κάνε μου μήνυση». Του λέω «εγώ δεν καταδέχθηκα να κάνω μήνυση στον Κασιδιάρη». Μάλιστα, την ώρα που βγήκα από την αίθουσα ήρθε προς την πλευρά μου και του είπα «σε παρακαλώ πολύ, δεν θέλω κανένα διάλογο». Εκείνος μου είπε «δεν είναι κανένας διάλογος. Εγώ σου λέω, πως όταν έρθεις στη δίκη να μου κάνεις και τον μάρτυρα, να δεις πώς θα φύγεις από εκεί μέσα». Αυτή, λοιπόν, είναι η καταγγελία μου και σας την καταθέτω.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΚΑΤΡΙΒΑΝΟΥ (Πρόεδρος της Επιτροπής): Πολύ καλά, κυρία Κανέλλη. Σας ευχαριστούμε. Είμαστε μάρτυρες και εμείς σε αυτή την δίκη που γίνεται και είναι πάρα πολύ σημαντική καίρια και ιστορική δίκη για την αντιμετώπιση του Νεοναζισμού στην Ελλάδα..
Δευτέρα 27 Απριλίου 2015
Category: Πρόσωπα
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Τετάρτη 22 Απριλίου 2015
Category: Πολιτισμός, Πρόσωπα
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στη Μαρίνα Πρεντούλη - Ο δρόμος της Αριστεράς Με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές στη Βρετανία, τον ερχόμενο Μάη, o σκηνοθέτης Κεν Λόουτς μιλά στον Δρόμο της Αριστεράς για τις τάσεις που διαμορφώνονται στη χώρα του, αλλά και τις δυνατότητες της Αριστερής Ενότητας. Επίσης, αναφέρεται στο χαρακτήρα της Ε.Ε. και τις αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Μιλώντας για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, σημειώνει τη σημασία ενός κινήματος αλληλεγγύης στον ελληνικό λαό.
Στις 7 Μαΐου θα διεξαχθούν οι βουλευτικές εκλογές στη Μεγάλη Βρετανία. Τα γκάλοπ δείχνουν ντέρμπι μεταξύ Εργατικών και Συντηρητικών. Πώς βλέπετε την κατάσταση και τι σηματοδοτούν αυτές οι εκλογές;
Πιστεύω ότι το Εργατικό Κόμμα και οι Συντηρητικοί είναι δύο δεξιά κόμματα, με το δεύτερο να είναι πιο ακραίο. Το Εργατικό Κόμμα ειρωνικά ονομάζεται «Εργατικό», όμως δεν εκπροσωπεί την Εργασία, αλλά το Κεφάλαιο. Προσπαθεί να περιορίσει τις επιπτώσεις της οικονομίας της αγοράς, ενώ οι Συντηρητικοί είναι πιο ακραίοι, πιο αδίστακτοι στην προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων. Επομένως, διαφέρουν στο βαθμό ακρότητας, όχι στις αρχές.
Πέρα από τα δύο πρώτα κόμματα, ενισχυμένη παρουσία θα έχουν και το Κόμμα Ανεξαρτησίας (UKIP) αλλά και το Εθνικό Σκωτσέζικο Κόμμα (SNP). Το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα μπορεί να σχηματιστεί αυτοδύναμη κυβέρνηση…
Ελπίζω τρίτο κόμμα να αναδειχτεί το SNP, γιατί βρίσκεται αριστερότερα των Εργατικών. Αναμφισβήτητα, δεν πρόκειται για κόμμα της σοσιαλιστικής Αριστεράς, την οποία υποστηρίζω. Ωστόσο, είναι πιο αριστερό σοσιαλδημοκρατικό από τους Εργατικούς και θα παρασύρει προς τα αριστερά τους Εργατικούς, όπως άλλωστε και οι Πράσινοι· και αυτό είναι καλό. Επίσης καλό θα ήταν να κέρδιζαν οι Εργατικοί τις εκλογές, γιατί η Αριστερά ενισχύεται όταν οι Εργατικοί κυβερνούν. Αντίθετα, αποδυναμώνεται όταν οι Συντηρητικοί κυβερνούν, αφού τότε δίνεται προτεραιότητα στην εκδίωξη των Συντηρητικών από την κυβέρνηση και έτσι ενισχύονται οι Εργατικοί. Ωστόσο, υπάρχουν διάφορα ζητήματα σχετικά με την εκλογική διαδικασία καθώς δεν έχουμε αναλογικό εκλογικό σύστημα. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν πρακτικές συνέπειες αναλόγως του ποιον θα ψηφίσεις.
Παραδοσιακά η Αριστερά δυσκολεύεται να έχει ανεξάρτητη έκφραση στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η Αριστερή Ενότητα είναι ένα κόμμα που ιδρύθηκε σχετικά πρόσφατα. Τι δυσκολίες αντιμετωπίζει και πώς βλέπετε την παρέμβασή της;
Η μεγαλύτερη δυσκολία έγκειται στο ίδιο το εκλογικό σύστημα, γιατί με το πλειοψηφικό σύστημα των μονοεδρικών, αν ψηφίσεις κόμμα που βρίσκεται αριστερότερα των Εργατικών, υπάρχει ο κίνδυνος να εκλεγεί η Δεξιά, γιατί δεν έχεις δεύτερο εκλεγμένο. Επομένως, πιστεύω πως είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρώσει δύναμη η Αριστερά. Περισσότερες ελπίδες έχει στις τοπικές εκλογές ή στις Ευρωεκλογές, όπου υπάρχει αναλογικότερη εκπροσώπηση. Η ελπίδα για την Αριστερή Ενότητα βρίσκεται στη δουλειά που θα κάνει πέραν των εκλογών, δηλαδή, στο να υποστηρίξει και να οργανώσει πολιτικές καμπάνιες κ.λπ. Πιστεύω πως πρέπει να μεγαλώσει. Τώρα αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις, οι οποίες αποτελούν μια δοκιμασία απόδειξης της αποφασιστικότητας αλλά και της ικανότητας των ηγετών της. Γιατί, το να έχει κανείς σωστές θέσεις δεν σημαίνει πως έχει και τις αντίστοιχες οργανωτικές και πολιτικές δυνατότητες. Προφανώς συμφωνώ με τις περισσότερες θέσεις της Αριστερής Ενότητας, της οποίας είμαι απλό μέλος. Όμως, πιστεύω πως δοκιμάζεται η ηγεσία της αν μπορεί να πετύχει κάτι πέρα από το να είναι ένα μικρό αριστερό κόμμα.
Πώς κρίνετε την αδυναμία της ευρωπαϊκής Αριστεράς να αρθρώσει μια κριτική στο αντιδημοκρατικό μοντέλο της Ε.Ε.; Το UKIP στο Ηνωμένο Βασίλειο ή η Λεπέν στη Γαλλία ασκούν τη δική τους κριτική…
Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για την Αριστερά. Θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να μείνουμε και να τη μεταρρυθμίσουμε πλήρως ή μάλλον, να την επανασχεδιάσουμε, γιατί αυτή πρέπει να βρίσκεται στην υπηρεσία των λαών και όχι των επιχειρήσεων. Επί του παρόντος, το μοντέλο της Ε.Ε. προωθεί τις ιδιωτικοποιήσεις και την απορρύθμιση της αγοράς εργασίας (το ξέρετε καλύτερα από εμένα). Έχουμε να κάνουμε με μια Ευρώπη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Όμως, αυτό που χρειαζόμαστε είναι μια Ευρώπη της αλληλεγγύης των λαών, προς το συμφέρον των λαών και μια Ευρώπη σχεδιασμένης οικονομίας και δημόσιων και δημοκρατικά ελεγχόμενων μέσων παραγωγής. Η Αριστερά δεν διατυπώνει αυτές τις ιδέες. Ένα μέρος της Αριστεράς λέει «έξω από την Ε.Ε.». Καταλαβαίνω γιατί, αλλά το θεωρώ λάθος. Πρέπει να μείνουμε στην Ε.Ε. και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στην Ελλάδα ή και στην Ισπανία.
Παρακολουθείτε τις εξελίξεις στην Ελλάδα; Πώς βλέπετε την κατάσταση μετά τις πρόσφατες εκλογές;
Είναι δύσκολο να έχει κανείς μια καλά τεκμηριωμένη άποψη από μακριά. Σαφώς, οι Γερμανοί και η Μέρκελ τα κάνουν όλα δύσκολα, οι τραπεζίτες συμπεριφέρονται ως τραπεζίτες και οι Ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες υποστηρίζουν τη Μέρκελ, όπως πάντα. Τα συνδικάτα σε ολόκληρη την Ευρώπη πρέπει να δείξουν την υποστήριξή τους και οι λαοί το ίδιο, μέσα από επιτροπές στήριξης της Ελλάδας. Αναμφίβολα, κάτι τέτοιο είναι δύσκολο, γιατί η Δεξιά ελέγχει τα βασικά ΜΜΕ. Βεβαίως, παρ’ ότι είναι δύσκολο, αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι’ αυτό.
Πώς παρουσιάζουν τα βρετανικά ΜΜΕ την κατάσταση στην Ελλάδα;
Εκτιμώ πως υπάρχει κάποια συμπάθεια για την Ελλάδα, όμως αυτό που επικρατεί είναι πως η Ελλάδα πρέπει, όπως όλοι, να αποπληρώνει τα δάνειά της και πως έτσι είναι πλασμένος ο κόσμος. Οι Έλληνες φαίνονται συμπαθείς, όμως τα ΜΜΕ λένε πως κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από τους νόμους του τραπεζιτικού συστήματος. Βεβαίως, όσοι υποστηρίζουν την Ελλάδα προσπαθούν, όταν τους δίνεται η δυνατότητα, να επιχειρηματολογούν για το αντίθετο. Σαφώς, πρόκειται για πολιτικό, παρά για νομικό πρόβλημα.
Ας μιλήσουμε για το έργο σας. Υποστηρίζετε τους αγώνες της εργατικής τάξης και των λαών, αυτό είναι φανερό στις ταινίες σας. Ποια είναι τα θετικά στοιχεία που αποκομίσατε από αυτή τη στάση σας και ποια προβλήματα αντιμετωπίσατε εξαιτίας της;
Η δύσκολη περίοδος ήταν η δεκαετία του ’80, όταν ήταν δύσκολο να πάρεις έργα. Εγώ, μάλιστα, είχα φιλμ, τηλεοπτικές εκπομπές, ακόμα και θεατρικά έργα που κατά κάποιο τρόπο απαγορεύτηκαν, γιατί ήταν αντίθετα στο Σιωνισμό και το Ισραήλ. Εν τέλει, χρειάστηκε να κάνω διαφημίσεις για να επιβιώσω στο χώρο, και αυτό δεν ήταν ευχάριστο. Αυτή ήταν η αρνητική πλευρά. Από την άλλη, ήμουν αρκετά τυχερός γιατί βρήκα ένα «παρθένο έδαφος» στην ευρωπαϊκή παραγωγή ταινιών, εργαζόμενος με συγγραφείς και παραγωγούς. Τώρα όμως είναι πιο δύσκολο, γιατί η ευρωπαϊκή παραγωγή ταινιών, έχει καταστεί ακόμα πιο δύσκολη.
