Του Γιώργου Μελιγγώνη
Ολα δείχνουν ότι, παρά το «παρών» της ΔΗΜΑΡ, η κυβέρνηση θα καταφέρει
να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή, χάνοντας μόνο κάποιους βουλευτές
κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά ενδεχομένως –έναν ή δύο- και από τη ΝΔ.
Ο Αντώνης Σαμαράς μάλλον θα περάσει τον κοινοβουλευτικό «κάβο», έστω ευτελίζοντας το Κοινοβούλιο και έχοντας προωθήσει ένα νομοσχέδιο που αλλάζει τις ζωές όλων μας με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και σε ένα άρθρο.
Όσοι από χθες πήραμε στα χέρια μας και διαβάσαμε –έστω διαγώνια- το «Μνημόνιο 3», δεν μας χρειάστηκαν ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις για να καταλάβουμε πόσο θα αλλάξουν οι ζωές μας. Πόσο βίαιη θα είναι η τρίτη φάση της «εσωτερικής υποτίμησης». Πόσο άγρια και απότομα θα βαθύνει περαιτέρω η ύφεση. Πόσα περισσότερα «λουκέτα» θα παρατηρηθούν, πόσο περισσότεροι συμπολίτες μας θα βρεθούν στο δρόμο, άνεργοι. Και πόσο δυσκολότερη θα γίνει η ζωή όλων.
Η «μετά τα μέτρα» εποχή
Ολοένα και περισσότεροι, στο πολιτικό σκηνικό, καταλαβαίνουν ότι μετά την ψήφιση των μέτρων, τίποτα δε θα είναι ίδιο. Η κυβέρνηση Σαμαρά κατάφερε μέσα σε 4,5 μήνες να εξαντλήσει το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κεφαλαίου που αποκόμισε από τις εκλογές. Αφού πρώτα, βεβαίως, εξάντλησε την υπομονή και την ανοχή των πολιτών, που ψήφισαν βάσει της «επαναδιαπραγμάτευσης» του Σαμαρά, της «αποδέσμευσης από το Μνημόνιο» του Βενιζέλου και της «σταδιακής απαγκίστρωσης» του Κουβέλη. Και τους προέκυψε μία κυβέρνηση που διαβεβαίωνε, την επαύριο των εκλογών, ότι «θα τηρήσει τις υποσχέσεις της χώρας και με το παραπάνω».
Μετά τα μέτρα, λοιπόν, τίποτα δε θα είναι ίδιο. Ο πρωθυπουργός, η κυβέρνησή του, αλλά και τα κόμματα που την συναπαρτίζουν, θα έχουν βγει τραυματισμένα από τη διαδικασία και το μόνο που θα περιμένουν είναι να εισπράξουν ακέραιο το πολιτικό κόστος της ύφεσης και της φτώχειας που θα φέρουν από 1ης Ιανουαρίου του 2013 τα νέα μέτρα-σοκ. Τραυματισμένη και περιορισμένη δε θα είναι μόνο η συμπολιτευόμενη πλειοψηφία στη Βουλή. Θα είναι και η σπονδυλική στήλη της κυβέρνησης, αφού αυτή ξεκίνησε ως τρικομματική και καταλήγει σε κυβέρνηση… 2,5 κομμάτων. Ή, κατά άλλους, σε μία δικομματική συγκυβέρνηση με έναν ακόμη εταίρο a la carte.
Λογικά, ο Αντώνης Σαμαράς θα επιχειρήσει κάποια κίνηση «φυγής προς τα εμπρός». Είτε αυτό θα λέγεται σαρωτικός ανασχηματισμός, είτε θριαμβολογία για την εκταμίευση της δόσης. Θα συνεχίσει να υποστηρίζει ότι «το κλίμα αλλάζει», θα επικαλείται προς τούτο τους Μάριο Μόντι και Φρανσουά Ολάντ, που αναμένονται στην Αθήνα και θα αφήνει να εννοηθεί ότι οι Έλληνες θα πρέπει να κάνουν κάποιους μήνες υπομονή και μετά θα δουν το φως στο τούνελ.