Πόσο δύσκολη ήταν, λοιπόν, η ανάμειξη της πολιτικής με την καριέρα σας;
Νομίζω πως αυτό το κάνει κανείς, ούτως ή άλλως. Είτε το συνειδητοποιείς είτε όχι, αν αξίζει να το κάνεις ή όχι, αυτό φαίνεται στο έργο που αναλαμβάνεις, στις ιστορίες από τις οποίες έλκεσαι… Το αποκαλύπτεις, ακόμα κι αν θες να το αποκρύψεις. Πρέπει να είσαι δεξιός για να γράφεις για τις μεγάλες αμερικανικές υπερπαραγωγές, δεν μπορεί να είσαι κρυφοκομμουνιστής! Πιστεύω πως, σε κάθε περίπτωση, ό,τι είσαι αναδεικνύεται στις ταινίες σου.
Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Δεν ξέρω. Αφού μιλήσουμε με τη Rebecca, την παραγωγό ταινιών (σ.μετ. την Rebecca O’Brien, με την οποία συνεργάζεται) ίσως κάνουμε κάτι, πολύ μικρό. Θα ήταν βέβαια καλύτερο να ήμουν δέκα χρόνια νεότερος!
Ίσως μπορούμε να σας πείσουμε να κάνετε κάποια ταινία για την Ελλάδα…
Χρειάζεται να είναι κανείς νεότερος, να είναι Έλληνας ή να γνωρίζει έστω τη γλώσσα. Αλλιώς, έρχεσαι σαν τουρίστας… Δεν ξέρω. Πάντως, ποτέ μη λες ποτέ!
Πριν από λίγες μόνο μέρες έφυγαν από τη ζωή ο Γκίντερ Γκρας και ο Εντουάρντο Γκαλεάνο. Τι σκέψεις σας γεννά η απώλειά τους;
Οι άνθρωποι της γενιάς του Γκρας είχαν μια ξεχωριστή εμπειρία. Τα χρόνια του φασισμού. Ο Γκρας ήταν σε θέση να μιλήσει γι’ αυτά και μάλιστα όπως κανείς και καμία άλλη γενιά, αφού, άλλωστε, τα βίωσε. Καθώς χάνουμε τέτοιους ανθρώπους αυτή η δυνατότητα δεν επαναλαμβάνεται. Σαφώς το έργο του παραμένει, όπως και το έργο του Γκαλεάνο και τα βιβλία του για τη Λατινική Αμερική. Είχε μια ιδιαίτερη οπτική… Γενικά, οι άνθρωποι της γενιάς εκείνης είχαν μια ιδιαίτερη αίσθηση της πολιτικής, γιατί καταλάβαιναν τη γλώσσα της εποχής τους. Αναμφίβολα, ο Γκαλεάνο είχε μάθει από πολύ νωρίς ότι η πολιτική βασίζεται στις κοινωνικές τάξεις. Οι άνθρωποι της σημερινής γενιάς δεν έχουν αυτομάτως αυτή την αντίληψη για την πολιτική, ότι δηλαδή πρόκειται για πάλη των τάξεων. Οι άνθρωποι της γενιάς του Γκαλεάνο, ωστόσο, την είχαν. Πρόκειται για μεγάλη απώλεια.
Μετάφραση: Πέτρος Αλ Αχμάρ
Category: Πρόσωπα
Ένταλμα σύλληψης σε βάρος του επιχειρηματία κ. Λεωνίδα Μπόμπολα εκδόθηκε από τον οικονομικό εισαγγελέα κ. Παναγιώτη Αθανασίου.
Σύμφωνα με πληροφορίες τελικά ο ίδιος ο επιχειρηματίας εμφανίστηκε στην
Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών, όπου του επιδόθηκε δίωξη για φοροδιαφυγή
και ξέπλυμα, συνολικά ποσού 4 εκατομμυρίων ευρώ.
Σύμφωνα με έγκυρες πηγές πλήρωσε το ποσό των 1,8 εκατ. ευρώ και θα αφεθεί ελεύθερος ενώ έγινε και αναστολή της δίωξης του.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο οικονομικός εισαγγελέας κ. Αθανασίου έδωσε εντολή να ασκηθεί η δίωξη για το ποσό αυτό φοροδιαφυγής, όταν πριν από ημέρες ειδοποιήθηκε ο επιχειρηματίας από τη Διεύθυνση Μεγάλου Πλούτου του υπουργείου οικονομικών να πληρώσει το ποσό των 2 εκατ. ευρώ αλλά δεν ανταποκρίθηκε. Στη συνέχεια εκδόθηκε το ένταλμα για το ποσό αυτό και όταν εμφανίστηκε σήμερα του επιδόθηκε και νέα δίωξη για τα άλλα 2 εκατ. ευρώ. Τα ποσά αυτά προκύπτουν από τη λίστα Λαγκάρντ και τις καταθέσεις του συγκεκριμένου και άλλων μελών της οικογενείας του. Ο αδελφός του πάντως, Φώτης Μπόμπολας, έχει ήδη καταβάλει το ποσό των 1,8 εκ. ευρώ.
Σύμφωνα με έγκυρες πηγές πλήρωσε το ποσό των 1,8 εκατ. ευρώ και θα αφεθεί ελεύθερος ενώ έγινε και αναστολή της δίωξης του.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο οικονομικός εισαγγελέας κ. Αθανασίου έδωσε εντολή να ασκηθεί η δίωξη για το ποσό αυτό φοροδιαφυγής, όταν πριν από ημέρες ειδοποιήθηκε ο επιχειρηματίας από τη Διεύθυνση Μεγάλου Πλούτου του υπουργείου οικονομικών να πληρώσει το ποσό των 2 εκατ. ευρώ αλλά δεν ανταποκρίθηκε. Στη συνέχεια εκδόθηκε το ένταλμα για το ποσό αυτό και όταν εμφανίστηκε σήμερα του επιδόθηκε και νέα δίωξη για τα άλλα 2 εκατ. ευρώ. Τα ποσά αυτά προκύπτουν από τη λίστα Λαγκάρντ και τις καταθέσεις του συγκεκριμένου και άλλων μελών της οικογενείας του. Ο αδελφός του πάντως, Φώτης Μπόμπολας, έχει ήδη καταβάλει το ποσό των 1,8 εκ. ευρώ.
Δευτέρα 20 Απριλίου 2015
Category: Πρόσωπα
Πέμπτη 15 Απριλίου, Πέμπτη του Πάσχα,
Πέμπτη της Διακαινησίμου. Η Πλάσις εκαινώθη, ξανάνιωσε, έγινε
καινούργια, διά της Αναστάσεως του Κυρίου. Μαζί με την Πλάση,
εκαινώθησαν και τα ελληνικά ΜΜΕ, που ανακάλυψαν αίφνης και ω του
θαύματος τους αγώνες των εργαζομένων. Των συγκεκριμένων εργαζομένων της
"Eldorado Gold", που κατά την κάθοδό τους από την Χαλκιδική στην Αθήνα
έτυχαν υποδοχής ηρώων. Τους υποδέχθηκαν τα ΜΜΕ με τον ίδιο ενθουσιασμό
που είχαν υποδεχθεί στο παρελθόν τους αγρότες, τους ναυτεργάτες, τους
καθηγητές, τους δασκάλους. Τους έραναν με άνθη και τους μεν και τους δε,
μόνο που στην περίπτωση των δε -των αγροτών, των ναυτεργατών κ.λπ.- τα
άνθη έπεσαν στα κεφάλια τους, μαζί με τις γλάστρες.
Σαν μανιάτισσες μοιρολογίστρες κλαίγανε στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες για τις 950 θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν να χαθούν αν σταματήσει η περιβαλλοντοκτόνος εξόρυξη της Χαλκιδικής. Κλαίνε για τους 950 αυτοί που εκτόξευσαν με την προπαγάνδα τους την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο. Κλαίνε για τους 950 αυτοί που γέλαγαν όταν απολύονταν εν μιά νυκτί οι 3.000 της ΕΡΤ, όταν ρίχνονταν στα σκυλιά οι καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες, η Δημοτική Αστυνομία, οι καθηγητές των ΕΠΑΛ. Δεν είναι ζήτημα αριθμών, ακόμη και η μία θέση εργασίας είναι πολύτιμη και γι΄ αυτόν που την χάνει και για την οικονομία. Ας κλάψει όμως κάποιος άλλος για τη χαμένη θέση κι όχι οι κροκόδειλοι των δελτίων, όχι, που να πάρει ο διάολος, οι πρετεντέρηδες και οι μπάμπηδες.
Μέρα με τη μέρα, τα συστημικά ΜΜΕ γίνονται εντελώς ξεδιάντροπα, ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα δεν κρατούν πλέον. Παράδειγμα το μαγκαζίνο του ραδιοφωνικού Σκάι με τη Σία Κοσιώνη, την ημέρα που συζητιόταν στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τις φυλακές. Βγαίνει η δημοσιογράφος που καλύπτει τη Βουλή και δίνει το ρεπορτάζ με πληρότητα και αντικειμενικότητα, αυτά είπε ο υπουργός Νίκος Παρασκευόπουλος, αυτά απάντησαν, σε έντονο ύφος, ο Βασίλης Κικίλιας και η Ντόρα Μπακογιάννη. Ωραία, λέει η κ. Κοσιώνη, ας ακούσουμε τώρα και τα ηχητικά. Ποια ηχητικά ακούσαμε; Τα οργισμένα ηχητικά του Κικίλια και της Ντόρας. Το ηχητικό του υπουργού δεν το ακούσαμε ποτέ, ακούσαμε τους εξοργισμένους και δεν ακούσαμε ποτέ εκείνον που τους εξόργισε.
Έγιναν κι άλλα ωραία εκείνη την ημέρα. Ο κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Ν.Δ. Άδωνις Γεωργιάδης είπε από το βήμα της Βουλής στον υπουργό Εσωτερικών Νίκο Βούτση «να προσέχετε που βάζετε τα γενετήσιο μόριό σας και την υπογραφή σας», προκαλώντας οργασμό στα κανάλια που αναπαρήγαγαν κατά κόρον τη γελοία ατάκα, χωρίς να δείξουν την αντίδραση του υπουργού. Ευτυχώς, ο Νίκος Βούτσης απάντησε στους άμεσα ενδιαφερόμενους με τον προσήκοντα τρόπο: «Το μακρύ σας χέρι στην επικοινωνία και την κατασυκοφάντηση που γίνεται θα κοπεί από τη ρίζα του».
Αμήν και πότε.
Γιώργος Ανανδρανιστάκης
Σαν μανιάτισσες μοιρολογίστρες κλαίγανε στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες για τις 950 θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν να χαθούν αν σταματήσει η περιβαλλοντοκτόνος εξόρυξη της Χαλκιδικής. Κλαίνε για τους 950 αυτοί που εκτόξευσαν με την προπαγάνδα τους την ανεργία στο 1,5 εκατομμύριο. Κλαίνε για τους 950 αυτοί που γέλαγαν όταν απολύονταν εν μιά νυκτί οι 3.000 της ΕΡΤ, όταν ρίχνονταν στα σκυλιά οι καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες, η Δημοτική Αστυνομία, οι καθηγητές των ΕΠΑΛ. Δεν είναι ζήτημα αριθμών, ακόμη και η μία θέση εργασίας είναι πολύτιμη και γι΄ αυτόν που την χάνει και για την οικονομία. Ας κλάψει όμως κάποιος άλλος για τη χαμένη θέση κι όχι οι κροκόδειλοι των δελτίων, όχι, που να πάρει ο διάολος, οι πρετεντέρηδες και οι μπάμπηδες.