Χωρίς ανταλλάγματα
Ωστόσο, το πιθανότερο είναι ότι ο πρωθυπουργός θα διαψευστεί και η κυβέρνησή του θα πάρει την κάτω βόλτα. Ακόμη κι αν η δόση δοθεί ολόκληρη. Ακόμη κι αν δε δοθούν μόνο 31,5 δισ., αλλά 36,5 ή 42.
Όχι επειδή ο «λαϊκός παράγοντας» θα βουλιάξει τους δρόμους και τις πλατείες –μετά το «κίνημα των Αγανακτισμένων» ο λαός επέστρεψε στο φόβο και το άγχος της επιβίωσης και, προσώρας δεν υπάρχουν σοβαρά σημάδια «επανάστασης».
Αν βουλιάξει ο κ. Σαμαράς και η κυβέρνησή του, είναι ακριβώς επειδή θα αργήσει αυτό το «φως στο τούνελ». Επειδή τώρα προωθούν στη Βουλή άγρια μέτρα, υπονοώντας ένα «μυστηριώδες» αντάλλαγμα που θα μας επιτρέψει να ελπίζουμε.
Όμως, όπως δείχνουν όλα τα σημάδια διεθνώς, αυτό το αντάλλαγμα, που θα σηματοδοτήσει (;) το «φως στο τούνελ», θα αργήσει.
Η περίφημη «συνολική ευρωπαϊκή λύση» βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά. Η διελκυστίνδα του ΔΝΤ με το Βερολίνο για την οριστική διευθέτηση του ελληνικού χρέους έχει ακόμη πολλά… επεισόδια. Η Ουάσινγκτον, μετά τις εκλογές, θα σταματήσει να πιέζει τόσο εντατικά τη Γερμανία να βρει λύση με το ελληνικό πρόβλημα. Στο παρασκήνιο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κάνει… «αντάρτικο» στην απόφαση της Συνόδου του περασμένου Ιουνίου για απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών και των ιταλικών τραπεζών από τον ESM. Δηλαδή, ακόμη και αυτό το «μισό βήμα», παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες. Το ίδιο «γερμανικό» αντάρτικο παρατηρείται και στο Δ.Σ. της ΕΚΤ, όπου ο κεντρικός τραπεζίτης, Μάριο Ντράγκι, βρίσκει μπροστά του σε κάθε βήμα τον «σκληροπυρηνικό» Άσμουσεν.
Η κυβέρνηση Σαμαρά, δηλαδή, δεν έχει σταθερό συνομιλητή στην Ευρώπη. Κι όμως, παίρνει όλα τα μέτρα, σαν να έχει έναν σταθερό και φερέγγυο συνομιλητή, που μπορεί να της εγγυηθεί ότι μετά το Μνημόνιο 3, θα έρθει το πολυπόθητο «φως στο τούνελ».
Τέτοιες εγγυήσεις, όμως, δεν υπάρχουν. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες –και πολύ βοηθητικές, είναι η αλήθεια- ιδέες, όπως ένα νέο κούρεμα του OSI ή η επαναγορά ομολόγων. Ως εκεί.
Η Άνγκελα Μέρκελ δεν φαίνεται διατεθειμένη να προχωρήσει στις αναγκαίες υποχωρήσεις που συνεπάγεται μία «συνολική ευρωπαϊκή λύση». Γι’ αυτό και το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση θα μείνει μετέωρη ως το Σεπτέμβριο του 2013. Έως ότου, δηλαδή, διεξαχθούν οι γερμανικές εκλογές.
Όμως, η κυβέρνηση δεν μπορεί να περπατήσει ως τότε. Γιατί η ίδια και η χώρα θα είναι μετέωρη, περιμένοντας τον «Γκοντό». Γιατί τα μέτρα του Μνημονίου 3 θα έχουν μετατρέψει την ελληνική οικονομία σε έρημο. Γιατί οι νεόπτωχοι θα έχουν πολλαπλασιαστεί και η ανεργία θα έχει ξεπεράσει το 30%.
Βεβαίως, μπορεί ως το Σεπτέμβριο του 2013, αυτή η έρημη και μετέωρη χώρα να καταγράφει πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της. Όμως, αυτό θα έχει σημασία μόνο για τον κ. Στουρνάα και για κανέναν άλλο.