Μέρα με τη μέρα, τα συστημικά ΜΜΕ γίνονται εντελώς ξεδιάντροπα, ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα δεν κρατούν πλέον. Παράδειγμα το μαγκαζίνο του ραδιοφωνικού Σκάι με τη Σία Κοσιώνη, την ημέρα που συζητιόταν στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης για τις φυλακές. Βγαίνει η δημοσιογράφος που καλύπτει τη Βουλή και δίνει το ρεπορτάζ με πληρότητα και αντικειμενικότητα, αυτά είπε ο υπουργός Νίκος Παρασκευόπουλος, αυτά απάντησαν, σε έντονο ύφος, ο Βασίλης Κικίλιας και η Ντόρα Μπακογιάννη. Ωραία, λέει η κ. Κοσιώνη, ας ακούσουμε τώρα και τα ηχητικά. Ποια ηχητικά ακούσαμε; Τα οργισμένα ηχητικά του Κικίλια και της Ντόρας. Το ηχητικό του υπουργού δεν το ακούσαμε ποτέ, ακούσαμε τους εξοργισμένους και δεν ακούσαμε ποτέ εκείνον που τους εξόργισε.
Έγιναν κι άλλα ωραία εκείνη την ημέρα. Ο κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος της Ν.Δ. Άδωνις Γεωργιάδης είπε από το βήμα της Βουλής στον υπουργό Εσωτερικών Νίκο Βούτση «να προσέχετε που βάζετε τα γενετήσιο μόριό σας και την υπογραφή σας», προκαλώντας οργασμό στα κανάλια που αναπαρήγαγαν κατά κόρον τη γελοία ατάκα, χωρίς να δείξουν την αντίδραση του υπουργού. Ευτυχώς, ο Νίκος Βούτσης απάντησε στους άμεσα ενδιαφερόμενους με τον προσήκοντα τρόπο: «Το μακρύ σας χέρι στην επικοινωνία και την κατασυκοφάντηση που γίνεται θα κοπεί από τη ρίζα του».
Αμήν και πότε.
Γιώργος Ανανδρανιστάκης
πηγή: Αυγή
Σάββατο 18 Απριλίου 2015
Για «ωμή παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου» κάνει λόγο ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σε ανακοίνωσή του
«Η εκκένωση του Πανεπιστημίου Αθηνών από τους συνολικά δεκατέσσερις (14) αυτοαποκαλούμενους «αντιεξουσιαστές», υπό των αστυνομικών δυνάμεων, αποτελεί ξεκάθαρα ωμή παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου.
Category: Πρόσωπα
«Ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία έπειτα από εντολή του λαού, ο οποίος είπε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει πλέον να εφαρμόζει τις πολιτικές των Βρυξελλών και πως οι γερμανικές τράπεζες καταστρέφουν τη χώρα», σχολίασε ο Τσόμσκι για να προσθέσει ευθύς αμέσως ότι η επίδραση των πολιτικών αυτών, πράγματι αύξησε το ελληνικό χρέος. «Το 50% των νέων είναι άνεργοι και περίπου το 40% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Η Ελλάδα καταστρέφεται», υπογράμμισε ο αμερικανός καθηγητής.
Παρασκευή 17 Απριλίου 2015
at Παρασκευή, Απριλίου 17, 2015
Category: Πρόσωπα
Ο Πολ Κρούγκμαν σημείωσε πως «οι Ευρωπαίοι νομίζουν ότι οι Αμερικανοί δεν μπορούν να καταλάβουμε τι γίνεται, όμως η Ε.Ε. είναι πολύ σοβαρό σχέδιο και πρέπει να υποστηριχθεί και από την άλλη όχθη του Ατλαντικού».
Ο κ. Κρούγκμαν έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για τον «ιό του αποπληθωρισμού», παρομοιάζοντας την Ευρώπη με την Ιαπωνία: «Η Ευρώπη μοιάζει με την Ιαπωνία χωρίς την κοινωνική συνοχή. Όλη η κατάσταση χειροτέρεψε λόγω κακής διάγνωσης». «Πρέπει να καταλάβουμε τι πήγε στραβά τα τελευταία έξι χρόνια», επισήμανε και παραδέχτηκε ότι «πολλοί πιστεύουν πως το ευρώ ήταν λάθος, αλλά τώρα δεν μπορούμε να το αναιρέσουμε».
Τάχθηκε υπέρ των μεταρρυθμίσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο -κυρίως- στο ευρωσύστημα, υποστηρίζοντας ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να κερδίσει χρόνο, προκειμένου να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Χαρακτήρισε μάλιστα «καταστροφή» τον χαμηλό ευρω-πληθωρισμό και μίλησε για περαιτέρω τραπεζική ένωση και δημοσιονομική ενοποίηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Ο διακεκριμένος οικονομολόγος ήρθε στην Ελλάδα ως προσκεκλημένος του Ινστιτούτου Ερευνών και Πολιτικής Στρατηγικής για την Ανάπτυξη και τη Διακυβέρνηση (ADGI-INERPOST) στο πλαίσιο εκδήλωσης του Megaron Plus.
Συνάντηση Τσίπρα - Κρούγκμαν με τον το Σάββατο
Εν τω μεταξύ, το Σάββατο στις 12:30 το μεσημέρι ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα έχει συνάντηση με τον Πολ Κρούγκμαν στο Μέγαρο Μαξίμου.
Πηγή TVXS
Κυριακή 12 Απριλίου 2015
Category: Ιδεο-γραφήματα, Ιστορία, Πρόσωπα
μετάφραση: Κ.Δ.
Η Frances Saunders έγινε παγκοσμίως γνωστή, πέρα από τη στενή κοινότητα των ιστορικών, το 1999 με τη μελέτη της «Who paid the piper? CIA and the Cultural Cold War». Ήταν μια μελέτη-σταθμός, η οποία καθιέρωσε τη χρήση του όρου Πολιτισμικός Ψυχρός Πόλεμος, και η οποία αποκάλυπτε πώς στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου οργανώθηκε, με μυστικό οργανωτή τη CIA, ένα τεράστιο δίκτυο με εκδόσεις, εκθέσεις ζωγραφικής, θεατρικές παραστάσεις, υποτροφίες. Στόχος ήταν η προώθηση των αμερικανικών αξιών, ως αντίπαλο δέος στην ηγεμονίας της Αριστεράς και της ΕΣΣΔ στον χώρο του πολιτισμού. Στο άρθρο που ακολουθεί (δημοσιεύτηκε στο τελευταίο τεύχος του London Review of Books, 9.4.2015· σήμερα παραθέτουμε μεταφρασμένα κάποια αποσπάσματα) η Σώντερς, με αφετηρία τον φάκελο του Χομπσμπάουμ που δημοσιοποιήθηκε το φθινόπωρο, μας εισάγει στον χώρο του βρετανικού αντικομμουνισμού και των μυστικών υπηρεσιών.
ΕΝΘΕΜΑΤΑ
Στις 25 Ιανουαρίου 1933, ο δεκαεξάχρονος Έρικ Χομπσμπάουμ συμμετείχε σε πορεία που διέσχιζε το κέντρο του Βερολίνου, μαζί με χιλιάδες συντρόφους του, ως τα κεντρικά γραφεία του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD). Πέντε μέρες αργότερα, στις 30 Ιανουαρίου, ο Αδόλφος Χίτλερ ορκιζόταν καγκελάριος της Γερμανίας. Αρχές Απριλίου, ένας θείος έφτανε στο Βερολίνο για να μεταφέρει τον Χομπσμπάουμ στο ασφαλές Λονδίνο, όπου είχε εγκατασταθεί ο παππούς του από το 1870. Την εβδομάδα που ο Χομπσμπάουμ έφευγε απο το Βερολίνο, o Γκάι Λίντελ ο γερμανομαθής υπαρχηγός αντικατασκοπείας της ΜΙ5 έφτανε εκεί από το Λονδίνο.
Η Βρετανική Μυστική Υπηρεσία, η γνωστή ΜΙ5, έδωσε στη δημοσιότητα τον φάκελο του Έρικ Χομπσμπάουμ το φθινόπωρο του 2014. Ο Χομπσμπάουμ, που επιθυμούσε για χρόνια να τον δει, είχε πεθάνει δυο χρόνια πριν, στα 95 του. Στα απομνημονεύματά του, με τίτλοΣυναρπαστικά χρόνια, προειδοποιούσε για τις αυτοβιογραφικές «μεταθανάτιες έρευνες όπου το πτώμα υποκρίνεται ότι είναι ο ιατροδικαστής», αλλά οποιεσδήποτε αιτιολογίες και να συμπεριελάμβανε για τις πράξεις του ως αποδεικτικά στοιχεία δεν θα μπορούσε να διαβάσει το φάκελο του, αφού εκ των πραγμάτων, απουσίαζε. Είναι άγραφος νόμος της ΜΙ5 ότι τα Προσωπικά Αρχεία (ΠΑ) αποκαλύπτονται μόνο μετά τον θάνατο αυτών τους οποίους αφορούν. Ένας ακόμη άγραφος νόμος, μεταξύ πολλών άλλων, είναι ότι τέτοιου είδους υλικό δημοσιοποιείται μετά από πενήντα χρόνια, πράγμα που εξηγεί γιατί ο Φάκελος Hobsbawm, που βρίσκεται πλέον στα Εθνικά Αρχεία στο Kew, σταματάει στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Ο υπόλοιπος παραμένει κλειστός.
Σε αυτό το έλλειμμα πρέπει να προστεθούν τα κενά στο Αρχείο, που αφέθηκαν από τους υπεύθυνους για τον αποχαρακτηρισμό των διαβαθμισμένων εγγράφων (μια κομψή λέξη για τους λογοκριτές), τα τεχνάσματα της σιωπής, στα οποία υποκρύπτεται η εξαπάτηση. Πολλά ονόματα παραλήφθηκαν, ενώ κάποιες σελίδες αφαιρέθηκαν τελείως και αντικαταστάθηκαν με ένα λευκό χαρτί, όπου μπήκε μια σφραγίδα με αυτό το γραμματικώς απωθητικό μήνυμα: ΤΟ ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΕΓΓΡΑΦΟ ΠΑΡΑΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΒΑΣΕΙ ΤΗΣ ΠΑΡ/ΦΟΥ 3(4) ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΠΕΡΙ ΕΘΝΙΚΩΝ ΑΡΧΕΙΩΝ 1958.
Η παράγραφος 3(4) επιτρέπει να παραμείνει κλειστό ένα αρχείο για «ειδικό λόγο», ο οποίος δεν χρειάζεται να διευκρινιστεί. Κανένας λόγος δεν δίνεται ούτε για την απουσία ενός ολόκληρου ντοσιέ από τον Φάκελο Hobsbawm. Παραμένει κλειστό; Χάθηκε στη μεταφορά; Καταστράφηκε; Επίσης, ως συνήθης πρακτική της ΜΙ5, παραμένει κλειστό για το κοινό το Αρχείο με την αξιολόγηση της υπηρεσίας πληροφοριών, η εργασία δηλαδή που είχε γίνει με βάση το υλικό που είχαν συλλέξει (μέσω παρακολούθησης, πληροφοριοδοτών, μυστικών αστυνομικών κλπ) .
Καλώς ήλθατε στο Τρίγωνο των Βερμούδων των μελετών της υπηρεσίας πληροφοριών! Για τον ερευνητή είναι σαν χειροκίνητη πτήση χωρίς το εγχειρίδιο, κατά την οποία κάτι ξαφνικά τον ρουφάει κάτι απ’ τον ουρανό και τον εξαφανίζει στα μυστηριώδη Τάρταρα του αρνητικού χώρου. Υπάρχει πολύ λίγο φως εκεί κάτω, δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβεις την ώρα από τη θέση του Ήλιου στον ουρανό, και άρα πρέπει να χρησιμοποιήσεις όλες τις αισθήσεις σου.
Για παράδειγμα, μπορούμε να συμπεράνουμε κάτι με την αφή: το βάρος του Φακέλου Hobsbawm. Ένα ΠΑ είναι σαν ιατρικός φάκελος: ξεκινάει με μια λεπτή σελίδα και μετά, όπως προχωράει η διάγνωση, το μέγεθός του ακολουθεί τη σοβαρότητα της ασθένειας που καταγράφεται (μια ακόμα ομοιότητα είναι ότι το πρόσωπο γίνεται ολοένα και πιο αφηρημένο). Το ΠΑ 211.764 έχει βάρος περίπου 1.000 σελίδων. Είναι ταξινομημένες σε χρονολογική σειρά, χωρισμένες σε τόμους και πιασμένες με τα χαρακτηριστικά κορδονάκια που χρησιμοποιεί το Βρετανικό Δημόσιο. Ξεκινούν από τον Ιούνιο του 1942 και φτάνουν ως τον του Δεκέμβριο 1963. Ο Χομπσμπάουμ θεωρείτο ένας «σκληροπυρηνικός» (hardliner) ή «Κατηγορίας Α» κομμουνιστής και ο φάκελός του έμεινε «ενεργός» (και ο ίδιος υπό παρακολούθηση) για δεκαετίες μετά, πιθανόν μέχρι το 1994, όταν το τμήμα που ασχολούνταν με τέτοιες υποθέσεις υποτίθεται ότι έκλεισε. Χάρη στο γεγονός ότι έζησε τόσο πολύ, ο Xομπσμπάουμ πρέπει να έχει ένα από τα μεγαλύτερα ΠΑ στους καταλόγους της ΜΙ5.
H μυρωδιά των αρχείων
Έπειτα, είναι η μυρωδιά του φακέλου, τα φυσικά κατάλοιπα από μελάνι και καρμπόν, από το ριζόχαρτο και τα πολλά χέρια που τον φυλλομέτρησαν, τα σαλιωμένα ακροδάκτυλα που γύριζαν τις σελίδες. Κι αυτή η ιδιαίτερη οσμή του αρχειακού υλικού, ελαφρώς όξινη, από μουχλιασμένα σωματίδια σκόνης και χρόνου. Φευγαλέα ίχνη, σαν τη μυρωδιά του κορδίτη αρκετά μετά την εκπυρσοκρότηση του όπλου. Όταν το αναφέρω αυτό στον Ντέιβιντ Κόρνουελ/Τζων λε Καρέ λέει: «Μπορώ ακόμα και τώρα να την αισθανθώ στα ρουθούνια μου». Οι ιστορικοί, όπως και οι κατάσκοποι, χρειάζονται μια ευαίσθητη μύτη, σαν το «Sniff-sniff» του Τζ. Όργουελ, για την ανακάλυψη όλων των βρωμερών μικρών ορθοδοξιών που τώρα αντιπαλεύουν την ψυχή μας. (Kαι, εν καιρώ, όλες οι εξερευνήσεις του Όργουελ στις πολιτικές πεποιθήσεις των συγχρόνων του θα ρίχνονταν με προθυμία στα πόδια των μυστικών υπηρεσιών).
Ποια να ήταν η μυρωδιά των φακέλων της Abteilung1A, της Γκεστάπο, που βρήκαν το δρόμο τους στο Κεντρικό Μητρώο στα κεντρικά γραφεία της ΜΙ5 στο Μέιφερ; Η πυρκαγιά που έκαψε το Ράιχσταγκ; Το κάψιμο των βιβλίων; Τα κρεματόρια; Γιατί τι ήταν αυτά τα αρχεία, αυτές οι ατέλειωτες λιστες και τα ευρετήρια, αν όχι η καύσιμη ύλη που συντηρούσε το σύστημα; O Γκάι Λίντελ αποδοκίμαζε τις μεθόδους των ναζί –«πέραν του ηθικού ζητήματος που θέτουν, [….] δεν αποδίδουν μακροπρόθεσμα», έγραφε αργότερα στο ημερολόγιό του– και ο βρετανικός αντικομμουνισμός είχε οργανωθεί γύρω από στρατηγικές που δεν συμπεριελάμβαναν τη μαζική εξόντωση. Αλλά η προπολεμική σχέση της ΜΙ5 με την αστυνομία του Χίτλερ οικοδομήθηκε πάνω στην υπόσχεση της αμοιβαιότητας, επομένως είναι λογικό να φοβόμαστε ότι υπήρχαν «μαύρες λίστες» και από τις δυο κατευθύνσεις, Βερολίνο και Λονδίνο. Μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν, όμως, για το πόσο καιρό κράτησε αυτή η συνεργασία.
Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι και η ΜΙ5 και η ΜΙ6 είχαν πληροφορίες που θα πρέπει να είχαν έρθει από γερμανική πηγή και αφορούσαν την πολιτική δραστηριότητα των αριστερών προσφύγων που ζήτησαν άσυλο στη Βρετανία από το 1933 και μετά. Κάποιοι ήταν στ’ αλήθεια ιδεολόγοι κομμουνιστές, άλλοι συμπαθούντες, ενώ πολλοί δεν ήταν καν κομμουνιστές· ήταν απλώς αντιφασίστες και ειρηνιστές που συντάχθηκαν με το Γερμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα (KPD) από σύμπτωση. Αν δεν είχαν ήδη Προσωπικό Αρχείο, οι περισσότεροι αποκτούσαν τη στιγμή που πατούσαν το πόδι τους σε βρετανικό λιμάνι. Επιπλέον, τα ονόματα τους ήταν τώρα καταχωρημένα στο Eυρετήριο Πρόληψης (που ξεκίνησε να τηρείται στο τέλος του ΑΠΠ με την ονομασία Defence Black List), ένα «μητρώο ανθρώπων πιθανώς επικίνδυνων για την Εθνική Άμυνα».
Η ιδέα ότι οι ίδιοι οι Ναζί –ή οι υποστηρικτές τους στη Βρετανία– μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια άργησε να ωριμάσει στην κοινότητα της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών. Σε ένα γράμμα που κυκλοφόρησε σε όλους τους Aρχηγούς της Αστυνομίας, τον Μάιο του 1934, ο διευθυντής της ΜΙ5, Βέρμον Κελ εξηγούσε ότι ο φασισμός αποτελούσε, σε μεγάλο βαθμό, «μια φυσική αντίδραση στον κομμουνισμό». Αυτή η θεωρία, αν μια τόσο υπεραπλουστευτική σκέψη μπορεί να ονομαστεί έτσι, ήταν ευρέως διαδεδομένη στο Γουάιτχολ. Όταν ο Χιουζ Τρέβορ-Ρόπερ μπήκε στη ΜΙ6 το 1941, αμφέβαλε αν υπήρχε έστω ένας άνθρωπος εκεί που να έχει διαβάσει το Μein Kampf. Πραγματικά, η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία δεν έκανε σχεδόν καμία εντύπωση στους «υπερασπιστές του Βασιλείου», παρά μόνο ως ευκαιρία να επεκτείνουν το franchise της αντικομμουνιστικής παρακολούθησης.
Ο ενεργός κομμουνιστής Έρικ Χομπσμπάουμ
Τον Αύγουστο του 1942, τα «Κουτιά Κ» 2127 και 927 είχαν λίγες αναφορές στο όνομα του Χομπσμπάουμ[1] Τα αποσπάσματα που είχαν αντιγραφεί στον φάκελό του από το υλικό που υπήρχε σε αυτά τα κουτιά, προέρχονταν από μαγνητοφωνημένες συνομιλίες αξιωματούχων του Κομμουνιστικού Κόμματος της Μεγάλης Βρετανίας, τα γραφεία των οποίων στην Κινγκ Στριτ, στο Κόβεν Γκάρντεν, ήταν γεμάτα κοριούς και παρακολουθούνταν διαρκώς. To κτίριο ήταν διάσπαρτο με κρυφά μικρόφωνα (κάποια από οποία ξεπετάχτηκαν και κρέμονταν από το ταβάνι κατά τη διάρκεια μιας μετέπειτα ανακαίνισης), και όλα τα τηλεφωνήματα παρακολουθούνταν. Το προϊόν που ελάμβαναν από αυτές τις συσκευές είχε το κωδικό όνομα Source North (Βόρεια Πηγή). Το κέντρο ηχογράφησης ήταν γνωστό ως Gristery, όνομα που πήρε από την τρομερή προϊσταμένη του Έβελυν Γκριστ, την οποία θυμάται ο Κόρνουελ σαν ένα είδος Μαντάμ Μπλατάβσκυ, η οποία, μαζί με μια ταριχευμένη κουκουβάγια, φύλαγε τα απόκρυφα μυστήρια του ιερού της. Οι ηχογραφήσεις γίνονταν από ειδικούς υπαλλήλους των Βρετανικών Ταχυδρομείων σε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο, τον λεγόμενο Πύργο της Βαβέλ. Οι τηλεφωνικές υποκλοπές καταγράφονταν σε κυλίνδρους Dictaphone και οι συζητήσεις που κατέγραφαν τα μικρόφωνα περνούσαν σε δίσκους γραμμοφώνου. Οι ηχογραφήσεις παραδίνονταν στη συνέχεια για αντιγραφή στο Gristery.
Οι καταγραφές στα «Κουτιά Κ» που αναφέρονταν στον Χόμπσμπαουμ επιβεβαίωναν ότι ήταν ενεργό μέλος του Κ.Κ. της Μεγάλης Βρετανίας και ότι το κόμμα απέβλεπε στο να χρησιμοποιήσει την παρουσία του στις ένοπλες δυνάμεις προς όφελός του, κάτι το οποίο συνέβαινε ήδη. Yπό την πίεση της ΜΙ5, ο διοικητής του Χομπσμπάουμ στην αξιολόγησή του, στις 7 Σεπτεμβρίου σημείωνε ότι πλέον θεωρούσε τον λοχία Χομπσμπάουμ «ανατρεπτικό». «Έχει μια τάση να παράγει αριστερό προπαγανδιστικό υλικό και το αφήνει εδώ κι εκεί. Eίναι γνωστό ότι σε μια περίπτωση κάλεσε έναν ανθυπασπιστή να ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα». Ο Χομπσμπάουμ είχε δεχθεί επίπληξη, παρουσία αξιωματούχων, «για κατάχρηση της θέσης του ως δασκάλου, και επειδή συνεχώς παρουσίαζε τα σύγχρονα ζητήματα υπό ανατρεπτικό πρίσμα, και από εδώ και πέρα θα απασχολούνταν μόνο στη διδασκαλία των γερμανικών στις τάξεις αρχαρίων. Συμφωνήθηκε, δε, ότι θα παρέμενε «κάτω από στενή και προσεκτική παρατήρηση».