Ολα δείχνουν ότι, παρά το «παρών» της ΔΗΜΑΡ, η κυβέρνηση θα καταφέρει
να περάσει τα μέτρα από τη Βουλή, χάνοντας μόνο κάποιους βουλευτές
κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά ενδεχομένως –έναν ή δύο- και από τη ΝΔ.
Ο Αντώνης Σαμαράς μάλλον θα περάσει τον κοινοβουλευτικό «κάβο», έστω ευτελίζοντας το Κοινοβούλιο και έχοντας προωθήσει ένα νομοσχέδιο που αλλάζει τις ζωές όλων μας με τη διαδικασία του κατεπείγοντος και σε ένα άρθρο.
Όσοι από χθες πήραμε στα χέρια μας και διαβάσαμε –έστω διαγώνια- το «Μνημόνιο 3», δεν μας χρειάστηκαν ιδιαίτερες οικονομικές γνώσεις για να καταλάβουμε πόσο θα αλλάξουν οι ζωές μας. Πόσο βίαιη θα είναι η τρίτη φάση της «εσωτερικής υποτίμησης». Πόσο άγρια και απότομα θα βαθύνει περαιτέρω η ύφεση. Πόσα περισσότερα «λουκέτα» θα παρατηρηθούν, πόσο περισσότεροι συμπολίτες μας θα βρεθούν στο δρόμο, άνεργοι. Και πόσο δυσκολότερη θα γίνει η ζωή όλων.
Η «μετά τα μέτρα» εποχή
Ολοένα και περισσότεροι, στο πολιτικό σκηνικό, καταλαβαίνουν ότι μετά την ψήφιση των μέτρων, τίποτα δε θα είναι ίδιο. Η κυβέρνηση Σαμαρά κατάφερε μέσα σε 4,5 μήνες να εξαντλήσει το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κεφαλαίου που αποκόμισε από τις εκλογές. Αφού πρώτα, βεβαίως, εξάντλησε την υπομονή και την ανοχή των πολιτών, που ψήφισαν βάσει της «επαναδιαπραγμάτευσης» του Σαμαρά, της «αποδέσμευσης από το Μνημόνιο» του Βενιζέλου και της «σταδιακής απαγκίστρωσης» του Κουβέλη. Και τους προέκυψε μία κυβέρνηση που διαβεβαίωνε, την επαύριο των εκλογών, ότι «θα τηρήσει τις υποσχέσεις της χώρας και με το παραπάνω».
Μετά τα μέτρα, λοιπόν, τίποτα δε θα είναι ίδιο. Ο πρωθυπουργός, η κυβέρνησή του, αλλά και τα κόμματα που την συναπαρτίζουν, θα έχουν βγει τραυματισμένα από τη διαδικασία και το μόνο που θα περιμένουν είναι να εισπράξουν ακέραιο το πολιτικό κόστος της ύφεσης και της φτώχειας που θα φέρουν από 1ης Ιανουαρίου του 2013 τα νέα μέτρα-σοκ. Τραυματισμένη και περιορισμένη δε θα είναι μόνο η συμπολιτευόμενη πλειοψηφία στη Βουλή. Θα είναι και η σπονδυλική στήλη της κυβέρνησης, αφού αυτή ξεκίνησε ως τρικομματική και καταλήγει σε κυβέρνηση… 2,5 κομμάτων. Ή, κατά άλλους, σε μία δικομματική συγκυβέρνηση με έναν ακόμη εταίρο a la carte.
Λογικά, ο Αντώνης Σαμαράς θα επιχειρήσει κάποια κίνηση «φυγής προς τα εμπρός». Είτε αυτό θα λέγεται σαρωτικός ανασχηματισμός, είτε θριαμβολογία για την εκταμίευση της δόσης. Θα συνεχίσει να υποστηρίζει ότι «το κλίμα αλλάζει», θα επικαλείται προς τούτο τους Μάριο Μόντι και Φρανσουά Ολάντ, που αναμένονται στην Αθήνα και θα αφήνει να εννοηθεί ότι οι Έλληνες θα πρέπει να κάνουν κάποιους μήνες υπομονή και μετά θα δουν το φως στο τούνελ.
Χωρίς ανταλλάγματα
Ωστόσο, το πιθανότερο είναι ότι ο πρωθυπουργός θα διαψευστεί και η κυβέρνησή του θα πάρει την κάτω βόλτα. Ακόμη κι αν η δόση δοθεί ολόκληρη. Ακόμη κι αν δε δοθούν μόνο 31,5 δισ., αλλά 36,5 ή 42.