Τα γράμματα του Χομπσμπάουμ ανοίγονταν με τον ατμό του βραστήρα, στον πρώτο όροφο του Ταχυδρομείου στον σταθμό St. Martin’s le-Grand, κοντά στον καθεδρικό του Αγίου Παύλου. Η ύπαρξη της Μονάδας Ειδικών Ερευνών των Βρετανικών Ταχυδρομείων που είχε πρόσβαση σε κάθε γραφείο διανομής της χώρας, ήταν άκρως απόρρητη, αλλά σαν το μυστικό του Κονγκρέβ ψιθυριζόταν παντού (Ο ταχυδρόμος και μελλοντικός υπουργός Εσωτερικών Άλαν Τζόνσον γνώριζε ότι γράμματα που διαχειριζόταν αφαιρούνταν από τα καλάθια τους και πήγαιναν στον πάνω όροφο). Έκαναν αντίγραφα με φωτογραφικές μηχανές που λειτουργούσαν με πεντάλ και αργότερα αντικαταστάθηκαν με τις πιο εύχρηστες Kodak με φιλμ 35 χιλιοστών. Τα αντίγραφα στέλνονταν σε πράσινα φορτηγάκια χωρίς διακριτικά στα κεντρικά της ΜΙ5 στο Μέιφερ (επίσης άκρως απόρρητο, αν και οι οδηγοί λεωφορείων φώναζαν την συγκεκριμένη στάση για ευκολία «Κέρζον Στριτ και ΜΙ5»), ενώ τα πρωτότυπα προωθούνταν στη διεύθυνση που αναγράφονταν στο φάκελο. Όλα, εκτός από ένα. Κρεμασμένο στο τοίχο της Μονάδας του St. Martin ήταν ένα κορνιζαρισμένο γράμμα. Απευθυνόταν σε ένα διακεκριμμένο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος, και το δακτυλογραφημένο μήνυμα μέσα στον φάκελο έλεγε: «Προς ΜΙ5. Αν το ανοίξετε, είστε άθλιοι γαμιόληδες». Ο επικεφαλής της Μονάδας το κατηγοριοποίησε ως «αισχρό», πράγμα που σήμαινε ότι δεν είχε καμιά υποχρέωση, σύμφωνα με τον νόμο, να το ταχυδρομήσει.
Ο βρετανικός αντικομμουνισμός
Ο επίσημος βρετανικός αντικομουνισμός τράβηξε λιγότερο την προσοχή από τον αντίστοιχο αμερικανικό, με τους ιδρωκοπημένους, δύσοσμους μπουνταλάδες που κράδαιναν τις λίστες τους μπροστά στις κάμερες. Στη Βρετανία τα βήματα που έγιναν, με διακομματική συμφωνία, προϋπόθεταν ένα ηπιότερο πρόγραμμα μαζικού ελέγχου και μια βοηθητική διαδικασία, γνωστή ως «διαδικασία εξυγίανσης» με την οποία οι ύποπτοι δημόσιοι υπάλληλοι ή οι επιχειρήσεις που δούλευαν για απόρρητα κυβερνητικά έργα (εταιρείες της «Λίστας Χ»), απομακρύνονταν από τις θέσεις τους. Το πιο εκτεταμένο κοσκίνισμα, γνωστό και ως «πλήρης απολύμανση», περιελάμβανε ελέγχους τηλεφωνημάτων, άνοιγμα της αλληλογραφίας, εξέταση στο Ειδικό Τμήμα (Special Branch), φακέλωμα εργοδοτών και μια σειρά από αυτά που ο Κόρνουελ ονομάζει «επίπονες ανακρίσεις» του υπό παρακολούθηση ατόμου. Υπήρχαν δύο πιθανές εκβάσεις: περνάς ή κόβεσαι. Το να είσαι κομμουνιστής σήμαινε ότι κόβεσαι. Άλλα ελαττώματα του χαρακτήρα που θεωρούνταν ότι επηρεάζουν την επαγγελματική ικανότητα του ατόμου ήταν: απληστία, αλκοολισμός, χρήση ναρκωτικών, αναξιοπιστία, ανειλικρίνεια, ανηθικότητα. Με την λέξη ανηθικότητα συνήθως εννοούσαν «ομοφυλοφιλία» (η ΜΙ5 είχε μια «Ροζ Λιστα» μέχρι το 1994, αν και είναι αμφίβολο αν περιείχε κανέναν από τους δικούς της ομοφυλόφιλους). Λιγότερο συχνά, υπονοούσαν μοιχεία.
Το φιλτράρισμα ευαίσθητων θέσεων παρουσιαζόταν σαν μια απόλυτα λογική πολιτική, ένα θέμα εθνικής ασφάλειας, και τις ελάχιστες φορές που η πρακτική έγινε αντικείμενο συζήτησης, δεν προκάλεσε αντιπαραθέσεις. Απεναντίας, παρείχε τη νομιμοποίηση και κάλυψη για ένα ευρύτερο πρόγραμμα ενός άκρως απόρρητου πολιτικού ελέγχου ασφαλείας, οι λεπτομέρειες του οποίου τώρα αρχίζουν να αποκαλύπτονται. Για παράδειγμα, στο BBC πάνω από 50% του προσωπικού είχαν ελεγχθεί χωρίς να το ξέρουν. Το πρόγραμμα, του οποίου την ύπαρξη το κράτος αρνούνταν μέχρι πέρσι, συντονιζόταν από την ΜΙ5 και τον βοηθό του διευθυντή προσωπικού του BBC, που αργότερα ονομάστηκε Διευθυντής Ειδικών Καθηκόντων. Δουλεύοντας στο Δωμάτιο 105 (το νούμερο 5 πάντα υποδηλώνει το προϊσταμένη αρχή), αυτός ο βοηθός, σε συνδυασμό με έναν ειδικό συνεργάτη της ΜΙ5, κανόνιζε ώστε εκείνοι που κατείχαν υψηλές θέσεις και χρειάζονταν πρόσβαση σε απόρρητο υλικό να ελεγχθούν πλήρως και απολύτως.
Για όλες τις άλλες θέσεις –το εκάστοτε προσωπικό όπως και οι νέοι υποψήφιοι– περνούσαν από «κανονικό έλεγχο», τον οποίο δεν γνώριζαν. Εδώ δεν υπήρχε «περνάς ή κόβεσαι», αλλά αν η ΜΙ5 (κρυπτογραφικά αναφερόμενη στο Δωμάτιο 105 ως το Κολέγιο) ανακάλυπτε οτιδήποτε στο παρελθόν του ατόμου που υπονοούσε αναξιοπιστία, ένα κόκκινο σύμβολο που έμοιαζε με χριστουγεννιάτικο δέντρο έμπαινε σαν σφραγίδα στον φάκελό του. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις χρειάστηκε το BBC να ενδώσει στο βέτο της ΜΙ5. Γενικά, ο οργανισμός επιτρεπόταν να χρησιμοποιεί κατά την κρίση του τα πορίσματα των ελέγχων αυτών, αλλά πολλοί υπάλληλοι έχουν καταθέσει ότι οι καριέρες τους διακόπτονταν ξαφνικά ή αντιμετώπιζαν προβλήματα εξαιτίας του «χριστουγεννιάτικου δέντρου».
Όταν το πρόγραμμα άρχισε να ατονεί, στο τέλος της δεκαετίας του 1980, 6.000-8.000 πόστα (σε σύνολο 12.000) στο BBC είχαν περάσει από τη διαδικασία ελέγχου. Αυτά συμπεριλάμβαναν μηχανικούς (μπορεί να τραβούσαν την πρίζα), καθαρίστριες (μπορεί να τοποθετούσαν κάτω από ένα γραφείο ή φυτό μια βόμβα), παραγωγούς (μπορεί να επιχειρούσαν να χειραγωγήσουν τους ανθρώπους ) και οποιονδήποτε καθόταν μπροστά σε ένα μικρόφωνο (όλα όσα οι προηγούμενοι, αλλά ακόμα περισσότερο). Η ΜΙ6 επίσης ασχολούνταν με τον έλεγχο, αλλά δεν έχουν αποκαλυφθεί ποτέ οι λεπτομέρειες της δράσης της, ούτε είναι δυνατόν να επιβεβαιωθούν οι συμφωνίες με τις οποίες και η ΜΙ5 και η ΜΙ6 δήθεν δέχονταν κάλυψη από το BBC για τις επιχειρήσεις τους. Επιπλέον, κάθε υπάλληλος του BBC έπρεπε να υπογράψει την Νομοθεσία περί Απορρήτου.
Το ΠΑ του Χομπσμπάουμ αποκαλύπτει επίσης ότι η ΜΙ5 είχε πρόσβαση στη λίστα ομιλητών και κειμενογράφων του BBC, αντίγραφο της οποίας φυλασσόταν στο Μητρώο υπ’ αριθμ. 192α στον Φάκελο 65/47. To status του Χομπσμπάουμ σε αυτή τη λίστα ανανεωνόταν για να επιστήσει την προσοχή του BBC, με σχόλια όπως «ο Έρικ Χομπσμπάουμ συνεχίζει να είναι ένας ενεργός κομμουνιστής». Ο σκοπός ήταν να αποτρέψει τον οργανισμό από το να χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες του. Το Μάρτιο του 1953, ο σύντροφος Χομπσμπάουμ κατάφερε ωστόσο να φτάσει στο Broadcasting House για να ηχογραφήσει μια ομιλία για το Τρίτο Πρόγραμμα. Έχοντας επιτυχώς εμποδίσει τις προηγούμενες προσπάθειές του να δουλέψει εκεί, η ΜΙ5 είχε να αντιμετωπίσει μια εκπομπή με θέμα «H κατάληψη της εξουσίας» όπου, όπως ανέφερε με ευχαρίστηση η Daily Worker, ο Χομπσμπάουμ ανέλυε «την αποτυχία να καταλάβει κανείς τις βασικές ιστορικές προφητείες που αφορούσαν επαναστατικές καταστάσεις».
Η αντίδραση της ΜΙ5 ήταν άμεση: ένα εμπιστευτικό γράμμα ταχυδρομήθηκε σε κάποια δεσποινίδα Wadlsley (η θέση της στο BBC δεν αποκαλύπτεται) που έλεγε «πιθανώς θα την ενδιέφερε να γνωρίζει, για μελλοντικές περιπτώσεις, ότι αυτός ο άνθρωπος είχε κομμουνιστικό παρελθόν ήδη από το 1936». Καθώς η φήμη του Χομπσμπάουμ άρχισε να μεγαλώνει στο τέλος της δεκαετίας του ’50, το ίδιο συνέβη και με την κωμωδία της περιστρεφόμενης πόρτας: αυτός να προσπαθεί να μπει μέσα, ενώ η ΜΙ5 να τον βγάλει έξω.
[1] Τα «Κουτιά Κ» (Y Boxes) ήταν ειδικοί φάκελοι της MI5 που περιείχαν ιδιαίτερα ευαίσθητα, διαβαθμισμένα στοιχεία, συνήθως για υπόπτους για κατασκοπία ή αυτομολήσαντες. Ξεχώριζαν από τους άλλους από μια κίτρινη κάρτα στο εσώφυλλο –εξού και το «Υ», από το «yellow» (κίτρινο). (Σ.τ.Μ.)
πηγή ενθέματα Κυριακή της Αυγής
Τετάρτη 1 Απριλίου 2015
Ο Πασκουάλ Σεράνο στο βιβλίο του «Δημοσιογραφική Συμμορία» αναρωτιόταν
ποιος επιλέγει τους προέδρους, οι πολίτες ή τα μέσα ενημέρωσης.Στην Ιταλία, ο μεγιστάνας των μέσων Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που αναπτύχθηκε χάρη στη στήριξη του Κράξι -ενός από τους περισσότερο διεφθαρμένους άνδρες της ιταλικής πολιτικής ιστορίας, έναν τίτλο που δύσκολα αποκτά κανείς- σχημάτισε το δικό του κόμμα και κατάφερε να γίνει πρόεδρος, φέροντας εις πέρας όλες τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να αποφύγει τη φυλάκιση.
Στις ΗΠΑ, ο Ρούπερτ Μέρντοκ χάρη στην αλυσίδα FOX ανέδειξε κάποιες πολιτικές φυσιογνωμίες των ρερπουμπλικάνων, όπως τη Σάρα Πέιλιν ή τον Ρικ Σαντόρουμ.
Τρίτη 3 Μαρτίου 2015
Category: Πρόσωπα
του Μιχάλη Ζουμπουλάκη*
Με τον Σταύρο γνωρίστηκα το 1984 στο Παρίσι. Μεταπτυχιακοί φοιτητές και οι δυο, κάτοικοι της Cite Universitaire, αυτός στο Ελληνικό Σπίτι εγώ σε μια Γαλλική Εστία στο 5 της Boulevard Jourdan. Παρόλο που σπουδάζαμε στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ποτέ δεν βρεθήκαμε στα ίδια θρανία. Εκείνος ήταν πολιτικός επιστήμονας, εγώ οικονομολόγος. Εκείνος τριγύριζε στα ελληνικά στέκια, εγώ επεδίωκα περισσότερες επαφές με Γάλλους. Εκείνος «σωματώδης», εγώ 65 κιλά. Ωστόσο, ποτέ του δεν με κέρδισε στις "μονομαχίες" που τον προκαλούσα στις ταβέρνες και στα μπιστρό. Ένα βράδυ, στο La Chope d'Alsace, στο Odeon, τον αντιμετώπισα μπροστά από ένα τεράστιο διπλό ‘choucroute royale'. Έχασε κατά κράτος. «Μονάντερο» με φώναζε.
Είχε έναν τρόπο ο Σταύρος να «βρίζει» αυτούς που αγαπούσε, να τους χαρακτηρίζει αρνητικά. Λες και δεν άντεχε να εκφράσει θετικά την αγάπη του. Η φαντασία του να σε στολίζει δεν του έλειπε. Βρεθήκαμε σε κοινούς αγώνες στον «Δημοκρατικό Αγώνα» του φοιτητικού συλλόγου στο Παρίσι και της ομοσπονδίας, της ΠΟΕΦΣΥ. Ο Σταύρος ήταν η "πριμαντόνα" μας. Όσοι παίρναμε τον λόγο, φροντίζαμε να το κάνουμε πριν από αυτόν μήπως και κερδίσουμε καμιά εντύπωση και κάποιο βλέμμα γυναικείου θαυμασμού. Γιατί, όταν ερχόταν η σειρά του, μας σκέπαζε όλους.
Επιτιμούσε τους ιδεολογικούς του αντιπάλους βγάζοντας γέλιο με τις ατάκες του. Κατέρριπτε τα επιχειρήματά τους με ευφυολογήματα. Τους τσάκιζε με τα τσιτάτα από τους κλασικούς της πολιτικής φιλοσοφίας. Όχι μόνο από τον Μαρξ και τους μαρξιστές, αλλά κυρίως τους φιλελεύθερους. Τον Τόκβιλ φυσικά, αλλά και τον Σορέλ, τον Παρέτο κ.ά. Αυτούς μελέτησε ο Σταύρος. Ήταν η εποχή που ο ιδεολογικός αγώνας ξεκινούσε από τη μελέτη των θέσεων του αντιπάλου, από τη βαθιά γνώση και τον σεβασμό τους.
Ο Σταύρος πάντοτε αναγνώριζε δημόσια το δίκιο του αντιπάλου του όταν το έβλεπε. Δεν είχε πρόβλημα να ανασκευάσει μια θέση του αν πείθονταν. Το '86 οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις πύκνωσαν. Από τη μία οι εξελίξεις στην Ελλάδα και στο ΚΚΕ Εσωτερικού, από την άλλη η μεταρρύθμιση Devaquet και οι πορείες στους δρόμους του Παρισιού μάς έφεραν πολύ κοντά και σε συνεχή αντιπαράθεση. Στο γραφείο του Ρήγα στο Παρίσι γινόταν σφαγή. Κακή απομίμηση της διαμάχης μπολσεβίκων και μενσεβίκων. Προφανώς, δεν ήμουν εγώ ο «μπολσεβίκος». Αν με πιστεύετε, δεκατρείς πολύωρες συνεδριάσεις του γραφείου μέσα σε τρεις μήνες και πέντε ολομέλειες, συνήθως σε ένα χώρο που νοικιάζαμε στο 14ο Διαμέρισμα, από μια καθολική οργάνωση με τον παραπλανητικό τίτλο Centre Culturel Hellenique. Πού να ήξεραν οι κακομοίρες οι καλόγριες ότι συνωμοτούσαμε για τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό.
Το '87 χωρίσαμε (προσωρινά) με τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού. Εκείνος με την «Αναβάθμιση», εγώ φανατικά με τη «Μεταρρύθμιση» και μετά με την «Ελληνική Αριστερά». Φτιάξαμε καινούργια οργάνωση από το μηδέν μαζί με το Λιναρδάκη με 24 μέλη, έχω μπροστά μου τα ονόματα και τις διευθύνσεις. Όταν ήρθε ο Λεωνίδας να μας μιλήσει, ούτε που το είπα στον Σταύρο. Σιγά μην το 'λεγα. «Δεξιό σκουλήκι» με ανέβαζε, «τεχνοκράτη ρεφορμιστή» με κατέβαζε.
Το '88 τέλειωσα τη διατριβή μου, επέστρεψα στην Ελλάδα και τον άφησα να μελετάει. Όσο διάβαζε τόσο γέμιζε με αμφιβολίες ο Σταύρος. Διάβαζε πάρα πολύ. Έγραφε αναλογικά πάρα πολύ λίγο. Στην αναμέτρησή του με τα «τέρατα» της Πολιτικής Φιλοσοφίας, ένιωθε άγχος και πάγωνε με την ιδέα να τους αμφισβητήσει.
Ξαναβρεθήκαμε με τον Σταύρο στον Συνασπισμό. Ποτέ στην ίδια οργάνωση, γιατί εγώ τα παράτησα. Από τότε που έγινα λέκτορας το '91, δεν ήθελα να είμαι οργανωμένος. Ο Σταύρος το αντίθετο. Θεωρούσε καθήκον του να οργανώνεται και να οργανώνει. Τον συναντούσα συχνά στην Αθήνα και στον Βόλο, όποτε ερχόταν «υπηρεσιακά», για κομματική δουλειά. Φυσικά πάντοτε διαφωνούσαμε. Φυσικά πάντοτε με φιλούσε, με αγκάλιαζε και με έβριζε δημόσια. Την τελευταία φορά το παράκανε. Με ξεφτίλισε σε ένα διάδρομο στο προηγούμενο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ το '13 για την επιλογή μου να εκλεγώ στο Συμβούλιο του Ιδρύματος. Με στεναχώρησε. Θύμωσα. Τώρα είναι αργά να του ζητήσω συγγνώμη που φέτος δεν τον πήρα στη γιορτή του. «Τι κάνεις, ρε κυρ-Σταύρο, αφέντη Τσουτσουλομύτη», θα τον ρωτούσα. Ξέρω όμως τι κάνεις τώρα. Μας κοιτάς από ψηλά και σκάζεις με τα χάλια μας.
Καλό ταξίδι, αδελφέ.
* Ο Μιχάλης Ζουμπουλάκης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Με τον Σταύρο γνωρίστηκα το 1984 στο Παρίσι. Μεταπτυχιακοί φοιτητές και οι δυο, κάτοικοι της Cite Universitaire, αυτός στο Ελληνικό Σπίτι εγώ σε μια Γαλλική Εστία στο 5 της Boulevard Jourdan. Παρόλο που σπουδάζαμε στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ποτέ δεν βρεθήκαμε στα ίδια θρανία. Εκείνος ήταν πολιτικός επιστήμονας, εγώ οικονομολόγος. Εκείνος τριγύριζε στα ελληνικά στέκια, εγώ επεδίωκα περισσότερες επαφές με Γάλλους. Εκείνος «σωματώδης», εγώ 65 κιλά. Ωστόσο, ποτέ του δεν με κέρδισε στις "μονομαχίες" που τον προκαλούσα στις ταβέρνες και στα μπιστρό. Ένα βράδυ, στο La Chope d'Alsace, στο Odeon, τον αντιμετώπισα μπροστά από ένα τεράστιο διπλό ‘choucroute royale'. Έχασε κατά κράτος. «Μονάντερο» με φώναζε.
Είχε έναν τρόπο ο Σταύρος να «βρίζει» αυτούς που αγαπούσε, να τους χαρακτηρίζει αρνητικά. Λες και δεν άντεχε να εκφράσει θετικά την αγάπη του. Η φαντασία του να σε στολίζει δεν του έλειπε. Βρεθήκαμε σε κοινούς αγώνες στον «Δημοκρατικό Αγώνα» του φοιτητικού συλλόγου στο Παρίσι και της ομοσπονδίας, της ΠΟΕΦΣΥ. Ο Σταύρος ήταν η "πριμαντόνα" μας. Όσοι παίρναμε τον λόγο, φροντίζαμε να το κάνουμε πριν από αυτόν μήπως και κερδίσουμε καμιά εντύπωση και κάποιο βλέμμα γυναικείου θαυμασμού. Γιατί, όταν ερχόταν η σειρά του, μας σκέπαζε όλους.
Επιτιμούσε τους ιδεολογικούς του αντιπάλους βγάζοντας γέλιο με τις ατάκες του. Κατέρριπτε τα επιχειρήματά τους με ευφυολογήματα. Τους τσάκιζε με τα τσιτάτα από τους κλασικούς της πολιτικής φιλοσοφίας. Όχι μόνο από τον Μαρξ και τους μαρξιστές, αλλά κυρίως τους φιλελεύθερους. Τον Τόκβιλ φυσικά, αλλά και τον Σορέλ, τον Παρέτο κ.ά. Αυτούς μελέτησε ο Σταύρος. Ήταν η εποχή που ο ιδεολογικός αγώνας ξεκινούσε από τη μελέτη των θέσεων του αντιπάλου, από τη βαθιά γνώση και τον σεβασμό τους.
Ο Σταύρος πάντοτε αναγνώριζε δημόσια το δίκιο του αντιπάλου του όταν το έβλεπε. Δεν είχε πρόβλημα να ανασκευάσει μια θέση του αν πείθονταν. Το '86 οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις πύκνωσαν. Από τη μία οι εξελίξεις στην Ελλάδα και στο ΚΚΕ Εσωτερικού, από την άλλη η μεταρρύθμιση Devaquet και οι πορείες στους δρόμους του Παρισιού μάς έφεραν πολύ κοντά και σε συνεχή αντιπαράθεση. Στο γραφείο του Ρήγα στο Παρίσι γινόταν σφαγή. Κακή απομίμηση της διαμάχης μπολσεβίκων και μενσεβίκων. Προφανώς, δεν ήμουν εγώ ο «μπολσεβίκος». Αν με πιστεύετε, δεκατρείς πολύωρες συνεδριάσεις του γραφείου μέσα σε τρεις μήνες και πέντε ολομέλειες, συνήθως σε ένα χώρο που νοικιάζαμε στο 14ο Διαμέρισμα, από μια καθολική οργάνωση με τον παραπλανητικό τίτλο Centre Culturel Hellenique. Πού να ήξεραν οι κακομοίρες οι καλόγριες ότι συνωμοτούσαμε για τον δημοκρατικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό.