Όχι επειδή ο «λαϊκός παράγοντας» θα βουλιάξει τους δρόμους και τις πλατείες –μετά το «κίνημα των Αγανακτισμένων» ο λαός επέστρεψε στο φόβο και το άγχος της επιβίωσης και, προσώρας δεν υπάρχουν σοβαρά σημάδια «επανάστασης».
Αν βουλιάξει ο κ. Σαμαράς και η κυβέρνησή του, είναι ακριβώς επειδή θα αργήσει αυτό το «φως στο τούνελ». Επειδή τώρα προωθούν στη Βουλή άγρια μέτρα, υπονοώντας ένα «μυστηριώδες» αντάλλαγμα που θα μας επιτρέψει να ελπίζουμε.
Όμως, όπως δείχνουν όλα τα σημάδια διεθνώς, αυτό το αντάλλαγμα, που θα σηματοδοτήσει (;) το «φως στο τούνελ», θα αργήσει.
Η περίφημη «συνολική ευρωπαϊκή λύση» βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά. Η διελκυστίνδα του ΔΝΤ με το Βερολίνο για την οριστική διευθέτηση του ελληνικού χρέους έχει ακόμη πολλά… επεισόδια. Η Ουάσινγκτον, μετά τις εκλογές, θα σταματήσει να πιέζει τόσο εντατικά τη Γερμανία να βρει λύση με το ελληνικό πρόβλημα. Στο παρασκήνιο, ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε κάνει… «αντάρτικο» στην απόφαση της Συνόδου του περασμένου Ιουνίου για απευθείας ανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών και των ιταλικών τραπεζών από τον ESM. Δηλαδή, ακόμη και αυτό το «μισό βήμα», παραπέμπεται στις ελληνικές καλένδες. Το ίδιο «γερμανικό» αντάρτικο παρατηρείται και στο Δ.Σ. της ΕΚΤ, όπου ο κεντρικός τραπεζίτης, Μάριο Ντράγκι, βρίσκει μπροστά του σε κάθε βήμα τον «σκληροπυρηνικό» Άσμουσεν.
Η κυβέρνηση Σαμαρά, δηλαδή, δεν έχει σταθερό συνομιλητή στην Ευρώπη. Κι όμως, παίρνει όλα τα μέτρα, σαν να έχει έναν σταθερό και φερέγγυο συνομιλητή, που μπορεί να της εγγυηθεί ότι μετά το Μνημόνιο 3, θα έρθει το πολυπόθητο «φως στο τούνελ».
Τέτοιες εγγυήσεις, όμως, δεν υπάρχουν. Υπάρχουν ενδιαφέρουσες –και πολύ βοηθητικές, είναι η αλήθεια- ιδέες, όπως ένα νέο κούρεμα του OSI ή η επαναγορά ομολόγων. Ως εκεί.
Η Άνγκελα Μέρκελ δεν φαίνεται διατεθειμένη να προχωρήσει στις αναγκαίες υποχωρήσεις που συνεπάγεται μία «συνολική ευρωπαϊκή λύση». Γι’ αυτό και το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση θα μείνει μετέωρη ως το Σεπτέμβριο του 2013. Έως ότου, δηλαδή, διεξαχθούν οι γερμανικές εκλογές.
Όμως, η κυβέρνηση δεν μπορεί να περπατήσει ως τότε. Γιατί η ίδια και η χώρα θα είναι μετέωρη, περιμένοντας τον «Γκοντό». Γιατί τα μέτρα του Μνημονίου 3 θα έχουν μετατρέψει την ελληνική οικονομία σε έρημο. Γιατί οι νεόπτωχοι θα έχουν πολλαπλασιαστεί και η ανεργία θα έχει ξεπεράσει το 30%.
Βεβαίως, μπορεί ως το Σεπτέμβριο του 2013, αυτή η έρημη και μετέωρη χώρα να καταγράφει πρωτογενή πλεονάσματα στον προϋπολογισμό της. Όμως, αυτό θα έχει σημασία μόνο για τον κ. Στουρνάα και για κανέναν άλλο.