Το '87 χωρίσαμε (προσωρινά) με τη διάσπαση του ΚΚΕ Εσωτερικού. Εκείνος με την «Αναβάθμιση», εγώ φανατικά με τη «Μεταρρύθμιση» και μετά με την «Ελληνική Αριστερά». Φτιάξαμε καινούργια οργάνωση από το μηδέν μαζί με το Λιναρδάκη με 24 μέλη, έχω μπροστά μου τα ονόματα και τις διευθύνσεις. Όταν ήρθε ο Λεωνίδας να μας μιλήσει, ούτε που το είπα στον Σταύρο. Σιγά μην το 'λεγα. «Δεξιό σκουλήκι» με ανέβαζε, «τεχνοκράτη ρεφορμιστή» με κατέβαζε.
Το '88 τέλειωσα τη διατριβή μου, επέστρεψα στην Ελλάδα και τον άφησα να μελετάει. Όσο διάβαζε τόσο γέμιζε με αμφιβολίες ο Σταύρος. Διάβαζε πάρα πολύ. Έγραφε αναλογικά πάρα πολύ λίγο. Στην αναμέτρησή του με τα «τέρατα» της Πολιτικής Φιλοσοφίας, ένιωθε άγχος και πάγωνε με την ιδέα να τους αμφισβητήσει.
Ξαναβρεθήκαμε με τον Σταύρο στον Συνασπισμό. Ποτέ στην ίδια οργάνωση, γιατί εγώ τα παράτησα. Από τότε που έγινα λέκτορας το '91, δεν ήθελα να είμαι οργανωμένος. Ο Σταύρος το αντίθετο. Θεωρούσε καθήκον του να οργανώνεται και να οργανώνει. Τον συναντούσα συχνά στην Αθήνα και στον Βόλο, όποτε ερχόταν «υπηρεσιακά», για κομματική δουλειά. Φυσικά πάντοτε διαφωνούσαμε. Φυσικά πάντοτε με φιλούσε, με αγκάλιαζε και με έβριζε δημόσια. Την τελευταία φορά το παράκανε. Με ξεφτίλισε σε ένα διάδρομο στο προηγούμενο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ το '13 για την επιλογή μου να εκλεγώ στο Συμβούλιο του Ιδρύματος. Με στεναχώρησε. Θύμωσα. Τώρα είναι αργά να του ζητήσω συγγνώμη που φέτος δεν τον πήρα στη γιορτή του. «Τι κάνεις, ρε κυρ-Σταύρο, αφέντη Τσουτσουλομύτη», θα τον ρωτούσα. Ξέρω όμως τι κάνεις τώρα. Μας κοιτάς από ψηλά και σκάζεις με τα χάλια μας.
Καλό ταξίδι, αδελφέ.
* Ο Μιχάλης Ζουμπουλάκης είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας
Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2015
Αναμφισβήτητα
ένα μήνα μετά τις εκλογές το κοινωνικό και πολιτικό σκηνικό απέκτησε
ενδιαφέρον
Ένα μήνα μετά τις εκλογές γίνεται εμφανές πως η νέα κυβέρνηση επιχειρεί
στην Ελλάδα και την Ευρώπη να επανατοποθετήσει τα περιεχόμενα τόσο της
διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, όσο και τις πολιτικές με τις οποίες
θα δώσει ένα διαφορετικό περιεχόμενο αντιμετώπισης της κρίσης !
Προφανώς το γεγονός αυτό από μόνο του προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον , αν
αναλογιστεί κανείς πως η απελθούσα διακυβέρνηση είχε περίπου αποδεχθεί
ότι λειτουργούσε ως εντολοδόχος των υποχρεώσεων του δανεισμού!
Από την άλλη πλευρά είναι αλήθεια είναι πως ο «συμβιβασμός του
τετραμήνου » προσγείωσε όσους θεωρούσαν πως η Ερωπη της νεοφιλελεύθερης
επέλασης θα εκχωρούσε τον συσχετισμό δύναμης της στις αλλαγές με
κοινωνικο και παραγωγικό πρόσημο που επιδιώκει , όχι μόνο η ελληνική
πρόταση , αλλά και ο προοδευτικος ευρωπαϊκός χώρος !
Ο «έντιμος συμβιβασμός» εκ των πραγμάτων είναι άνισος για τον θιγόμενο
πλην όμως είναι βήμα σημαντικού ενδιαφέροντος σε μια Ευρώπη που περίπου
είχε συνομολογήσει την αντιδημοκρατική θεωρία του μονόδρομου !
Η πολιτική όμως απέκτησε ξανά ενδιαφέρον ! Και η κοινωνία δείχνει πλέον
να ενδιαφέρεται για τη χρησιμότητα της ! Και αυτό γεννά ελπίδα και στην
ευρωπαϊκή κοινωνία και τις διεργασίες της ! Άλλωστε σε χώρες όπως η
Ισπανία, η , η Πορτογαλία , καταγράφεται και ως πρόθεση για εκλογικο
αίτημα αλλαγής!
Άνοιξε λοιπόν η συζήτηση και μαζί μ αυτό και η κριτική στη χώρα μας για
τα πεπραγμένα του ενός μήνα διακυβέρνησης και τις εξελίξεις που θα
σηματοδοτήσουν οι επιλογές της!
Γι αυτό και γίνεται περισσότερο παρά ποτέ αναγκαίο να λειτουργήσει από
τον αντιπολιτευτικό χώρο , η κριτική ,ο έλεγχος και ενδεχόμενα η στήριξη
που είναι τα εργαλεία της δημοκρατίας προκειμένου η καθαρή εντολή για
επαναδιαπραγμάτευση να επιτυγχάνει τα καλλίτερα αποτελέσματα για τους
πολλούς και τη χώρα!
Αν αυτή ήταν η οπτική με την οποία λειτουργούν οι πολιτικές δυνάμεις που
ηττήθηκαν στις πρόσφατες εκλογές , τότε δεν θα χρειαζόταν αυτό το
σημείωμα !
Γιατί είναι στις υποχρεώσεις τους , που απορρέουν από τη λαϊκή εντολή να
ελέγχουν με κριτική και εμπροσθοβαρείς προτάσεις την κυβέρνηση!
Όμως οι δυνάμεις της απερχόμενης διακυβέρνησης , ένα μήνα μετά τις
εκλογές , δείχνουν να μην επιλέγουν το αυτονόητο που περιέγραψα αλλά
«βιάζονται» με τον δημόσιο λόγο και τις πράξεις τους να «δικαιώσουν» μια
πολιτική που σ όλες τις εκλογικές καταγραφές έχει καταψηφιστεί ως
ατελέσφορη και επιβλαβής και για τη χώρα και για τους πολίτες !
Μια πολιτική που πολλαπλασίασε το χρέος , την κρίση , τον διχασμό !
Μείωσε περαιτέρω την αποδυναμωμένη παραγωγική βάση και τη δημοκρατική
νομιμοποίηση !
Όμως αν κριτική αυτού του τύπου αν δεν είναι οπισθοβαρης-που είναι-,
τότε είναι βαθύτατα αντιδημοκρατική !
Γιατί δεν ανταποκρίνεται στην νωπή λαϊκή εντολή για έλεγχο προκειμένου η
διαπραγμάτευση να επαναδιατυπώσει πολιτικές και περιεχόμενα με
κοινωνικο ,δημοκρατικό και αναπτυξιακό πρόσημο αλλά επενδύει στη θεωρία
της «παρένθεσης» και της δικαίωσης του νεοφιλελευθέρου μονόδρομου!
Δηλαδή στην ουσία περιφρονεί την λαϊκή εντολή , που επίμονα δείχνει ότι
πρέπει να ανοίξει άλλος δρόμος διαχείρισης της κρίσης και της εξόδου !
Αλλά πως μπορει να γίνει αυτή η κριτική και ο έλεγχος από τις δυνάμεις
που αποδεχτήκαν χωρις αστερίσκους μια πολιτική που πολλαπλασίασε το
πρόβλημα;;
Προφανώς λοιπόν είναι δημοκρατική ανάγκη να γίνει άμεσα ο αναγκαίος
διαχωρισμός ,ανάμεσα στην εμπροσθοβαρη κριτική και έλεγχο που πρέπει να
αρθρώνουν οι δυνάμεις της «αντιπολίτευσης» προκειμένου να αποτρέπουν την
κυβέρνηση από συμβιβασμούς- επαναφοράς-
και στην κριτική οπισθοφυλακής που δεν λαμβάνει υπό όψιν τη λαϊκή εντολή
, αλλά χρησιμοποιεί τους νεκρούς και χωρίς όργανα και κοινωνική
διασύνδεση , πολιτικούς οργανισμούς ,για να επιβεβαιώσει την δηθεν
δικαίωση των πολιτικών που όχι μονό ηττήθηκαν , αλλά δημοκρατικά
απορριφθηκαν!
Ο «συμβιβασμός» λοιπόν της κυβέρνησης , παρά την αξιοπρεπή προσπάθεια
για κάθε καλόπιστο κριτή, ελέγχεται για τις ασάφειες και τους κινδύνους
που περιεχει!
Επιδοκιμαζεται όμως για το ότι οι «θεσμοί» συζήτησαν στον υψηλότερο
βαθμο ΚΑΙ αποδεχτήκαν ισότιμα να συμπεριλαβουν στην ατζέντα τα
«απαγορευμένα» από το νεοφιλελευθερισμό
κοινωνικα,αναπτυξιακα,δημοκρατικα θέματα !
Επιδοκιμάζεται γιατί στην Ευρώπη «ρηγματωθηκε» ο «μονόλογος»!
Το θέμα λοιπόν είναι, ότι σ αυτή την αντίθεση , ανάμεσα στην προοδευτική
και συντηρητική επιδίωξη , από ποια όχθη και με ποια κοινωνική
διασύνδεση λαμβάνουν θέση οι ζωντανοί πολιτικοί σχηματισμοί και φορείς ,
για να ελέγξουν και να αντιπαρατεθούν!
Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2015
at Δευτέρα, Ιανουαρίου 05, 2015
Category: Πρόσωπα
«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπει το χρέος ως ένα διμερές ζήτημα», αλλά ως ένα ζήτημα που αφορά ολόκληρη την Ευρώπη, τονίζει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, βουλευτής και υπεύθυνος της Επιτροπής Οικονομικών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος. Στη συνέντευξη του στην «Αυγή» της Κυριακής, μιλά για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και για τη στρατηγική του κόμματος σε ό,τι αφορά τις συμμαχίες στο πολιτικό και το κοινωνικό επίπεδο.
Τη συνέντευξη πήρε ο Χρήστος Σίμος
* Πώς εκτιμάτε τις μέχρι τώρα αντιδράσεις των δανειστών σε σχέση με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την επαναδιαπραγμάτευση του χρέους και της δανειακής σύμβασης; Πού βασίζετε την επιτυχία του σχεδίου του ΣΥΡΙΖΑ;
Έχουμε ήδη δει όλων των ειδών τις αντιδράσεις, από τις πιο επιθετικές έως τις πιο προσεκτικές. Αλλά υπάρχουν ενθαρρυντικά σημάδια ότι σημαντικοί θεσμοί θα σεβαστούν την εκλογική διαδικασία στην Ελλάδα και τη νέα λαϊκή εντολή. Παράλληλα, αν και δεν το παραδέχονται, γνωρίζουν ότι το Μνημόνιο μέχρι σήμερα απέτυχε και ότι είναι σχεδόν απίθανο να αποδώσει στο μέλλον. Φυσικά ανησυχούν, όπως γίνεται κάθε φορά που υπάρχει μια ριζική αλλαγή στην κατεύθυνση της πολιτικής. Την ίδια στιγμή, ολοένα και αυξάνεται η αίσθηση στο εξωτερικό ότι η παρούσα κυβέρνηση εκπροσωπεί μια ελίτ που είναι διατεθειμένη να εφαρμόσει μόνο εκείνες τις μεταρρυθμίσεις που ενισχύουν την εξουσία της και καμία από εκείνες που την περιορίζουν, ή έστω την καθιστούν πιο υπόλογη στην κοινωνία. Για να το θέσω με επιείκεια, η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, της διαφθοράς και της αδιαφάνειας στην πολιτική ζωή δεν υπήρξε ποτέ προτεραιότητα. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι οι ξένοι παρατηρητές βλέπουν ότι αυτές οι ελίτ δεν μπορούν να δημιουργήσουν έναν σταθερό πολιτικό και κοινωνικό συνασπισμό για την ανοικοδόμηση της ελληνικής οικονομίας και των θεσμών.
Αντιθέτως, αυτή είναι η δύναμη του ΣΥΡΙΖΑ. Από την αρχή είδαμε την πολιτική κρίση ως κρίση εκπροσώπησης. Ότι χρειαζόμασταν μια στρατηγική και έναν προγραμματικό λόγο που θα απευθυνόταν στον κόσμο της εργασίας και σε τμήματα των μεσαίων στρωμάτων που δεν βλέπουν πια το πρόσωπό τους στις επιλογές των μνημονιακών κυβερνήσεων. Και ίσως το πιο σημαντικό από όλα: μετά τη ΔΕΘ, πολύς κόσμος κατάλαβε, δεδομένου του μεγέθους της καταστροφής, ότι έχουμε και προτεραιότητες, και οδικό χάρτη. Όλο και περισσότερο ο κόσμος της εργασίας καταλαβαίνει ότι η κριτική του λαϊκισμού που υιοθετούν οι αντίπαλοί μας είναι στην πραγματικότητα μια απέχθεια για οτιδήποτε λαϊκό, για οτιδήποτε φέρνει αυτό τον κόσμο στο προσκήνιο.
* Ποιες είναι οι βασικές αλλαγές που διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το χρέος και τη δανειακή σύμβαση;
Δεν μπορεί η Ελλάδα να ξεπληρώσει αυτό το χρέος. Όπως προβλέψαμε από την αρχή, οι ακραίες πολιτικές λιτότητας οδήγησαν σε μια παγίδα χρέους που χειροτέρεψε μια ήδη πολύ δύσκολη κατάσταση. Το να περιμένει κανείς ότι με υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα χρόνια θα αλλάξει κάτι, σημαίνει ότι δεν έχει μάθει τίποτα από την παγκόσμια οικονομική ιστορία. Μια χώρα που μεταφέρει πόρους σε πιο πλούσιες κάποια στιγμή απλώς πτωχεύει. Άρα το πρόγραμμα απέτυχε και χρειάζεται ένας συνδυασμός κουρέματος, ρητρών ανάπτυξης και επενδυτικών προγραμμάτων που θα δώσει έναν δημοσιονομικό χώρο για μια αναπτυξιακή προοπτική. Χρειαζόμαστε ένα άλλο μεσοπρόθεσμο, με άλλους στόχους, που θα καταγράψουν αυτή την προοπτική.
Παράλληλα, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν βλέπει το χρέος ως ένα διμερές ζήτημα του τύπου «Ελλάδα εναντίον ξένων». Έχουμε συναίσθηση ότι αφενός αντίστοιχο πρόβλημα έχουν και άλλες χώρες της Ευρωζώνης και αφετέρου ότι το χρέος αποτελεί τον μοχλό εφαρμογής της λιτότητας και των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων παντού. Συνεπώς, στόχος μας είναι να διεθνοποιήσουμε το ζήτημα, να αλλάξουμε την ατζέντα και να προωθήσουμε λύσεις, μαζί με άλλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, προς όφελος των λαών.
* Ένας από τους βασικούς παράγοντες της ευρωπαϊκής οικονομίας είναι ο διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι. Εκτιμάτε ότι υπάρχει πιθανότητα να διακόψει τη ρευστότητα των τραπεζών κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης; Έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα ενεργοποιήσει τον μηχανισμό αγοράς κρατικών ομολόγων («μπαζούκας»). Υπάρχει περίπτωση να ενταχθεί η Ελλάδα σε αυτό ή μπορεί να εξαιρεθεί λόγω της διαπραγμάτευσης;
Ο Ντράγκι είναι, μετά την τραπεζική ένωση, υπεύθυνος για την επίβλεψη των τεσσάρων μεγάλων συστημικών τραπεζών. Δεν είναι εύκολο να προβεί σε μέτρα που θα αποδυναμώσουν τις τράπεζες για τις οποίες έχει ευθύνη, ιδιαίτερα όταν υπάρχει ο φόβος μετάδοσης μιας τραπεζικής κρίσης. Ούτε οι ελληνικές τράπεζες είναι στη θέση που ήταν οι κυπριακές το 2013.
Δεν ξέρω αν θα αγοράσει και ελληνικά ομόλογα, αλλά αυτό μπορεί να είναι και μέρος της διαπραγμάτευσης. Οι δυσκολίες, όχι μόνο της Ιταλίας και της Ισπανίας, αλλά και της Γαλλίας, μειώνουν τον βαθμό ελευθερίας του κ. Ντράγκι και σε σχέση με μας. Μην ξεχνάμε ότι το καλοκαίρι δεν μίλησε μόνο για «μπαζούκας», αλλά και για δημοσιονομική χαλάρωση και σε κάποια στιγμή για άμεση χρηματοδότηση των κρατικών ελλειμμάτων. Όλα αυτά είναι θεμελιακά ζητήματα, πολύ μακριά από την ατζέντα του 2012, που δημιουργούν πεδίο παρέμβασης για όλες αυτές τις δυνάμεις που αναζητούν μια άλλη Ευρώπη που αλλάζει κατεύθυνση.
* Ποιες είναι οι πολιτικές δυνάμεις με τις οποίες θα μπορούσε να συμμαχήσει ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά και μετεκλογικά; Ποια είναι η άποψή σας ειδικά για τη ΔΗΜ.ΑΡ. και τους Οικολόγους Πράσινους;
Η κρίση, τα Μνημόνια αλλά κυρίως η παρέμβαση του ΣΥΡΙΖΑ λειτουργούν καταλυτικά στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα, όπως και στην πολιτική τάξη γενικότερα, γι” αυτό ορισμένα κόμματα αποδομούνται και συρρικνώνονται, και άλλα, όπως η ΔΗΜ.ΑΡ., επαναπροσδιορίζουν τη στάση, την πολιτική και τις συμμαχίες τους. Την ίδια στιγμή ένας αστερισμός πολιτικών κινήσεων λειτουργούν συμμαχικά ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ, ενισχύουν πολιτικές πρωτοβουλίες από κοινού, συμμετέχουν τόσο σε μετωπικά σχήματα, όπως η «Λίστα Τσίπρα» για μια άλλη Ευρώπη όσο και σε αυτοδιοικητικά σχήματα, σε κοινωνικές αντιστάσεις και σε κινηματικές πρωτοβουλίες. Όλοι αυτοί αποτελούν τους φυσικούς συμμάχους του ΣΥΡΙΖΑ και θα ήταν χρήσιμο να συμμετάσχουν στο εγχείρημα της κυβέρνησης της Αριστεράς.
Όσον αφορά τη ΔΗΜ.ΑΡ., η διαδικασία του αυτοπροσδιορισμού της στις νέες συνθήκες είναι σε εξέλιξη και η παρουσία της στο πολιτικό σκηνικό παραμένει ερωτηματικό. Με αυτή την έννοια είναι αδόκιμη μια πολιτική συμμαχία μαζί της. Οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι μια διαφορετική περίπτωση, στον βαθμό που η προγραμματική τους βάση βελτιώνει τις επεξεργασίες μας και οι άνθρωποί τους δεν προσβάλλουν τα πολιτικά και ηθικά κριτήρια του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ, αντιθέτως. Με αυτή την έννοια οι Οικολόγοι Πράσινοι είναι μια χρήσιμη δύναμη και η συνεργασία μαζί τους μια πολύ καλή επιλογή.
* Ποιες θα πρέπει να είναι οι βασικές αιχμές της προεκλογικής εκστρατείας του ΣΥΡΙΖΑ; Τι θα σημάνει για την Ευρώπη η εκλογική του νίκη;
Να αντιπροσωπεύσει το νέο, να συμβάλλει στην αύξηση της συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, να αντιστρέψει την απογοήτευση και τις απολιτίκ τάσεις. Πρέπει, όπως έγραψε πρόσφατα ο Ανδρέας Καρίτζης, να βοηθήσουμε τον κόσμο να κατανοήσει ότι η δύναμή του βρίσκεται στην αξιοπρέπειά του, την ικανότητά του να συζητά για τις κοινωνικές και πολιτικές προτεραιότητες, να σκέφτεται συλλογικά για τι πρέπει να κάνουν άνθρωποι όπως εμείς. Είναι δύσκολο να υποτιμήσει κανείς τη δύναμη μιας τέτοιας δέσμευσης: ο κόσμος θα αισθανθεί και θα πιστέψει ότι το εγχείρημα μιας κυβέρνησης της Αριστεράς τον αφορά άμεσα. Και θα πρόσθετα ότι κάτι τέτοιο έχει τη δυνατότητα να στείλει ισχυρά μηνύματα και στο εξωτερικό.
Γι” αυτό η προεκλογική μας εκστρατεία πρέπει, εκτός από τα πρόγραμμά μας και τη διαπραγμάτευση, να δώσει μεγάλη έμφαση και στο κομμάτι των αξιών. Οι ελίτ έχουν ξεμείνει από καύσιμα. Τόσο στις «καλές» όσο και στις κακές εποχές, το μοναδικό τους μέλημα ήταν να διατηρήσουν τα προνόμιά τους – να πληρώνουν φόρους όποτε θέλουν και να έχουν εύκολη πρόσβαση στους διαδρόμους των κυβερνητικών αποφάσεων. Η εκστρατεία μας πρέπει να καταστήσει σαφές ότι δεν θα επιστρέψουμε στο καθεστώς πριν την κρίση, ότι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποτελέσει τομή για μια νέα σχέση μεταξύ κράτους και οικονομίας, κράτους και κοινωνίας.
Όλοι κατανοούν ότι αυτά είναι δημοκρατικά και κοινωνικά επίδικα. Χωρίς αυτά, όχι μόνο η Ελλάδα αλλά και ολόκληρη η Ευρωζώνη είναι καταδικασμένη. Ένα εγχείρημα για την ενίσχυση της Δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει ισχυρό καταλύτη για αντίστοιχες αλλαγές σε όλη την Ευρώπη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
